vrijdag 31 december 2010

Quote of the week

"An optimist stays up until midnight to see the new year in. A pessimist stays up to make sure the old year leaves."
~ Bill Vaughan.

2011: Take a chance

Take a chance before it's gone,
Throw me a rope or string me along.
I'm nothing without you. This man is nothing without you.

I know it's been a difficult year,
It's been all I can do just to keep you near.
I want you to know,
You're the star of my show.


Lieve lezers (ik vraag me nog steeds af of ik überhaupt wel eens lezers heb, maar toch),
Ik wil jullie allemaal een geweldig 2011 wensen. Zoals een kinderfilm al zei: 'Heb jij geen dromen? Iedereen heeft een droom?' Als jij dromen hebt, die je liever niet aan anderen verteld, maar die toch ontzettend aan je knagen. Ga er gewoon voor, 'take a chance' en je ziet wel waar het allemaal uitkomt. Ik heb jarenlang de droom gehad om te gaan kickboxen en toen ik het dit jaar eindelijk ging doen was het nog beter dan ik me ooit had voorgesteld. Maar er zijn nog genoeg nieuwe dromen en ik weet zeker dat jullie ook dromen hebben. Maak ze alsjeblieft waar!

xoxo Marcha


take a chance - scouting for girls

2010: gezelligheid

2010, juist. Het is nu 0:18. Morgen gaan er rond deze tijd miljoenen euro's de lucht in. Ik kan niet slapen en ik vind dit wel een mooi moment om terug te kijken op 2010.

Januari
Een nieuw jaar, nieuwe kansen.

Februari
Op vier februari gebeurde er iets dat ik eigenlijk niet verwacht had, mijn oma overleed op 82-jarige leeftijd. Ze was al jaren zwak, maar de laatste tijd ging het juist weer iets beter. Ik mis haar.
Maar ik ging ook voor de tweede keer op SW. Supergezellig natuurlijk met al die heerlijke Leerdammers!

Maart
Maart was mijn 'Duitse maand'. Eerst ging ik al voor CertiLingua naar Aken toe. Dat was ontzettend gezellig en ook nog eens behoorlijk leerzaam! Na drie dagen in Nederland ging ik weer naar Duitsland, Berlijn deze keer. In een gastgezin samen met Mariëlle en Ilona, helemaal leuk! Mijn Duits is er in ieder geval een stuk op vooruit gegaan sinds toen. 28 maart deed een hele bijzondere vriendin van mij belijdenis. Dit was heel uniek om mee te maken en echt heel bijzonder.

AprilApril begon voor mij met keihard feesten in Gorinchem. 's Ochtends heel heilig met een hele groep in de kerk zitten en vervolgens gewoon dronken worden op de Paasmarkt in Gorinchem! Helemaal toppie! Een dagje naar Amsterdam, barbecuën en natuurlijk de Trekkertrek met Oud & Nieuw. Gevolgd door een feestje in Nieuwland!

Mei
Ook mei werd weer ingefeest. De foute party van Q-music in Hagestein deze keer, vervolgens de volgende dag gewoon weer op je werk staan om 8.00. Ook ging ik weer naar familieweekend met mijn moeders familie. Ook ontzettend gezellig! Ook was er de afsluiting van weer een winter lang ZAJW bij Rineke thuis! Ontzettend leuk!

Juni
5 juni ging ik voor de vierde keer naar de EO-jongerendag! Heel bijzonder en ontzettend leuk en mooi! Na eindeloos veel voorbereidingen was het in juni dan eindelijk zover, een jeugddienst helemaal in elkaar gezet door de jeugd van de kerk! Heel apart om iets waar je zolang mee bezig bent geweest binnen een uur voorbij te zien gaan. Ook ging ik op brugklaskamp én het WK 2010 begon!

Juli
Juli was vriendschap. Veel verjaardagen en feestjes. En in juli ging ik totaal onverwachts toch nog naar Oostenrijk! Helemaal leuk natuurlijk! Alle leuke mensen daar weer gezien en toch nog een toptijd gehad!

Augustus
In augustus gingen Marcella en ik op HGJB-kamp naar Luxemburg. De vakantie vloog voorbij en voor ik het goed en wel doorhad zat ik alweer op school, jammer genoeg.

September
School was weer begonnen, maar er kwamen ook leuke dingen! We zijn met onze geschiedenisklas (en de examenklas geschiedenis) naar Straatsburg geweest en hebben daar het Europees Parlement gezien. Echt heel bijzonder om een keer mee te maken.

Oktober
Niet naar Scholierenweekend deze oktober, jammer maar helaas. Gelukkig ben ik wel op jeugdweekend geweest. Ook ging ik voor de eerste keer in mijn leven naar een musical, namelijk We Will Rock You met mijn werk. Het ZAJW-seizoen startte weer en het was heerlijk om gewoon weer ouderwets met allemaal leuke mensen omringd te zijn!

November
November was rustig qua afspraken, maar ontzettend druk qua school.

December
17 worden, Sinterklaas, een uitwisseling met leerlingen uit Goslar, kerstdagen en nu Oud & Nieuw. In december word je geleefd door de tijd. Het is heerlijk druk, soms misschien wel té druk. Maar je hoort toch niemand klagen. De laatste dag van het jaar, tsjongejonge wat definitief allemaal.

Dag 2010.

zaterdag 25 december 2010

Quote of the week

This is the message of Christmas: We are never alone

~Taylor Caldwell

zaterdag 18 december 2010

Quote of the week

"Better to write for yourself and have no public, than to write for the public and have no self."

~Cyril Connolly

zondag 12 december 2010

Kerstmis

Geliefden,

Zoals je weet zijn we dicht bij Mijn verjaardag, elk jaar wordt die door jullie gevierd. Gedurende die tijd geven jullie elkaar veel cadeautjes, is er muziek ter ere van Mij en het eten is uitstekend.

Het is fijn te weten dat in ieder geval er mensen zijn die Mijn verjaardag niet vergeten zijn. Vroeger wist iedereen nog de reden van Mijn feest, en waren ze dankbaar voor alles wat ik voor ze deed. Maar in deze tijd weet bijna niemand dat meer. Families en vrienden komen bij elkaar en hebben een fijne tijd samen.

Ik kan me vorig jaar nog herinneren....

Het was een groot feest met mooie gedekte tafels, heerlijke gerechten, fruit, noten en chocolade, gebak en drankjes. Ook de versieringen maakten het extra feestelijk.

Maar weet je, Ik was niet uitgenodigd.

Ik was wel de ere gast maar men was vergeten Mij een uitnodiging te sturen.

Het feest was ter ere van Mij, maar ik was er niet bij. Terwijl ik er zo graag bij geweest zou zijn.

Om je de waarheid te zeggen, verbaasde het me niet, want al de vorige jaren vond ik de deur gesloten. Omdat ik niet was uitgenodigd, besloot ik toch stilletje binnen te gaan en in een hoekje naar het feest te kijken. Iedereen was aan het drinken, men vertelde elkaar moppen en ze lachten overal om. Ze hadden het geweldig.

Tot overmaat van ramp, kwam er een dikke man in een rood pak binnen, hij had een lange witte baard. En hij riep steeds ‘HO HO HO’ en hij leek dronken.

Hij ging op een stoel zitten en alle kinderen kwamen aangerend alsof het feest voor hem was.

Om middernacht omhelsde iedereen elkaar, Ik stak Mijn armen wijd uit en wachtte tot iemand Mij zou omhelzen...maar niemand dacht eraan.

Toen gingen ze de pakjes uitpakken en ik keek of er voor Mij een pakje bij was, maar nee!

Hoe zou jij je voelen als je jarig was en iedereen kreeg een cadeautje behalve jij, de jarige?

Toen begreep ik dat ik niet welkom was en ging stilletjes weg.

Wat zou Ik het fijn vinden als je de komende kerst Mij mee liet vieren. Dat ik mee mocht delen in het feit dat Ik 2000 jaar geleden geboren werd, om voor jou te sterven aan het kruis, zodat jij mag leven. Mijn enige wens voor kerst is:

Dat jij dit gelooft met je hele hart.

Ik zal je wat vertellen.......Ik ben zelf een feest aan het voorbereiden, een feest zoals geen mens kan bedenken. Ik ben al bezig met de uitnodigingen te schrijven en er is ook een uitnodiging voor jou bij.

