maandag 9 november 2009

Dat gevoel.

Vrijdagavond, rond vijf uur loop ik de straat uit. Op weg naar de bus om te gaan werken. Ik hoor hoe mijn buurman toetert en als hij vraagt of hij me even weg moet brengen kan ik natuurlijk geen 'nee' zeggen. In de auto geen ongemakkelijk stiltes, zoals ik ze ken van twee jaar geleden. Ik babbel een beetje in het rond en voor ik het weet sta ik op de bus te wachten. Ik voel me goed. Lekker in mijn vel. En voor één keer boeit het me weinig hoe ik eruit zie. Dat gevoel houd ik vast als de bus eraan komt en ik mijn hand uitsteek. Dat gevoel houd ik ook nog vast als ik tegen de buschauffeur zeg dat ik graag naar Recht van ter Leede zou willen. Maar het gevoel glipt uit mijn handen als ik snel tegenover iemand ga zitten. Dat gevoel valt keihard kapot. Het lijkt wel of de bus het platwalst, kapot maakt. De blik die het meisje tegenover me geeft, zet me weer met mijn beide voeten aan de grond. Vol minachting, walging bijna, kijkt ze me aan. Ze bekijkt mijn vieze schoenen, mijn HEMA-broek en mijn kapotte rugzak, terwijl ze daar zit met haar laktasje, hakken en merkkleding.

Met smacht wacht ik tot ze vlug op het knopje drukt om dan bij Huis Ter Leede uit te stappen. Nog maar twee haltes. Gelukkig gaat het steeds sneller en binnen no-time zijn we bij Recht van ter Leede en kan ik uitstappen. Ik wens de buschauffeur een fijne avond en stap uit. De koude novemberlucht in. Even krijg ik weer grip op het geweldige gevoel wat ik net had, heel even maar. Ik loop naar de stoplichten toe en ga staan wachten. Tot ik opschrik van een hard: 'HALLO!' Snel doe ik een stap naar voren, net voordat een fietser me omver rijdt. Zo erg stond ik toch ook weer niet in de weg?!

Bij het volgende stoplicht staan twee jongetjes. Amper 13, denk ik. Samen lopen ze met een fiets. De éne stuurt, de andere houdt de achterband omhoog. Als we over moeten steken laat het 'stoerste' jongetje het stuur los en laat de andere jongen achter met de fiets. Die tilt hem op en loopt verder. Het stoerste jongetje pakt heel ''stoer'' een sigaret uit een pakje, steekt hem op en laat nonchalant het pakje op de grond vallen. Op het bruggetje richting centrum lopen de jongetjes wel heel zacht. Het éne jongetje merkt me op. En de stoere jongen laat me erlangs. Als ik verderloop hoor ik boven het geluid van mijn iPod uit het stoere jongetje zeggen: 'Kuthoer, kuthoer, kuthoer.' Grappig om te horen hoe het vocabulair van kleutertjes tegenwoordig is. Zielig, dat ze niet beter weten. Ik loop door terwijl het stoere jongetje doorblijft roepen.

Dat gevoel, kreeg ik niet zomaar terug. Het was lang weggeweest en dat moment dat het er weer was, dat het terugwas en dat de hele wereld me niks kon schelen was geweldig. Nooit gedacht dat drie jaren in een mensenleven je totaal veranderen konden.

zaterdag 7 november 2009

Tien.

Het is al weer tien jaar geleden,
maar het voelt niet als een ver verleden.
Ik weet nog zoveel dingen, al die mooie herinneringen.
Konden die tijden maar weer tastbaar zijn,
tastbaar, in plaats van de eindeloze pijn.
In plaats van het eindeloze gemis,
maar ik weet dat het niet anders is.
Sinds tien jaar geleden, rust u in eeuwige vrede.

02-09-1925 - † 06-11-1999

maandag 28 september 2009

donderdag 24 september 2009

Nooit gedacht...

