zaterdag 27 juni 2009

Perfectie

Maanden na de eerste ontmoeting met Serente hield het meisje een feestje. Het was een perfect feestje. Alles was tot in de puntjes geregeld. De gasten waren uitgenodigd, de hapjes, drankjes en stoelen stonden klaar. Serente kwam al wat eerder om haar te helpen. Samen met Serente en Nicolas, haar zoon, had ze alles klaargemaakt. Nu was het wachten op de gasten.
De eerste gasten kwamen een kwartier na de afgesproken tijd binnendruppelen. Ze feliciteerden het meisje met haar verjaardag en gingen zitten. De laatste mensen kwamen pas om half 1 aanlopen. Maar toch was het feestje perfect.

Serente zat samen met mensen die volgens het meisje en haar vriendinnen 'minder perfect' waren. Maar Serente had het erg naar haar zin. De hele avond lachte ze samen met de mannen en vrouwen die 'minder perfect' waren. Ook Nicolas zat aan die kant van de zaal. Het meisje liep de hele avond heen en weer. Ze zorgde ervoor dat iedereen het perfect naar zijn zin had. Als ze even tijd had om te zitten was het stil. Ze begreep niet hoe Serente en de rest van die mensen het zo gezellig konden hebben. Toen de perfecte band kwam die het meisje geregeld had waren de eerste mensen die de dansvloer opstapten.

Terwijl het meisje houterig stond te dansen met haar vrienden, ging haar zus helemaal los. Ze danste alsof ze geen remmen had. Ze ontweek de afkeurende blikken van de perfecte mensen. Op een gegeven moment trok Serente het meisje opeens naar zich toe. Serente begon weer heftig te dansen. Geschrokken keek het meisje om zich heen, om te zien of niemand haar gezien had.

De volgende morgen werd het meisje wakker. Ze hield haar ogen dicht. 'Mama begrijpt gewoon niet dat perfectie niet aan de buitenkant zit. Ze snapt niet dat mensen je moeten nemen zoals je bent.' Hoorde ze de stem van Nicolas zeggen. 'Dat krijgt ze nog wel door.' Zei Serente zacht.