Ik zal je naam schrijven met gouden letters in een groot gastenboek. alleen diegenen die in dat boek staan mogen binnen komen en meefeesten.

Diegene die Mijn uitnodiging niet aannemen, laat ik buiten staan.

Bereid je voor, want als alles klaar is, begint het feest. Ik hou van je.


Jezus

donderdag 9 december 2010

Quote of the week

'One good thing about music, when it hits you, you feel no pain.'

~Bob Marley

zondag 5 december 2010

Happy 17th Birthday To Me



Jaja, het was inderdaad zo vreselijk als ik van te voren al dacht. Het leek eerder alsof ik niet jarig was dan wel, dat kwam misschien ook omdat de visite dinsdag pas komt, maar toch. We gingen gourmetten (iets waar ik echgt een hekel aan heb, maar mijn moeder wilde het graag) en daarna hebben we in een supertempo cadeautjes uitgepakt. Als verjaardagscadeautje van mijn zusje kreeg ik een paar flinke trappen en klappen (dankjewel nog daarvoor Lisanne) en nu vind ik het wel weer mooi geweest en ga ik slapen.

Adios

zaterdag 4 december 2010

De leukste dag van het jaar

Al zolang ik me kan herinneren heb ik een hekel aan mijn verjaardag. De verjaardag van anderen vind ik best leuk om naar toe te gaan. Het is niet mijn favoriete bezigheid, maar ik vind het in ieder geval niet vreselijk om naar toe te gaan. Maar aan mijn eigen verjaardag heb ik zo´n gruwelijke hekel.
Ik ben niet iemand die ontzettend graag in de aandacht staat, misschien is het daarom. Het is niet zo dat ik geen aandacht wil, totaal niet. Aandacht op zijn tijd is ook wel fijn. Waar het dus op neer komt, is dat ik aandacht wel leuk vind, maar voor eventjes.

Toen mijn baas vanochtend alvast keihard voor me begon te zingen, schaamde ik me kapot, wist ik niet waar ik moest kijken, kreeg ik een rode kop en liet ik spontaan mijn taartschep vallen. Toen mijn baas het aan het eind van de dag nog eens overdeed met ál mijn collega's erbij kon ik dan misschien niks laten vallen, maar ik wist echt totaal niet wat ik moest doen.

Waar het dus op neer komt; ik ben geen mens voor verjaardagen. Morgen word ik 17 en ik ben blij dat ik nog twee dagen uitstel heb voordat ik mijn verjaardag daadwerkelijk ga vieren. Ik kan nu heel sentimenteel gaan doen over het afgelopen jaar en wat er allemaal gebeurd is, maar het enige dat ik kan zeggen; lees mijn blogs en dan zie je vanzelf wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd.

Everyday I'm writing the pages of my own story.

zaterdag 27 november 2010

God gave me 5 fingers for a reason

I’ve 5 fingers for a reason, my pinky is for my best friends and our promises that will never be broken. My ring finger is for him and for proof that we’ll be together forever. My middle finger is for that girl that pushes me too far and to show her how I feel. My pointer finger is to silence them, to savor the moment. My thumb is for everyone, to let them know that I’m gonna be okay, no matter what.

maandag 22 november 2010

Quote of the week

Ik vond vandaag mijn dagboek van 2007-2008 en daarom zit ik nu helemaal in de 'herinneringen'-sfeer. Daarom deze week 2 quotes over herinneringen:

We do not remember days; we remember moments. ~ Cesare Pavese, The Burning Brand


Memory is a way of holding onto the things you love, the things you are, the things you never want to lose. ~ From the television show The Wonder Years

woensdag 10 november 2010

Quote of the week

Someone I once knew wrote that we walk away from our dreams, afraid that we may fail, or worse yet, afraid that we may succeed.

maandag 8 november 2010

Quote of the week

''We waste time looking for the perfect lover, instead of creating the perfect love.''
- Tom Robbins

vrijdag 5 november 2010

Ode aan een bijzondere vriendschap

Dit is voor jou, een persoon waarvan ik al 2 jaar weet wie hij is, maar sinds een paar maanden pas echt weet wie hij nou echt is. Dit is voor jou, omdat jij gewoon altijd heerlijk jezelf bent. Dit is voor jou omdat ik de eerste ben met wie je praat als je ons vriendinnengroepje weer ziet. Dit is voor jou omdat ik zo heerlijk gek met je kan doen. Dit is voor jou omdat wij ons niet schamen als we uitgaan. Dit is voor jou omdat we lekker maf kunnen dansen. Dit is voor jou omdat ik altijd met je kan lachen. Dit is voor jou omdat ik weet dat het niet uitmaakt hoe ik eruit zie als ik bij jou in de buurt ben. Dit is voor jou omdat jij een wandelend koppelbureau voor me bent, terwijl je zelf in de afgelopen 2 jaar ook nog nooit een vriendin hebt gehad. Dit is voor jou, omdat ik weet dat ik bij je aan kan kloppen zelfs midden in de nacht. Dit is voor jou, omdat ik ondanks het lachen ook bij je uit kan huilen. Dit is voor jou, omdat ik je nog zoveel beter wil leren kennen. Dit is voor jou, omdat we nooit uitgesproken zijn. Dit is voor jou, omdat ik je te weinig zie.

Dit is voor jou omdat je goud bent.

zondag 31 oktober 2010

Lange afstands relatie

Nee, ikzelf heb er (gelukkig) geen, een lange afstands relatie. Dat zou namelijk helemaal niks voor mij zijn. Maar onder de preek van vanavond in Culemborg werd ik aan het denken gezet. Over mijn relatie met God en of die eigenlijk wel zo sterk is als ik zelf denk.

Ik ben vaak jaloers op mensen die echt een relatie hebben met God. Mensen waarbij zo'n beetje op hun voorhoofd staat: 'God houdt van mij!'. Ik ben jaloers op mensen die kunnen praten over God zonder ophouden en alles over hem (lijken te) weten. Mijn relatie met God lijkt meer op een lange afstands relatie en dat vind ik echt jammer. Ik spreek Hem bijna niet, ik bid eigenlijk alleen maar als er echt iets bijzonders is, 's avonds voor het eten, in de kerk en als we op school bidden. Ik lees Zijn liefdesbrief, de Bijbel, bijna nooit. Alleen op de momenten dat het moet, af en toe op school, thuis voor het eten en bij cathechisatie.

Ik heb het vaak geprobeerd hoor, om een normale relatie te krijgen met God. Maar toch was er telkens weer iets dat me tegen hield als ik iedere avond voor ik ging slapen bad of als ik uit de Bijbel las. Ik dacht: 'eerst even snel dit doen' of 'ik ben te moe'. En achteraf denk ik dan vaak: 'ik had het wel moeten doen'. Maar dan was ik al te moe om weer te gaan zitten, te lui om op te staan. Ik weet ook dat het mijn eigen schuld is dat ik de moeite niet neem om uit de Bijbel te lezen en te bidden, maar het is zo moeilijk. Je krijgt nooit echt direct reactie terug, als ik heel eerlijk ben heb ik nog nooit iets gevoeld van 'hierboven'. Dat maakt het alleen maar moeilijker om door te zetten.

Maar mijn relatie met God is net zoals iedere andere relatie. Als ik iedere dag maar een steentje erbij metsel, uit de Bijbel lees of bid, heb ik straks een stevige muur om op te bouwen. Ik mag weten, na alles wat ik al gehoord heb over Hem, dat Hij ervoor me is als ik het moeilijk vind om aan deze lastige relatie te bouwen. God wil geen lange afstands relatie, Hij wil mij, Zijn kind, dicht bij Zich. Hij wil een relatie zoals met je man/vrouw, vriend/vriendin. Dat wil Hij niet alleen met mij, maar zeker ook met jou! Ga jij net als ik voor een stevige relatie?

vrijdag 29 oktober 2010

Klaar!

Jaja, hij is weer voorbij: mijn toetsweek. Wat ben ik blij! Het ging echt ontzettend slecht allemaal (en ik lieg niet, mijn eerste cijfer was een 4,5) en ik vrees met grote vrezen. Ik heb dus weer meer tijd om te bloggen, te Hyven en te Twitteren!

xoxo

woensdag 27 oktober 2010

Just trying to find my way back home.