Nooit gedacht dat ik 4VWO zou halen
Nooit gedacht dat mijn ouders niet mijn hele leven zouden bepalen
Nooit gedacht dat ik eens een keertje niet zou falen
Nooit gedacht dat ik in mijn eigen gedachten zou verdwalen
Nooit gedacht dat ik zou luisteren naar andermans verhalen

Nooit gedacht dat mensen tegen me op gingen kijken
Nooit gedacht dat ik me met andere kon vergelijken
Nooit gedacht dat ik niet onder de werkdruk zou bezwijken
Nooit gedacht dat ik op allebei mijn ouders zou gaan lijken
Nooit gedacht dat ik door populariteit heen ging kijken

Nooit gedacht dat ik niet op hoefde te geven
Nooit gedacht dat ik verder kon leven
Nooit gedacht dat ik kon vergeven
Nooit gedacht dat jij me kon laten zweven
Nooit gedacht dat ik iets vond om voor te leven

vrijdag 11 september 2009

Jezelf?

Het zat ook allemaal niet mee. Het meisje was vol goede moed begonnen aan een nieuwe periode op haar werk. Alles leek geweldig te gaan. De relatie met Eliana ging er eindelijk weer op vooruit. Ze zag haar vriendje weer wat vaker, was omringd door gezellig collega's die ook nog eens haar vriendinnen waren.

Maar toch leek aan die perfecte schijn een scherp randje te zitten. Steeds vaker stond ze voor de spiegel. Zuchtend. 's Ochtends stond ze een uur eerder op omdat ze niet wist of haar kleren wel leuk genoeg waren. Haar haren zaten de laatste tijd zo suf en zelfs de duurste haarproducten wilde het niet meer laten leven. Ze begreep niet hoe Serente altijd zo opgewekt kon zijn. Serente had niet het geld voor dure merkkleding zoals zij, ze gebruikte geen dikke make-uplaag om de werkelijkheid te verbergen. Serente wist wie ze was, Serente was zichzelf. Serente hield van de kleine dingen in het leven en bij het meisje moest alles altijd groter dan de rest zijn.

Het meisje pijnigde zichzelf met de vraag waarom zij niet zo'n leven had als Serente. Gewoon simpel, een gewoon leventje. Zoals het hoort. Serente was zo zeker over zichzelf. En zij, het meisje met veel rijkdom, vrienden, make-up en kleding was ontzettend onzeker. Zuchtend liet ze zich op het bed vallen. Lange tijd bleef ze liggen. Denkend. Tot uiteindelijk de tranen begonnen te rollen. Ze verborg haar hoofd in de kussens en huilde alle pijn, alle verdriet van haar perfecte leven eruit. Door al die perfecte tranen heen, huilde ze om zichzelf. Ze wilde gewoon zichzelf zijn.

vrijdag 21 augustus 2009

Vergeving

ik zou je kunnen danken,
omdat ik ben wie ik nu ben.
maar hoe kan ik iemand bedanken,
die ik zelf niet meer herken.
je bent verandert,
niet dezelfde ik weet het ook niet meer.
maar als ik in je ogen kijk, doet het soms zo zeer.

ik zie de pijn en het verdriet,
van een mensenleven.
zie de haat, de liefde,
weet dat ik moet vergeven.
hoe kan ik iets vergeven dat me hielp bouwen,
en net toen alles goed ging
me achter liet zonder vertrouwen.

je deed me pijn, deed me zeer.
hoe kun je verder leven?
met het gevoel dat ik, je beste vriend
je nooit meer zal vergeven.
ik weet af en toe verandering,
zo gaat het in het leven.
je maakte me kapot,
liet me achter
en vroeg plots om vergeving.

woensdag 8 juli 2009

BLOG

Een tijd na het feestje kwam er opnieuw een hoogtepunt in het perfecte leven van het meisje. Op haar werk ging alles uiteraard perfect en ze kreeg promotie. Samen met Noretta en Evelinde zou ze een nieuwe lijn perfecte kleding op mogen starten. Eliana, een andere collega zou waarschijnlijk geen promotie krijgen. Daar gingen het meisje en de rest ook vanuit. Ze werkten al drie jaar samen, maar het laatste jaar was de band van de drie meiden en Eliana toch verslechterd. Dat kwam allemaal sinds Eliana met één van de nieuwe collegas omging. Ondertussen had iedereen er gewoon vrede mee en was het geen big point meer zoals in het begin. Ze zouden met z'n drieën vol moed beginnen aan de lijn voor het najaar.

