maandag 28 september 2009

donderdag 24 september 2009

Nooit gedacht...

Nooit gedacht dat ik 4VWO zou halen
Nooit gedacht dat mijn ouders niet mijn hele leven zouden bepalen
Nooit gedacht dat ik eens een keertje niet zou falen
Nooit gedacht dat ik in mijn eigen gedachten zou verdwalen
Nooit gedacht dat ik zou luisteren naar andermans verhalen

Nooit gedacht dat mensen tegen me op gingen kijken
Nooit gedacht dat ik me met andere kon vergelijken
Nooit gedacht dat ik niet onder de werkdruk zou bezwijken
Nooit gedacht dat ik op allebei mijn ouders zou gaan lijken
Nooit gedacht dat ik door populariteit heen ging kijken

Nooit gedacht dat ik niet op hoefde te geven
Nooit gedacht dat ik verder kon leven
Nooit gedacht dat ik kon vergeven
Nooit gedacht dat jij me kon laten zweven
Nooit gedacht dat ik iets vond om voor te leven

vrijdag 11 september 2009

Jezelf?

Het zat ook allemaal niet mee. Het meisje was vol goede moed begonnen aan een nieuwe periode op haar werk. Alles leek geweldig te gaan. De relatie met Eliana ging er eindelijk weer op vooruit. Ze zag haar vriendje weer wat vaker, was omringd door gezellig collega's die ook nog eens haar vriendinnen waren.

Maar toch leek aan die perfecte schijn een scherp randje te zitten. Steeds vaker stond ze voor de spiegel. Zuchtend. 's Ochtends stond ze een uur eerder op omdat ze niet wist of haar kleren wel leuk genoeg waren. Haar haren zaten de laatste tijd zo suf en zelfs de duurste haarproducten wilde het niet meer laten leven. Ze begreep niet hoe Serente altijd zo opgewekt kon zijn. Serente had niet het geld voor dure merkkleding zoals zij, ze gebruikte geen dikke make-uplaag om de werkelijkheid te verbergen. Serente wist wie ze was, Serente was zichzelf. Serente hield van de kleine dingen in het leven en bij het meisje moest alles altijd groter dan de rest zijn.

Het meisje pijnigde zichzelf met de vraag waarom zij niet zo'n leven had als Serente. Gewoon simpel, een gewoon leventje. Zoals het hoort. Serente was zo zeker over zichzelf. En zij, het meisje met veel rijkdom, vrienden, make-up en kleding was ontzettend onzeker. Zuchtend liet ze zich op het bed vallen. Lange tijd bleef ze liggen. Denkend. Tot uiteindelijk de tranen begonnen te rollen. Ze verborg haar hoofd in de kussens en huilde alle pijn, alle verdriet van haar perfecte leven eruit. Door al die perfecte tranen heen, huilde ze om zichzelf. Ze wilde gewoon zichzelf zijn.