In de nacht van zaterdag op zondag kon ik niet slapen. Na een avond die echt geweldig was op het strand van Scheveningen en later nog in de Mac in Zoetermeer was ik nog helemaal wakker. Dus ik besloot maar even op MSN te gaan. Toen sprak ik iemand die ik al meer dan drie jaar niet meer gesproken had, zomaar opeens weer, Arwin.

Arwin was drie jaar geleden behoorlijk bijzonder voor me. Hij was de jongen waar ik mijn eerste 'date' mee had, ookal was ik pas 13 (vandaar mijn afkeer voor brugklas-verkering, waarschijnlijk). En ik vond hem leuk, hij mij toen ook blijkt nu, drie jaar te laat. Maar het was niet voor niets dat ik hem al zo lang niet meer gesproken heb. In de tijd dat hij me leerde kennen was ik niet de makkelijkste persoon op aarde om mee om te gaan, allesbehalve dat zelfs. Stemmingswisseling, neerslachtigheid en ga zo nog maar even door. Alles heb ik gehad toen volgens mij. Op een dag blokte Arwin me na een heel vreemd gesprek en ik was kapot daarvan. Ik was zelfs zo hopeloos dat ik bijna naar zijn broertje toe ben gegaan om iets tegen hem te zeggen dat hij dan weer tegen Arwin moest zeggen, maar ik deed het niet.

Ik moet zeggen dat we best een intiem gesprek gehad hebben, die zaterdagnacht. Toen ik hem vertelde wat hij toen had gedaan schrok hij en hij wist niet eens meer dat hij het had gedaan, maar hij had ontzettend veel spijt. Het was niet zo dat ik hem niet vergeven kon, ik heb hem vergeven, meerdere malen zelfs, maar het was gewoon moeilijk voor me dat ik weer moest denken aan die tijd van toen. De tijd die nu nog steeds in mijn hoofd zit en er maar niet uit kan, maar tijdens dat gesprek kreeg ik dit gemaild via DagelijksWoord.nl:Dit zegt de HEER: Ga op de kruispunten staan, denk na, kijk naar de oude wegen. Welke weg leidt naar het goede? Sla die in, en vind rust. -- Jeremia 6:16

Ik denk dat die tekst toch wel even heel veel impact heeft gehad. Op mij in ieder geval wel. Het is zo dat ik nogal vaak blijf hangen in mijn verleden, moeite blijf hebben met wat ik gedaan en gedacht heb. Maar als ik hier dan lees dat ik moet kijken naar de oude wegen en de goede weg moet kiezen, dan weet ik dat ik al het gebeurde kan vergeten. Dan weet ik dat ik de goede weg kan kiezen en rust kan vinden, omdat God weet wat ik heb gedaan en Hij me neemt zoals ik ben en was. Hij kent mijn verleden, maar Hij kent ook mijn toekomst. Hij weet nu al of ik de goede weg gekozen heb en of ik de goede weg ga kiezen als ik ga studeren, verkering krijg, ga trouwen en als ik sterf. Hij weet het allemaal en Hij geeft de rust die ik zo hard nodig heb!

Arwin is niet de echte naam van de jongen en veranderd wegens privacyredenen.

vrijdag 22 oktober 2010



I'm not coming back
I've done something so terrible
I’m terrified to speak the truth you'd expect that from me
I’m mixed up, I’ll be blunt
Now the rain is just washing you out of my hair
And out of my mind
keeping an eye on the world
So many thousands of feet off the ground
I'm over you now I'm not home in the clouds
Towering over your hair


matthijn buwalda - oudegracht

Vrienden.

Het is tien over half één in de nacht als ik begin aan deze blog. Een rottijd, maar ik kan niet slapen. Ik kwam net thuis en dan krijg je te horen dat je opa naar het ziekenhuis is gebracht. Alweer, maar deze keer weet ik bijna zeker dat hij niet meer terug thuis komt. En als hij wel terug komt, dan zal hij thuis moeten zitten wachten tot hij dood gaat. Maar ik lag net in bed na te denken over mijn vrienden en vond dat ik wel eens een blogje aan ze mocht wijden. Want mijn vrienden zijn bijzonder. Natuurlijk zegt iedereen dat over zijn vrienden, maar je kunt zeggen wat je wilt die van mij zijn echt stuk voor stuk bijzonder. En het heerlijke is, ze zijn allemaal verschillend en dat maakt ons juist sterker.

Vanavond waren we nog met een paar van ons bij de Sleurhut, ons nederige onderkomen bij twee vrienden in de tuin. Een beetje drinken, muziekje erbij, supergezellig natuurlijk! Toen zat ik ze allemaal eens te bekijken. Mijn vrienden zijn soms zo ontzettend onnozel dat je alleen daarom al keihard kan lachen. Negen van de tien keer hebben ze niet half door hoe grappig ze zijn. Eén van mijn vrienden is een soort van grote broer voor me, terwijl hij een paar jaar jonger is. Ik kan ontzettend hard met hem lachen, maar ook heel serieus met hem praten. Samen kunnen we altijd lekker sneaky roken en het boeit hem niet dat ik rook (hij is één van de weinige die er niks om geeft). Terwijl een andere vriend van me juist naar me toekomt, vraagt waarom ik rook en mijn sigaret bijna uit mijn hand rukt. Niet om grappig te zijn, maar gewoon omdat hij bezorgd is en alles. Die tweede vriend brengt me ook altijd thuis en ik kan altijd met zijn broer meerijden als ik het vraag. We zijn me ook wel een stelletje met z'n allen. We hebben geen alcohol nodig om gezellig te zijn, we liggen al rollend over de grond door domme opmerkingen en stomme grapjes die toch weer grappig zijn. Als iets ons niet zint kunnen we het gewoon tegen elkaar zeggen en als we ergens bezorgd om zijn ook. We zorgen voor elkaar en zijn er voor elkaar, geweldig toch? Ik zou over iedere vriend(in) nu iets kunnen gaan vertellen, maar ik weet dat dit niet nodig is. Ze lezen dit niet en als ze het wel lezen zullen ze het me vast niet kwalijk nemen dat ik niks over ze heb geschreven. Welterusten, wereld.

Vriendschap is het enige cement dat de wereld bij elkaar kan houden.

donderdag 14 oktober 2010

Essay; Modebewuste na-aper

11 augustus 2007, een dag die de ouders van Sophie Lancaster, een jong meisje uit het Verenigd Koninkrijk nooit zullen vergeten. Toen Sophie samen met haar vriend in het donker terug liep via het park kwam ze een groepje dronken jongeren tegen. Eerst werd haar vriend geslagen en toen hij in elkaar gezakt was begonnen ze op Sophie in te slaan. Een getuige zei later dat ze Sophie tegen haar hoofd trapten en zelfs op haar hoofd op en neer sprongen. Sophie overleed in het ziekenhuis aan haar verwondingen na twee weken coma. En waarom? Alleen maar omdat zij en haar vriend ‘moshers’ waren, gothics dus.
Kleding is ontzettend belangrijk voor de tegenwoordige maatschappij. Je uiterlijk heeft al snel te maken met je identiteit, wie je bent en wie je voorstelt. Kleding kan een masker zijn, door kleding kun je verschuilen wie je nou werkelijk bent en wat jou mening is. En daar wil ik het vandaag over hebben.

Mensen en hun kleding
Alle mensen kleden zich verschillend. Als je jong bent kleedt je moeder je aan en koopt zij kleren voor je. Aan het eind van de basisschool kies je zelf de kleding uit die je samen met je moeder hebt gekocht en als je naar de middelbare school gaat wil je zelf je kleding gaan kopen. Als je groeit, verandert ook je kledingstijl mee. De kledingstijlen in Nederland zijn in verschillende hokjes te stoppen. Jezelf wil je eigenlijk niet zomaar in een hokje zetten en vaak is het ook niet één ‘hokje’ waar je in past. Zoals uit de intro al blijkt is kleding een ontzettend makkelijke manier om mensen te discrimineren. Je kunt ze afkraken op de manier waarop ze erbij lopen. Omdat ze ‘andere na-apen’ of juist omdat ze ‘echt geen smaak hebben.’