Net voor de grote vakantie begon kreeg het meisje te horen dat ook Eliana aan het project mee mocht werken. Ze wist niet echt hoe ze moest reageren. Moest ze nu blij zijn, omdat Eliana toch bleef? De relatie tussen haar en Eliana was echt verslechterd, maar hij kon altijd weer opgebouwd worden.

Vol vragen bleef Eliana een paar dagen zitten. Noretta en Evelinde waren op vakantie en onbereikbaar. Eigenlijk wilde het meisje ze ook niet storen. Ze probeerde erover te praten met andere vrienden, maar die begrepen niet wat het het afgelopen jaar met haar had gedaan. Het meisje had gedacht dat ze eindelijk de perfecte vriendin had gevonden, maar dan blijkt alles opeens kapot te gaan. Alleen maar door één persoon die alles moet verknallen.

's Avondslaat kon ze niet in slaap komen. Ze belde Serente op of ze misschien kon komen. Serente stapte meteen in de auto. Urenlang praatten ze samen tot ze vermoeid in slaap vielen.

Heb jij de nieuwe Messenger nog niet?! Download 'm hier

zaterdag 27 juni 2009

Perfectie

Maanden na de eerste ontmoeting met Serente hield het meisje een feestje. Het was een perfect feestje. Alles was tot in de puntjes geregeld. De gasten waren uitgenodigd, de hapjes, drankjes en stoelen stonden klaar. Serente kwam al wat eerder om haar te helpen. Samen met Serente en Nicolas, haar zoon, had ze alles klaargemaakt. Nu was het wachten op de gasten.
De eerste gasten kwamen een kwartier na de afgesproken tijd binnendruppelen. Ze feliciteerden het meisje met haar verjaardag en gingen zitten. De laatste mensen kwamen pas om half 1 aanlopen. Maar toch was het feestje perfect.

Serente zat samen met mensen die volgens het meisje en haar vriendinnen 'minder perfect' waren. Maar Serente had het erg naar haar zin. De hele avond lachte ze samen met de mannen en vrouwen die 'minder perfect' waren. Ook Nicolas zat aan die kant van de zaal. Het meisje liep de hele avond heen en weer. Ze zorgde ervoor dat iedereen het perfect naar zijn zin had. Als ze even tijd had om te zitten was het stil. Ze begreep niet hoe Serente en de rest van die mensen het zo gezellig konden hebben. Toen de perfecte band kwam die het meisje geregeld had waren de eerste mensen die de dansvloer opstapten.

Terwijl het meisje houterig stond te dansen met haar vrienden, ging haar zus helemaal los. Ze danste alsof ze geen remmen had. Ze ontweek de afkeurende blikken van de perfecte mensen. Op een gegeven moment trok Serente het meisje opeens naar zich toe. Serente begon weer heftig te dansen. Geschrokken keek het meisje om zich heen, om te zien of niemand haar gezien had.

De volgende morgen werd het meisje wakker. Ze hield haar ogen dicht. 'Mama begrijpt gewoon niet dat perfectie niet aan de buitenkant zit. Ze snapt niet dat mensen je moeten nemen zoals je bent.' Hoorde ze de stem van Nicolas zeggen. 'Dat krijgt ze nog wel door.' Zei Serente zacht.

maandag 25 mei 2009

Twijfels

Het meisje was al ouder. Een jaar of dertig. Maar nog steeds ging ze dagelijks om met haar perfecte vriendinnen van vroeger, de tijd dat ze nog in de perfecte wereld leefde met haar perfecte ouders.