Waarom mensen zich kleden zoals ze zich kleden
Neem nou bijvoorbeeld muziek. Je kunt je muzieksmaak, en dan vooral de muzieksmaak van (hard)rockers etc., nogal makkelijk door laten schijnen bij het dragen van bandshirts. Tegenwoordig zijn bandshirts al minder in trek bij jongeren. Maar als er dan aan je gevraagd wordt: ‘Welke band is dat, van welk liedje?’ En je weet niet eens wat voor muziek de band speelt is het vooral om op te vallen. Ik persoonlijk vind dat je bandshirts alleen moet dragen als je ook echt fan bent van de band waar je een shirt van hebt en dat wilt laten zien door dat shirt te dragen. Je voelt je vertrouwt als je zo’n shirt aanhebt, omdat het iets is waar je van houdt en dat is fijn.

Op TV, in tijdschriften en zelfs in kranten wordt je er mee doodgegooid: ‘de mode’. In het woordenboek wordt het omschreven als: ‘De smaak waarin kleding en andere zaken op een moment het meest gewaardeerd worden.’ En als je mode hebt, heb je volgers van die mode. Het is, gelukkig, niet verplicht om met de mode mee te lopen en alles te kopen wat ‘in de mode is’. Je hebt altijd dingen die je niet staan of die je gewoon ontzettend lelijk vind. Maar waarschijnlijk vinden de meeste mensen die met de mode meelopen, die mode helemaal niet leuk. Het is vaak een manier om makkelijk mee te lopen met wat je vrienden doen. Je denkt dat je beter in de smaak valt als je kleren draagt die overal op de covers staan. Als je dat doet dan hebben je kleren helemaal niks te maken met wie je echt bent. Het is gewoon een simpele manier om erbij te horen en vrienden te maken.

Kleding kan ook heel wat schaamte opwekken. Dit is bijvoorbeeld het geval als je ouders je kleding uitkiezen. Hoe hard je ook tegenstribbelt, je moeder blijft maar aandringen dat ze mee wilt als je gaat winkelen. En als je met vriendinnen iets hebt gekocht dat haar niet zint, mag je het gewoon terug gaan brengen. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je helemaal geen interesse hebt in kleding kopen. Het maakt je allemaal niet uit wat je aan hebt, zolang je maar iets hebt om aan te trekken. Zelf heb ik er een ontzettende hekel aan als ik met mijn moeder ga winkelen. Ze heeft altijd wel iets op de kleren die ik wil kopen aan te merken, terwijl de kleding die mijn zusje wilt altijd geweldig is. Als het aan mijn moeder ligt liep ik al jaren op schoenen uit het jaar 0 of ver daarvoor.

Kleding is ook een slim iets om je achter te verschuilen. Het is een soort masker en je gebruikt het om erbij te horen. Ik heb daar zo’n hekel aan, vooral omdat ik het zelf ook gedaan heb. Het is zo makkelijk om kleding te kopen die erg op die van je vriendinnen lijken, omdat je er dan ‘bij hoort.’ Kleding is niet de manier om vrienden te maken. Als je vrienden of vriendinnen alleen vrienden met je willen zijn als je dezelfde kleding koopt als zij dan is het geen echte vriendschap. Je hoeft er niet hetzelfde uit te zien. Iedereen is toch anders en uniek op zijn of haar eigen manier? Dat ligt niet aan shirtjes of het soort broek wat je aanhebt.

Er zijn natuurlijk ook mensen die op willen vallen door de kleding die ze dragen. Ze dragen korte shirtjes, lage broeken, iets té korte rokjes. Het enige wat ze willen bereiken is dat mensen naar ze kijken. Ik snap zulk soort mensen niet, maar het zegt behoorlijk wat over wie ze zijn. Ik zou zeggen: hopeloos. Maar ze vinden zichzelf waarschijnlijk ontzettend stoer. Dat is dan hun mening.

De laatste is misschien wel de voor de hand liggende. En dat is: status. Je zult een premier Rutte niet snel in een spijkerbroek met een T-shirt naar zijn werk zien gaan. Gewoon om de simpele reden dat je dan minder aanzien en dus minder status hebt. Hoe netter je kleding, hoe meer aanzien je hebt. En aanzien is fijn, want dan kijken mensen tegen je op.

Het meisje uit de inleiding wilde dus alleen maar zichzelf zijn. Haar vriend hield van haar zoals ze was. Maar haar ‘gothic’-zijn kostte Sophie het leven. Ik denk dat kleding heel veel te maken heeft met wie je bent en wat je wilt zijn naar de rest van de samenleving toe. Kleding zal altijd iets blijven waar mensen door gediscrimineerd worden en op aan gekeken. Ik kleed me gewoon zoals ik zelf wil. En ik hoop dat iedereen dat doet. Just be yourself!

maandag 11 oktober 2010

#

Ondanks al mijn geweldige voornemens van september merk ik dat ik het verschrikkelijk druk heb met school. Ik zal dus minder online zijn. Af en toe update ik misschien wel iets, maar tot eind oktober ben ik sowieso minder online. Ik zal binnekort wel een essay op mijn blog zetten of iets anders.

xoxo Marcha


mumford & sons - liar

zondag 3 oktober 2010

#



You got a piece of me & obviously; my life would suck without you.

Blessed.

Misschien vind je het wel moeilijk om thuis tijd te nemen om uit de Bijbel te lezen of om op school voor je eten te bidden. En het is ook moeilijk. Als je wordt gevraagd of je gelooft is het zoveel makkelijker om snel ergens anders over te beginnen en God even opzij te schuiven. Maar God wil niet dat je Hem vergeet. Hij is je Vader en Hij kent jou door en door zoals in Psalm 139 al geschreven staat. God verlangt ernaar dat jij Hem ook wilt leren kennen. Hij wilt je leren kennen, gewoon zoals je bent, met al je tekortkomingen en je pluspunten. Hij wil er zijn als een Vader, maar ook als een Vriend aan bij wie je alles kwijt kunt. Hij wil je zegenen en er voor je zijn!
Als je het misschien moeilijk vindt om voor je geloof uit te komen of als je twijfels hebt over je geloof dan mag je weten: God is met je. Want in Mattheus 28:20 staat het al ‘ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van de wereld.’ God is met je als je jezelf eenzaam voelt, als je huilt en verdriet hebt, maar ook zeker op de momenten dat je met volle teugen van het leven geniet. Hij doorgrondt en kent jou en Hij zegent jou iedere dag weer. Misschien merk je dat niet altijd, maar Hij is er.

zondag 12 september 2010

Goede voornemens voor 2010/2011

In januari van dit jaar schreef ik over mijn goede voornemens van 2010 (dat ging ongeveer door tot de zomervakantie). En alles is eigenlijk uitgekomen. Ik ging op scholierenweekend in februari, ging 4 dagen naar Berlijn en óók nog eens 2 dagen onverwachts naar Aken in maart. In mei veregende mijn vakantie, maar was het toch supergezellig. In juni deed ik veel (of althans genoeg) voor school en ging ik naar de EO-jongerendag, wat was dat een feest! En ookal leek het hele Oostenrijk-feest even niet door te gaan, totaal onverwachts kon ik met mijn kennissen van de camping mee naar Oostenrijk en was ik er alsnog een goede week. En in augustus heb ik echt een topvakantie gehad met Marcella in Luxemburg!

Nu is er net een nieuw schooljaar begonnen en heb ik alweer allerlei grote plannen. Even kort samengevat wat ik dit jaar allemaal ga ondernemen;
-In september ga ik op tweedaagse excursie naar het Europese Parlement in Straatsburg met mijn geschiedenisklas en dat word echt geweldig! We gaan met de bus, dus dan kan het gewoon niet anders dan één gekke boel!
-In oktober ga ik weer op jeugdweekend, ontzettend gezellig natuurlijk! En deze keer zit ik ook in de organisatie! In oktober is er ook een HEMA-feest omdat onze grote directeur weggaat, supergezellig natuurlijk!
-In december hoop ik 17 te worden, eindelijk, haha. En ik ga natuurlijk nog een jaartje heel hard sparen voor mijn rijbewijs! In december zijn er natuurlijk ook eindeloos veel feestdagen en dat wordt vast ook weer heel leuk.
-In februari ga ik voor de tweede keer mee op Ringweekend, superleuk natuurlijk.

En verder weet ik het eigenlijk nog niet helemaal. Van de allerleukste dingen komt natuurlijk een verslag!

woensdag 8 september 2010

Blaffende honden bijten niet.

Ik verzin mijn blogs meestal op de meest vreemde plekken. In bad, op de fiets, in de bus, tijdens het folderen, tijdens de kranten, onder de les, in een kabelbaan en ga zo maar door. Maar het onderwerp van deze keer verzon ik terwijl ik de hond aan het uitlaten was.

Toen ik de hond pas aan het uitlaten was bedacht ik me opeens dat honden eigenlijk net als mensen zijn, want zoals een hond zich veilig en op zijn plaats voelt in zijn territorium, zo zijn ook wij mensen wel een beetje. Ik bedoel, wij mensen voelen zich ook beter als we in een vertrouwde omgeving zijn. Een omgeving waar 'we ons territorium hebben afgebakend' en ons plekje hebben ingenomen. Je voelt je toch beter als je omringd bent door vrienden in plaats van onbekenden? Als je omringd bent door vrienden doe je lekker je ding, maar als je omringd bent door onbekenden kun je terughoudend zijn en anders.

Het is toch menselijk dat je jezelf bij onbekenden anders voordoet dan bij je vrienden? Je zorgt ervoor dat iedereen een zo goed mogelijke indruk van je krijgt, je lacht misschien om dingen die je totaal niet grappig vindt, gewoon omdat de rest er ook om lacht. Want de eerste indruk, is het belangrijkste. Daar basseer je de rest van al je gedachten op en of je wel of niet vrienden met iemand wil worden. Er zijn mensen die gesloten zijn als ze nieuwe mensen ontmoeten. Die moeten eerst even wennen en hun territorium 'uitbreiden'. Maar je hebt ook mensen die zich stoer voordoen in gezelschap van anderen. Mensen die de clown uit gaan hangen en een grote mond opzetten. En daar schrikken veel van de gesloten mensen al door. Maar je kent het gezegde; blaffende honden bijten niet! Mensen kunnen nog zo'n grote mond opzetten, maar zelfs de stoerste jongens of meisjes hebben ook een hart en dat hart kent ook gevoelens.

Natuurlijk heb je dingen die je niet meteen in het eerste beste gesprek met iemand vertelt. Dat je ouders gescheiden zijn, je geloofsvoorkeur, je misschien vreemde hobby, dat één van je ouders overleden is, of misschien zelfs wel allebei. Misschien doe je het wel, dat is aan jou de keuze.

En als je nieuwe vrienden maakt en je merkt dat er mensen zijn die zich buitengesloten voelen of zichzelf een beetje buitensluiten. Praat dat met ze, geef ze het gevoel dat ze er ook bij horen en dat ze welkom zijn. Misschien komen er wel hele verrassende vriendschappen voort uit zulk soort dingen. En als je van jezelf weet dat je jezelf gesloten opsteld bij het maken van nieuwe vrienden. Wees dan niet bang; je bent goed zoals je bent! Want ookal schrik je van de grote monden van sommige mensen, zoals ik al eerder zei: blaffende honden bijten niet.

donderdag 2 september 2010

Je kijkt naar het meisje...

Je kijkt naar het meisje dat opgroeide met een glimlach op haar gezicht. Maar van binnen ging ze kapot door de woorden van anderen. Ze verloor één van de mensen die haar het meest lief was. En dat liet wonden achter. Die wonden zouden helen naar mate de tijd verstreek. Maar telkens als de wonden net dicht waren, werden ze weer opengemaakt. Open, door mensen die het meisje kwetste. Na een leven wat altijd veilig leek te zijn, in een klein dorpje, geborgen bij mensen die ze al haar hele leven kende, kwam er een nieuw leven. Een nieuwe school, een stad die voor de inwoners klein was, maar voor haar ontzettend groot. Met avonturen en uitdagingen die op sommige dagen veel te groot waren, maar op andere dagen niet groot genoeg. Je ziet het meisje veranderen, op zoek naar vrienden die bij haar passen. Op zoek naar haar eigen ik, een leventje waar ze trots op kan zijn. Je ziet haar kleding veranderen. Van zwart en baggy naar panty´s en jurkjes. Je ziet mensen lachen om het meisje, over haar praten, om haar weer neer te krijgen. Mensen denken dat het lukt om haar neer te krijgen, maar zien niet dat ze verandert is. Ze weten niet dat het meisje al lang niet meer luistert naar woorden die haar niet waard zijn.

En als je naar dat meisje kijkt, dan kijk je ook naar mij.

woensdag 1 september 2010

Ik heb niks te vertellen, ben inspiratieloos en ik mis mijn beste vriendinnen (ze zijn tot vrijdag op kamp met de nieuwe brugklassen en ik mocht niet mee :( ). Gelukkig kom ik om in het huiswerk en heb ik nu al lekker vooruit gewerkt enzo! Bij gebrek aan iets beters; de songtekst van een liedje wat me lief is:

I just want you closer,
Is that alright?
Baby let's get closer tonight

Grant my last request,
And just let me hold you.
Don't shrug your shoulders,
Lay down beside me.
Sure I can accept that we're going nowhere,
But one last time let's go there,
Lay down beside me


paulo nutini - last request

donderdag 26 augustus 2010

Daar fietst een meisje

Daar fietst een meisje...

...door de één veracht, door de ander bewonderd.
...door de één gehaat, door de ander geliefd.
...voor de één te zwaar, voor de ander nooit zwaar genoeg.
...voor de één te dik, voor de andere te dun.
...voor de één bang, voor de ander niet.
...voor de één muzikaal, voor de ander alles behalve dat.
...voor de één gemeen, voor de ander lief.
...voor de één christen, voor de ander niet.
...voor de één een vriend, voor de ander een vijand.
...bij de één onzeker, bij de ander op haar gemak.
...bij de één stil en verlegen, bij de ander gaat ze los.
...bij familie netjes en beleefd, bij vrienden gewoon haarzelf.
...volgens sommige vriendloos, volgens andere de perfecte vriendin.
...volgens sommige eenzaam, zelf weet ze beter.
...volgens sommige depressief, volgens andere een vrolijke spring in het veld.
...waarover veel wordt gezegd, waarover veel wordt gepraat.
...waarover week na week een nieuw praatje rondgaat.

Daar fietst een meisje die zelf het beste weet wie ze is.

dinsdag 24 augustus 2010

Just gonna stand there and watch me burn...

Just gonna stand there and watch me burn
But that's alright, because I like the way it hurts
Just gonna stand there and here me cry
But that´s alright, because I love the way you lie
I love the way you lie


I can't tell you what it really is
I can only tell you what it feels like
And right now there's a steel knife in my windpipe
I can´t breathe, but I still fight while I can fight.
As long as the wrong feels right, it´s like I´m in flight.
High of a love, drunk from the hate.
It´s like I´m huffing paint and I love it.
The more that I suffer, I sufficate.
And right before I´m about about to drown.
She resuscitates me, she f*cking hates me.
And I love it.
Wait.
Where you going? I'm leaving you!
No, you ain't. Come back!
We're running right back, here we go again.
It's so insane, cause when it's going good it's going great.
I'm Superman with the wind in his bag.
She's Lois Lane.
But when it's bad, it's awful.
I feel so ashamed.
I snap.
Who's that dude? I don't even know his name!
I laid hands on her, I'll never stoop so low again
I guess I don't know my own strength.

maandag 23 augustus 2010

Ik ben bij je.

Mattheus 28: 19 & 20
19 Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest, 20 en hun te leren dat ze zich moeten houden aan alles wat ik jullie opgedragen heb. En houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.’


In deze wereld waarin alles steeds sneller en sneller moet, is er steeds minder tijd voor normale contacten. Vriendschappen gaan meer via Hyves en andere media dan face to face en ik doe er zelf net zo hard aan mee. Mensen vereenzamen en zijn ontzettend afhankelijk van hun computer of laptop. En zoals mijn vader altijd zegt: 'De jeugd van tegenwoordig kan niet meer gewoon praten.' Ik ben het er niet helemaal mee eens, maar voor een gedeelte klopt het wel. Hoe makkelijk is het om op Hyves (ik neem Hyves maar even als voorbeeld) hele gesprekken te voeren en als je iemand dan face to face spreekt is het opeens veel moeilijker dan je van tevoren dacht.