Eén van de vriendinnen was bijna jarig. Samen met Aliciana één van de vriendinnen, zou meisje naar de stad gaan om een cadeau te kopen. Weken van tevoren maakte ze al plannen voor een perfect cadeau. 's Avonds belde de vriendin op. Moe van de lange dag liep het meisje net richting haar slaapkamer. Snel rende ze naar de huiskamer terug om op te nemen. Het was Aliciana. Ze belde om te vertellen over haar geweldige idee. Ze zou samen met Noralia, die ook één van de vriendinnen was, een cadeau gaan kopen om aan de jarige vriendin te geven. Het meisje had geen zin om te zeggen dat zíj toch af hadden gesproken. Daarna vroeg het meisje óók nog om allerlei e-mailadressen van de perfecte mensen. Een half uur later was het telefoongesprek eindelijk klaar.

Zuchtend liet ze zich uiteindelijk op haar bed vallen. Radeloos door de twijfels in haar hoofd sms'te ze een vriend. Hij was niet de doorsnee perfecte jongen. Maar in haar ogen was hij meer dan perfect. Hij was gewoon zichzelf. Hij had niet de dure merkkleren die de perfecte mannen van haar vriendinnen hadden. Maar hij was hij. Niet veel later belde hij haar op. Ze vertelde over haar twijfels. De twijfels waar Aliciana voor had gezorgd. Haar vriendinnen leken perfect, ze waren met elkaar het perfecte groepje. Maar door dit voorval ging ze aan de vriendschap twijfelen. Het waren de kleine dingetjes in de vriendschap die haar soms aan het wankelen maakte. Maar de vriend bleef praten, hij stelde haar gerust. Een einde aan haar twijfels. Langzaam viel ze in een diepe slaap.

dinsdag 19 mei 2009

Vriendschap

kijk schat;

ik zie ook wel,
we groeien uit elkaar.
het doet me pijn.
en als ik even voor me uit staar,
dan denk ik aan alles wat we samen mee hebben gemaakt.
de dingen die me pijn deden,
die me hebben geraakt.
ik wil dat je weet,
dat ik er altijd voor je zal zijn.
dat ik naast je zal staan,
in al je zorgen,
in al je pijn.
maar lieve schat,
dat gevoel van vriendschap is steeds vaker kwijt.
ik weet niet wat het is,
misschien het verlangen naar mee vrijheid.
we hebben gevochten,
geleden,
gestreden.
maar alsjeblieft,
laat onze vriendschap niet behoren tot het verleden

woensdag 13 mei 2009

Schaamte

Op een dag toen het meisje in de spullen van haar ouders zocht vond ze een brief waarin stond geschreven :

Lieve dochter, Jarenlang heb jij een zus gehad,zonder het te weten. Haar naam is Serente. Ze leeft samen met haar man in Vanillia. Als je er behoefte aan hebt kun je haar opzoeken. Duizend rozen kussen, je ouders.

Het meisje vroeg zich af hoe de brief daar kwam en wie haar zus was. Na lang denken besloot ze om te gaan. Ze had zich van te voren al een beeld van haar perfecte zus gemaakt. Lang, slank, blond en een leuke man. Toen ze in Vanillia aankwam vroeg ze naar haar zus. Door een wat oudere man werd haar de weg gewezen. Ze klopte vol zenuwen op de deur.

De deur werd opengedaan. De vrouw die daar stond was alles behalve het beeld wat ze van tevoren had gehad. Een klein, dik vrouwtje stond voor haar neus. 'Ik..uh...ben je zusje.' Zei ze een beetje geschrokken. De vrouw keek haar vreemd aan. Even dacht het meisje dat het haar zus misschien wel helemaal niet was. 'Noralie?' Vroeg ze verbaasd. Het meisje knikte. 'Wat leuk!' Riep de vrouw uit.