Mensen zijn opgesloten in hun eigen wereldje. Verstopt achter hoe ze zich voordoen op internet. Mensen zijn steeds eenzamer, omdat ze alleen maar bezig zijn met hoe ze overkomen op andere mensen. En op de momenten dat je je ontzettend eenzaam voelt is het toch prachtig om in de Bijbel te lezen dat God altijd bij je is. En houd dit voor ogen: ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld. Alle dagen, dus ook als je slaapt, zelfs op de momenten dat je God helemaal niet nodig lijkt te hebben in je leven. Op de momenten dat alles goed gaat en je geen moment aan God denkt, is Hij er. En Hij wil er ook voor je zijn op de momenten dat het niet gaat. Dat je eenzaam bent, omdat mensen ver weg lijken te zijn. Dan is Hij dichtbij je, dichterbij dan mensen ooit kunnen komen. Want God is met je álle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.

En zoals altijd, geldt dit natuurlijk niet voor iedereen.

Just because it's based on the truth,
it isn't the whole truth.

-

Sinds dat éne gesprek op die éne avond,
Ben jij het die in al mijn gedachten voorkomt.
Ik krijg je niet uit mijn hoofd,
Wil het stiekem ook niet.
Maar wat zul je zeggen,
Als je mij straks weer eens ziet.
Zul je zwijgen, me negeren.
Of gewoon doorlopen en me de rug toekeren.
Ik weet het niet,
zal het misschien ook nooit weten.
Maar sinds dat éne gesprek op die éne avond,
Kan ik je niet meer vergeten.





acda & de munnik - eva

zaterdag 14 augustus 2010

Vakantietijd

Ondertussen ben ik weer terug van mijn vakanties. Oostenrijk was echt ontzettend gezellig! Ik heb weer heel veel vrienden van vorig jaar teruggezien en natuurlijk superveel lol gehad! Ook nog nieuwe mensen ontmoet en weer lekker gefeest.

Sinds gisteravond ben ik weer terug uit Luxemburg, dat was ook echt supergezellig! Ik heb zoveel nieuwe mensen ontmoet en er zijn weer veel vragen over mijn geloof beantwoord. Ik denk dat we God ontzettend mogen bedanken voor deze geweldige week en dat we Hem ook zeker mogen bedanken dat het nu weer beter gaat met Bart (die was gevallen met mountainbiken en moest helaas terug naar Nederland). Ik wil de leiding bedanken voor de geweldige week en alle steun die we aan ze gehad hebben! Foto's komen nog!


xoxo

donderdag 22 juli 2010

Dankbaar

Na al mijn gezeur van afgelopen zaterdag ben ik nu toch een beetje bedaard. Zondagavond bereikte mijn depressie zijn hoogtepunt en kwam ik erachter dat ik vooral mijn ouders en zusjes heel erg mis én ongesteld moest worden (= nog chagerijniger). Ondertussen denk ik dat ik eigenlijk niet zo moet zeuren en gewoon dankbaar moet zijn voor deze geweldige familie die ik heb. Als ik er aan denkt dat ik bij een paar familieleden nooit zo'n gastvrijheid zou ervaren, dat ze misschien zelfs 'nee' gezegd zouden hebben. Ik mag zo dankbaar zijn dat mijn eten iedere avond klaar staat, mijn bed opgemaakt wordt (terwijl ik er een gigantische bende van maak), ik mag pakken wat ik wil en dat ik het gewoon ontzettend gezellig heb. Mijn neef heeft er waarschijnlijk meer problemen mee dat ik hier slaap, want die slaapt al een tijdje op de bank. Maar hij zegt dat hij het niet erg vindt, dus dan ga ik daar maar vanuit.

Vandaag ben ik naar huis geweest om even in te pakken voor zaterdag. Mijn neef besloot om lopend naar mijn huis te komen en mijn tante kwam ons toen weer ophalen. Ik ben heel blij dat mijn neef thuis is, want ik dacht dat hij vandaag de hele dag bij zijn vriendin zou zijn en daar zou blijven slapen, maar gelukkig gaat hij alleen morgen daar naartoe. Anders was het zo ontzettend saai geweest!

Ik heb vandaag weer contact gehad met mijn ouders (iedere dag tot nu toe eigenlijk) en het was ontzettend warm in Oostenrijk. Zo warm zelfs dat het bijna niet uit te houden was als je uit het water was. Ik heb ontzettend veel zin in mijn vakantie in Oostenrijk en kan echt niet wachten tot zondagavond, dan hopen Piet, Mieke en ik er te zijn. Anders wordt het maandag. Maar mijn Kärnten-card (een soort kortingskaart waarmee je naar heel veel dingen gratis of met korting kan doen) ligt al op me te wachten en ik ga er ook zeker gebruik van maken! Heerlijk musea bezoeken!

zaterdag 17 juli 2010

Refostad

Sinds donderdag zit ik dus bij de broer en zwager van mijn vader. Hartstikke gezellig, met een neef van mijn leeftijd, een ontzettend lieve nicht die iets ouder is met een ontzettend aardige vriend. Allemaal hartstikke leuk hoor, maar toch zijn er een paar dingen waar ik gewoon mijn vragen over heb. Ik zal maar eens beginnen met het allereerste. De eerste avond werd mijn neef rond zes uur thuisgebracht door mijn oom van zijn werk. Ik had verwacht dat mijn oom toen ook wel naar huis zou komen, maar nee hoor; hij presteerde het om pas een uur later thusi te komen. Na het eten ging hij op de bank liggen en voor we uberhaupt aan het Bijbellezen toekwamen lag hij al te snurken. Dat bleef hij dus meer dan een uur doen. Ook helemaal niks mis mee, maar toen hij wakker werd, stond hij op en ging hij weer verder met werken. En ik dacht echt; oke? Is dit normaal hier? Dit is dus normaal hier.

Dit dorp opzich [Leerbroek] is nou ook niet het meest levende dorp op aarde. Buiten zie je echt niks. En als je wat ziet is het altijd een vrouw in een rok tot over haar knie, een meisje met een rok tot aan haar knie, een jongetje met een blouse of een man (oké, die zie je hier bijna niet, maar toch) met een bluose. Mensen van mijn leeftijd heb ik nog niet gezien, ja mijn neef dan. Het irriteert me ook dat iedere vrouw hier in een rok loopt. Oké, het kan wel, gewoon voor de leuk, maar hier worden ze gedragen omdat het al vanaf je geboorte in wordt geprent dat het zo beter is. Rokken zijn voor de vrouw, broeken voor de man. En ik voel me vrij apart als ik door de straat loop in mijn gymbroekje die ergens onderaan mijn kont hangt. maar ik snap het gewoon niet. Ik denk niet dat een rok uitmaakt als het om geloven gaat. Ik geloof echt niet beter met een rok aan. Nouja, de mensen hier in Refostad misschien wel.

Het hele huis hier hangt ook vol met schilderijtjes en alles met christelijke teksten erop. Iedere centimeter van de muur is wel bezet met iets christelijks. Niks mis mee, maar overdrijven is ook een vak. Achja, ik moet het er maar mee doen deze week. Het is gewoon hun manier van leven en ik pas me er wel een weekje aan aan. Morgen ga ik hier naar de kerk, in ieder geval 's ochtends. Ik hoop dat het niet zo erg is als mijn neef zegt, anders ga ik morgenavond naar een andere kerk.

donderdag 15 juli 2010

Echte vrienden.

Sommige mensen kennen me als het meisje met de grote mond,
anderen als het meisje dat niks durft te zeggen.
Er zijn mensen die stoer tegen me praten,
anderen durven zich open te leggen.
Ook zijn er mensen die zeggen me te kennen,
terwijl ze niet weten wat mijn zwaktes zijn, mijn gaten.
Sommige mensen zien me als het meisje met een lach op haar gezicht,
anderen kennen mijn keiharde verleden.
Sommige mensen denken me na twee woorden te kennen,
maar weten niet dat mijn opa & oma zijn overleden.
Er zijn mensen die denken me te kunnen helpen,
maar het heeft toch geen zin.
Want alleen mijn echte vrienden,
die waren er vanaf het begin.

Ik heb internet, dus ik zal af en toe wel updaten!

woensdag 14 juli 2010

-

Vanaf morgen ga ik naar mijn oom & tante in de buurt, omdat mijn ouders al op vakantie gaan. Ik moet nog een weekje werken voordat ik kan gaan. Ik ben daar tot 24 juli, daarna slaap ik een nachtje bij kennissen waarmee ik dan de volgende dag naar Oostenrijk rijd waar mijn ouders al zijn.

Daar ben ik dan tot 3 augustus, dan gaan we eerst koffiedrinken bij kennissen in Duitsland. De volgende dag komen we als het goed is thuis. Vrijdag 6 augustus ga ik dan weer naar Luxemburg tot 13 augustus.

Dus ik ben een tijdje minder of niet online. Misschien update ik wel als ik bij mijn tante ben of even snel op de camping, maar hoop er maar niet te hard op.

Fijne vakantie allemaal!


Liefs!

zaterdag 10 juli 2010

Storm.

Terwijl normale mensen zich druk maken om onweer, maak ik me, lopend door een onweer- en regenbui drukker om hoe mijn haar zit dan om het onweer. Normale mensen willen zo snel mogelijk naar binnen om maar veilig te zijn voor het onweer, ik zodat mijn haar wat beter zit.

Zo ben ik altijd al geweest. Toen ik als meisje van 10 in mijn eentje in een bijzettent naast de caravan sliep, sliep ik gewoon dwars door een gigantische onweersbui heen en toen mijn vader vroeg of ik naar de voortent wilde komen om daar in te slapen keek ik hem alleen maar vreemd aan. Ik vind het heerlijk, onweer. En het geweldigste vind ik het tussen de bergen. Het liefste in Oostenrijk. Ik vind het heerlijk om onder het luifel te staan en dan de lucht boven de bergen helemaal op te zien lichten, geweldig.

Onweer en stormen geven me altijd een soort van rust. Als ze bezig zijn tenminste. Ik word rustig van de harde klappen, van de lichten in de lucht. Ik vind het heerlijk om te zien hoe groot Gods schepping is en hoe hij dit alles heeft kunnen verzinnen. De natuur is zo iets wonderlijks. God is zo groot!

maandag 5 juli 2010

Stoppen.

Hoe makkelijk is het om het verkeerde pad op te gaan,
maar hoe moeilijk is het om te stoppen.
Hoe makkelijk is het om alleen verder te gaan,
zonder te denken aan de gemaakte brokken.
Hoe makkelijk is het te denken dat alles wel goed komt,
terwijl je beter weet.
Hoe makkelijk is het om te jokken,
zelfs als je wel beter weet.

Hoe makkelijk is het om er één te pakken,
hoe moeilijk om de verleiding te weerstaan.
Hoe makkelijk is het achteraf,
zo makkelijk dat je jezelf wel voor je kop kan slaan.
Hoe makkelijk is het tegen anderen,
maar hoe moeilijk is het voor jezelf.
Hoe hard zal je lachen,
Over een jaar? Of elf?

maandag 28 juni 2010

Geborgen.

Het meisje had al lange tijd niks meer van zichzelf laten horen aan de buitenwereld. Ze had zich volledig op haar werk gericht en al het andere even laten waaien. En het was haar de laatste tijd goed afgegaan. Ze rookte en dronk misschien wat meer dan anders, maar dat was nu wel weer over. Want zo snel als die buien kwamen, zo snel ging het ook weer over.

De laatste dagen was ze zich weer wat meer aan de buitenwereld gaan tonen, nu haar laatste project op het werk af was. En ze was blij om haar zus weer te zien, net als haar vrienden en vriendinnen. Om alles van dit jaar af te sluiten besloot ze om weer eens een feestje te geven bij haar net gekochte vakantiehuis. Dus ze verstuurde de uitnodigingen, regelde alles en wachtte af tot het zover was.

Op de dag zelf was ze vroeg wakker van de zenuwen. Ze had pas over twee uur een afspraak bij de kapper en de schoonheidsspecialiste kwam pas over vier uur. Dus ze besloot om weer eens een keer te gaan hardlopen. ze had het al een tijd niet meer gedaan door alle drukte van haar werk, maar deze keer voelde het goed om weer te rennen. Haar spieren deden dan misschien zeer, maar dat ging wel weer over. nadat ze een uur had hardgelopen vond ze het wel weer goed geweest.

´s Avonds op haar feestje had ze een heel goed gesprek met één van haar beste vrienden. Ze voelde zich zo ontzettend goed na dit gesprek. De woorden omarmde haar en deden haar goed. Dit was precies wat ze nodig had na alle eenzaamheid van de laatste tijd. Terwijl het feestje op de achtergrond verder ging spraken het meisje en haar vriend over de dingen die hen dwars zaten, over de gebreken van de laatste tijd en over alles wat zo ideal leek te zijn. maar het mooiste was, dat het meisje zich na dit gesprek weer zo goed voelde, geliefd, maar vooral geborgen. Omdat ze wist dat haar vriend nooit wat door zou vertellen en er altijd voor haar zou zijn.

maandag 14 juni 2010

-

Why'd you go and break what's already broken?
I try to take a breath but I'm already choking
How long till this goes away?

I try to remember to forget you
But I break down every time I do
It's left me less than zero
Beat down and bruised









david guetta - i gotta feeling remix
Hallo!
Even een snelle update via de mail! Ik heb mijn herkansing gehad en die ging volgens mij
best goed. Nu ben ik bezig met economie en geschiedenis [het is tien voor half 8 's ochtends!].
Daar maak ik me wel een beetje druk om, maar we zullen zien! Vanmiddag ga ik op school
met vriendinnen voetbal kijken en daarna snel naar huis om te leren en 's avonds met
de kerkband te oefenen. Dus ik ben nog steeds druk, druk, druk! Wiskunde, godsdienst,
ANW en Engels staan nog op de planning voor deze week, dus ik heb nog genoeg te doen!
 
 
Liefs!


SMS "HOTMAIL" naar 3010 en ontvang gratis de juiste instellingen voor Hotmail op je mobiele telefoon.

woensdag 9 juni 2010

This ain't a lovesong, this is goodbye

And I'm a little bit lost without you
And I'm a bloody big mess inside
And I'm a little bit lost without you
This aint a love song this is goodbye
This aint a love song this is goodbye

I've been lost, I've been losing
I've been tired, I'm all hurt and confusion
I've been mad, I'm the kind of man that I'm not
I'm going down, I'll be coming back fighting
I may be scared and a little bit frightened
But I'll be back, I'll be coming back to life
I'll be coming back to life


Twee weken minder online in verband met laatste toetsten,
activiteiten dagen, drukke weekenden, voetbal kijken,
klassenfeest, Walibi en begeleiden brugklaskamp.

love,xxx

scouting for girls - this ain't a lovesong

maandag 7 juni 2010

About Christianity

Going to church every sunday doesn't make you a christian. I mean, eating a hamburger doesn't make you a happymeal, does it?

Joel Houston, Hillsong United @ EO-jongerendag 2010



waardig is het lam, live @ EO-JD - kees + band

zondag 6 juni 2010

Freedom was really there!

TIEN, NEGEN, ACHT, ZEVEN, ZES, VIJF, VIER, DRIE, TWEE, EEN! Dit klinkt uit tweeëndertigduizend tienermonden. Een hoop gegil, geklap en geschreeuw als het dan echt zover is! We zijn er weer! EO-jongerendag nummer 36 al!

De zesendertigste EO-jongerendag wordt net als altijd geopend met een openingsact. Een podium dat vol staat met dansers, een zangeres die het podium op komt vliegen, een ontzettend groot koor op het podium niet is te gek voor de EO. Alles in het wit. Er is vuurwerk en er zijn vlamapparaten. Een snel nummer gaat over naar een ontzettend mooi, rustiger nummer. En als een andere, hoogzwangere zangeres, ontzettend hoog en geweldig mooi begint te zingen hebben tweeëndertigduizend mensen tegelijk een kippenvelmomentje. De opening wordt afgesloten met nog meer vuurwerk.

Daarna werden we natuurlijk welkom geheten door Manuel Venderbos, die dit jaar voor de derde keer de EO-jongerendag presenteerde. Hij zei de nodige dingen over het thema en uiteindelijk kwam Kees Kraayenoord op met zijn band om Gods naam te prijzen! Ik kan nog steeds niet bevatten hoe het is om met zoveel mensen God groot te maken! Het is echt onbeschrijfelijk gewoon.

De EO is de slechtste nog niet, dat bleek gisteren ook maar weer. Lianne mocht het podium op om haar zus te vertellen dat ze een meet&great had met Leeland, een ontzettend vette band die op kwam treden. Zo vloog de dag voorbij. Er was plaats voor gebed, voor zang en voor een geweldige preek van Tiemen Westerduin over het thema: Freedom is here. Dit koppelde hij aan het verhaal uit de Bijbel van Zacheüs. Tiemen is echt een engeltje van God. Hij heeft mensen zo diep geraakt en was zelf ook nog emotioneel door de woorden die hij mocht spreken tot ons. Kippenvelmoment 2 en een hele dikke amen voor Tiemens preek!