Het meisje werd meegenomen door het hele dorp. Apentrots was de vrouw op haar zusje. Vol schaamte liep het meisje mee. Dit was helemaal niet de zus die ze zich voorgesteld had! Dit was niet iemand waar over op kon scheppen bij haar perfecte vriendinnen. Teleurgesteld keerde het meisje na twee dagen weer naar huis. Toen ze haar tassen uitpakte vond ze weer een briefje.

Lief zusje, mijn hele leven lang had ik niemand om voor te zorgen. Niemand om trots op te zijn, maar nu kwam jij zomaar mijn leven inlopen! Ik ben zo ontzettend blij met je en ik hoop dat we nog heel veel leuke dingen kunnen doen samen. Liefs, Sഏറെന്റെ
Ze liet haar zoon dit briefje lezen en luchtte haar hart. Verbaasd keek de zoon haar aan. 'Hoe kun je nou zo over je zus denken?' Vroeg hij verbaasd, 'In deze wereld gaat het te vaak om het uiterlijk. Maar kijk eerst eens naar het innerlijk!'

Nu zit er een meisje te schrijven. Ze bedenkt zich dat ze veel te vaak naar het uiterlijk kijkt in plaats van naar het innerlijk. Ze schaamt zich voor haar uiterlijk en weet zeker dat haar zusje niet over haar opschept bij vrienden. Maar wat maakt het uit, kijk eerst maar eens naar het innerlijk!

zaterdag 9 mei 2009

Zoektocht

Het meisje dacht weer na. Het leven leek steeds meer op een zoektocht. Een zoektocht naar hetgene wat perfect schijnt te zijn. Een zoektocht naar de liefde van je leven, een zoektocht naar geluk.

Haar zoektocht leek eindelijk weer te lukken. Ze werd verliefd, trouwde en kreeg kinderen. Ze vergat het verdriet over haar ouders. Alles leek perfect. Maar plotseling stonden de problemen alweer in de rij.

Haar stinkend rijke opa werd ziek. In haar tijd waren er nog geen uitgedoste, duurbetaalde doktoren die binnen een week even een uitslag over je ziekte voor je rapporteren. Haar opa werd ziek, heel ziek. Door het hele land ging ze om de perfecte dokter te zoeken. Net toen ze dacht dat ze de perfecte dokter gevonden had, overleed haar opa.

Nachtenlang huilde het meisje. Ze huilde satijnen zakdoeken vol, duizenden zakdoeken. Haar lief liet haar zitten, hij kon niet verliefd zijn op iemand die alleen maar kon huilen. Dat liet haar zien, dat sommige liefde alleen om zoenen gaat, om de seks. Niet om het houden van en om het praten, om het lachen.

Na de dood van haar opa huilde ze maandenlang. Een tijd later begon haar zoektocht weer. De nieuwe zoektocht naar liefde, geluk en perfectie. En nu zit er weer een meisje te schrijven. Ze zoekt zich rot naar liefde, geluk en perfectie. Maar op deze wereld, is de ware liefde, het ware geluk en de ware perfectie niet te vinden.

dinsdag 28 april 2009

Perfect

Lang geleden was er eens een meisje. Het meisje leefde in een tijd waarin alles perfect was. De zon warmde haar met haar stralen. De wind deed haar ontwaken en de regen tikte haar in slaap. Ze hadperfecte ouders en geld genoeg. Ze kocht de mooiste jurken met kant en borduursels.

Op een dag stortte haar perfecte wereld in. Haar ouders kwamen om door een storm. De perfecte dood. Niet heldhaftig, maar gewoon. Bijna zoals het hoort. Het meisje was eenzaam. Ze ging bij haar perfecte tante wonen. Maar wat van de buitenkant zo perfect leek, was alles behalve dat. Haar perfecte oom sloeg haar perfecte tante. Omdat ze niet 'perfect genoeg' was. Omdat ze een kilootje te veel woog. Toen ze uiteindelijk de perfecte ontsnapping plande, was ze voorgoed weg bij iedereen die ze kende.

En nu in 2009 zit er een meisje te schrijven. Ze is alles behalve perfect, maar dat weet ze. De wereld is ook niet perfect, maar doet z'n best. Z'n best om er aantrekkelijk en perfect uit te zien. Net als dat begint te lukken komt er weer een massamoord, tsunami, aardbeving of iets anders. Met een lach bedenk het meisje zich. Dat perfect niet bestaat.

donderdag 15 januari 2009

Psychogezeik; Veranderen doet pijn

Iedereen verandert, ik weet het. Ik verander zelf ook. Maar sommige van mijn vriendinnen, uit mijn oude klas dan, ik weet niet. Ze doen zo anders. Het kan ook komen omdat ik bijvoorbeeld niet in hun dagelijkse 'cultuurtje' rondwandel, omdat ik bij veel oude klasgenoten niet op school zit.

Mijn vriendinnen zijn voor het grootste deel christelijk, ik zelf ook. Als er vorig jaar werd gescholden met 'verdorie' of zo, was het al vreselijk. Maar nu schijnt alles opeens te kunnen. Op MSN kan je gewoon schelden met Jezus of God, wat maakt het ook uit. Maar in het echt? Nee hoor, dat durven ze dan weer niet. Ik heb dan zoiets van, waarom wel op MSN en niet in het echt? Heb dan lef. Maar nee, dan doen ze het niet.

Ze veranderen niet alleen van binnen en qua taalgebruik laat maar zeggen. Maar ook van buiten veranderen ze. Ik weet zelf ook wel dat ik verandert ben. In heel veel dingen. Ik ben anders gaan denken, anders gaan doen, mezelf anders gaan kleden. Er word wel eens gezegd dat ik van een dorpskind naar gothic ben gegaan. Ik heb altijd van rock gehouden, maar zwart loopt gewoon lekker. Misschien ben ik in sommige opzichten wel gothic. Ach, ze denken het maar. Het boeit me niet.

Vriendinnen die vroeger in zelfgemaakte kleren liepen, MOETEN nu alles van Only, DEPT en allerlei merken hebben. Zolang er maar een merkje opstaat. Dan is het al genoeg. Ik snap het niet, waarom? Waarom zou je nu opeens dure kleren moeten hebben, persé met de mode moeten meelopen en zeker geen ''foute'' kleren aan hebben? Wat maakt het uit? Doe gewoon zoals je wil doen, wees jezelf. Maar dat is mijn mening, ik heb geen merkkleding en ik hoef het eigenlijk niet ook. Het doet me niks, geeft me geen beter gevoel of zo. Trouwens, zelfverzekerd was ik toch al niet.

dinsdag 13 januari 2009

Psychogezeik gewoon jezelf zijn

Gewoon jezelf zijn
Vandaag is de titel en het onderwerp; gewoon jezelf zijn. Dat lijkt tegenwoordig niet meer te kunnen, nou ja, het kan wel, maar mensen laten het je niet zijn. Ik ga dit dus vanuit MIJN standpunt vertellen, dus dit is MIJN mening.

Nederland is gewoon een shitland aan het worden. Mensen die denken dat ze zichzelf eindelijk ''gevonden'' hebben, worden met hun eigen ik meteen weer teruggetrapt naar wat ze eerst waren. Een hoopje onzekerheid. Mensen worden gekleineerd om wie ze zijn. Je KAN jezelf niet meer zijn. En als je dan jezelf denkt te zijn, wordt je door de mensen wel weer in een hokje gestopt. Draag je zwart, of het nou is omdat je het mooi vind of omdat het bij je lifestyle hoort, je bent meteen gothic. Rokjes, kleurige/fleurige shirtjes en je haar volgens de laatste mode? Huppel!

En dan krijg je zo'n mooie stempel/stikker/wat dan ook op je voorhoofd geduwd. Iedereen die je ziet heeft meteen een vooroordeel over wie en wat je bent. Maar ik denk wel dat IEDEREEN een vooroordeel van iemand heeft. Ik heb dat namelijk zelf ook vaak over mensen. Nee, ik ga nu geen voorbeelden geven, want dan kan ik mensen gaan kwetsen en dat wil ik toch maar weer liever niet.

Maar eigenlijk, denk ik dat iedereen gewoon ZICHZELF is, want je kan niemand anders zijn. Je kan geen beroemde acteur/actrice, zanger/zangers, of weet ik veel wat zijn. Je kan het misschien wel worden, als je er het talent en zo voor hebt. Maar je kan het niet ZIJN. Ik zou ook zo graag net als Avril Lavigne (het is maar een voorbeeld) of zo willen zijn, maar dat KAN gewoon niet. Dus mijn oordeel vanaf vandaag; je BENT jezelf, en zo moet je je maar nemen. En ik ben lekker ook mezelf. En daar kan JIJ lekker niets aan veranderen

PSYCHOGEZEIK de wereld van hokjes, vakjes en kaasblokken.

Het eerste deel, hokjes, vakjes en kaasblokken. Ik weet niet hoe ik bij die titel kwam, maar het stond er gewoon plotseling.

Hokjes en vakjes. Iedereen kent ze wel. Ooh zij is huppel, ooooooooooh zij is gothic. IEL zij is wannabe. Je hebt het allemaal wel eens over je horen zeggen of over iemand anders gezegd. Je hoeft het nog niet eens tegen de persoon zelf gezegd te hebben, misschien heb je het alleen maar in je vriendins oor gefluisterd. Misschien weet je het niet, maar soms kun je mensen pijn doen met jou vooroordelen.

Je hoeft iemand niet te veroordelen, in een hokje te stoppen en hem/haar er nooit meer uit te halen. Als je dan toch zonodig vooroordelen wil hebben, zeg ze dan gewoon recht in iemands gezicht, ga niet zielig lopen doen door het alleen tegen je vrienden te zeggen. Zeg het gewoon tegen die jongen of tegen dat meisje. Dan ben je stoerder dan als je het alleen maar durft te denken.

Hoe denkt de bijbel over hokjes en vakjes ? Ik denk dat hier een heel normaal antwoord op is. ''Je bent gemaakt naar mijn evenbeeld...'' [Genesis 1:27] ''Je bent geen vergissing...'' [psalm 138:15] Aan zulke teksten uit de bijbel kunnen mensen die bevooroordeelt worden vast blijven houden. Je bent gemaakt naar Gods prachtige evenbeeld. Iedereen is dus eigenlijk gelijk. Je kunt mensen niet indelen in hokjes of vakjes. En als je dan denkt, ik ben een mislukkeling. God heeft mij geschapen als gothic/huppel/wannabe/skater/alto/weet ik veel wat. Je bent geen vergissing. Je bent prachtig, mooi zoals je bent. Anders dan anderen, maar bovenal je bent een geschenk. Een geschenk van God aan je ouders, een liefdesgeschenk. Mijn vader heeft me altijd geleerd als ik zei; ik wil geen kinderen. Dat je kinderen helemaal niet kunt willen. Je krijgt ze, het is een geschenk van God. En als je kind dan ingedeeld word in het vakje mongooltje, wees zélfs dan blij met je kind. Ookal is hij of zij moeilijk in de opvoeding omdat hij/zij ''anders'' is dan de anderen. God heeft hem/haar aan jullie geschapen met een speciale bedoeling. Het is geen straf. Het is jou taak om je kind te helpen met overleven.

In het woordenboek staat dit over vooroordelen: voor·oor·deel het; o -delen op een gebrek aan kennis berustende mening of afkeer. En dat klopt, mensen die vooroordelen stellen over anderen, weten vaak helemaal niet wie die ander is. Leer iemand eerst kennen en gaa dan pas oordelen trekken over hem of haar!