Om vier uur was het pauze en om half zeven begon het programma weer. De laatste uurtjes vlogen voorbij. Er was nog samenzang, Hawk Nelson, de meest hyperactieve band op aarde kwam optreden. Ze zongen een liedje speciaal voor het Nederlands Elftal en wisselde hun muziek af met twee top 40-liedjes. Zo zie je maar weer, alles kan! Rond acht uur kwam het toppunt van de dag! Hillsong United was helemaal vanuit Australië naar Nederland afgereisd en gaf een geweldig concert. Handjes in de lucht en praisen maar! Joel Houston, de leadzanger, gaf ook nog een mini-preekje dat ontzettend aansprak. Over christen zijn in deze tijd en over je geloof uitstralen naar andere mensen. Kippenvelmomentje nummer 3! Daarna kwamen er nog een paar praisenummers en dankte de leadzanger van Hillsong met ons! What a wonderfull day!

Zo snel als het stadion volstroomde, zo langzaam ging het weer leeg. Verzamelen bij ingang E, lopen naar de bussenparkeerplaats en dan weer terug naar Station Leerdam. Wat een geweldige, slopende dag en wat is God toch groot!

woensdag 26 mei 2010

Vriendschap.

Nog geen uur geleden zat ik jankend voor de TV. En waarom? Gewoon om de herkenning die ik zag in de levens van de mensen op TV. Om de situaties waarin zij verkeerden. De éne situatie was voor mij misschien meer herkenbaar dan de andere, maar door zo'n TV-programma wordt ik toch vaak met beide benen weer terug op de grond gezet. Ik ben niet alleen!

Soms zit je in zo'n dikke dip dat je het allemaal even niet meer weet. Dat de wereld je gestolen kan worden en misschien is je dip zelfs zo diep dat je het gewoon allemaal écht niet meer ziet zitten. Dan kan het zo zijn dat je aan de meest erge dingen zit te denken. Maar voor mij is het dan zo ontzettend waardevol om tijd met vrienden door te brengen. Mensen die tijd voor je vrij maken, die naar je luisteren en je laten uitpraten als er iets op je hart ligt. Maar hoe lastig kan het zijn als je je niet op je plek voelt bij de mensen die je je vrienden noemt, dat je niet weet hoe je jezelf moet gedragen. Gelukkig voel ik mezelf toch wel altijd op mijn plek bij mijn vrienden, maar hoe ontzettend erg en lastig moet het zijn om dat niet te voelen? Het is zo erg om je niet geborgen te voelen bij je vrienden.

Iedereen heeft iemand nodig om mee te kunnen praten. Iemand die je liefde geeft en aan wie jij ook liefde mag geven. En als je niemand hebt, ga alsjeblieft op zoek. Want ook al lijkt het soms alsof er niemand om je geeft. Er is altijd wel iemand die aan je denkt, ook al weet je het misschien niet.




a day to remember - if it means a lot to you

dinsdag 25 mei 2010

-

Als ik kijk naar uw ogen,
Zie ik ze steeds minder stralen.
Ik hoor uw stem niet meer,
Mis de grote verhalen.

En als mensen praten over nu, deze situatie,
Dan weet ik zeker dat ik de pijn maar half zie.
Ik kan gewoon niet zonder,
Maar zeg in gedachten alvast ´vaarwel'.
Want de laatste uren, dagen, weken.
Die gaan gewoon door, veel te snel.





stromae - alors on danse

zondag 16 mei 2010

Nooit alleen.

Donderdag, op Hemelvaartsdag, zat ik op de camping in de campingbijeenkomst. Heel Nederland was geschokt door de vliegramp en ook in de dienst werd er aandacht aan aan besteed. In de dienst vertelde de voorganger het verhaal van vier mensen die in het vliegtuig zaten, die hij vaag kende. Vorig najaar zouden ze al naar een land in Afrika gaan, maar de broer van de man werd ziek en overleed uiteindelijk dus werd de vakantie afgezegd. Nu gingen ze dit voorjaar, de ouders, een dochter en haar vriend. Ze zijn allevier overleden. En ergens hier in de buurt, zit nu een moeder, die twee zoons heeft verloren. Eén door kanker, de andere door een vliegtuigcrash. Een vrouw die haar schoondochter én kleindochter heeft verloren.

Hoe erg moeten de laatste minuten niet geweest zijn voor de mensen in dat vliegtuig? Hoe zou het voor hen geweest zijn? Zouden ze allemaal gehuild hebben? Of geschreeuwd? Het is zo vreemd om je voor te stellen dat er in één vliegtuig misschien wel vier verschillende soorten geloven zaten en dat iedereen naar hun eigen god of God zat te roepen, te schreeuwen. Dan mag ik erop vertrouwen dat God bij al die mensen was. Ze allemaal in Zijn hand hield en ze misschien zelfs wel rust gaf in dat verschrikkelijke moment. Want ik mag erop vertrouwen en geloven dat ik nooit alleen ben.

Maar hoe vaak twijfel ik niet aan God en aan mijn geloof? Ik heb zo mijn ups en mijn downs in mijn leven, maar net zo goed in mijn geloof. Soms vertrouw ik er niet op dat God bij me is, laat staan dat Hij bestaat! En alhoewel iedereen dat vast wel eens heeft, waarom lijkt het bij mij dan zo vaak te zijn? Maar dan lees ik in de Bijbel over alles wat God al gedaan heeft voor zijn volk zo ontzettend lang geleden. Of ik sta ik op een weekend voor christelijke jongeren en hoor ik iemand zo overtuigd getuigen dat de tranen over mijn wangen kunnen stromen. Dat zijn van die momenten dat mijn geloof aanwakkert en ik wakker wordt geschud. Dat zijn van die momenten dat ik kan zeggen; 'ik ben nooit alleen.

Gods hand is voor je om je de Weg te wijzen,
Gods hand is achter je, om je te beschermen.
Gods hand is onder je, om je op te vangen en
Gods hand is boven je om je te zegenen.








we the kings - check yes julliet

dinsdag 11 mei 2010

De grote opruiming!

Jaa, ik ben weer terug van vakantie. Sinds zondagavond en morgen na school ga ik weer terug naar de camping, maar toch. Ik heb vandaag besloten dat ik én ontzettend veel meer aan mijn huiswerk moet gaan doen om mijn VWO te halen én toch echt eens wat meer aan mijn kamer moet gaan doen, hahaha. Dus ik ben net begonnen met het opruimen van mijn kast [ik deel hem met mijn ouders, hij beslaat één van mijn muren] en er zijn dingen uitgekomen waar een hele laag stof opzit. De komende weken [ja, zulk soort dingen duren nog al lang bij mij] zal ik daar mee bezig zijn. De komende weken zitten dus vol met opruimen, huiswerk en vergaderen voor de gemeentedienst bij mij in de kerk.

Misschien ga ik iets minder updaten, maar ik ga het bij proberen te houden en zo snel mogelijk ook weer wat echte blogs neergooien ;)!

woensdag 5 mei 2010

#

But I need You to love me, and I
I won't keep my heart from You this time
And I'll stop this pretending that I can
Somehow deserve what I already have
I need You to love me

I, I have wasted so much time
Pushing You away from me
I just never saw how You could cherish me
'Cause You're a God who has all things
And still You want me

Your love makes me forget what I have been
Your love makes me see who I really am
Your love makes me forget what I have been



Barlowgirl

maandag 3 mei 2010

Update 2!

Maandag
Ik zit nog steeds in de caravan. Ondertussen hebben we de kachel al zo lang aan dat het bijna warm wordt, haha.Ik heb vanochtend lekker lang in bed gelegen onder mijn lading dekens en ben na het ontbijt lekker onder de douche gaan staan. We douchen hier op de camping met muntjes, dus dat is dan wel weer jammer. Ik gebruikte nu ook in plaats van 1, 2 muntjes omdat ik eerst op moest warmen. Na het douchen was ik weer heerlijk warm!

Ik keek nog even TV en daarna ging ik naar Trefpunt, een jongerenbijeenkomst van het recreatieteam hier op de camping. Normaalgesproken vond ik het altijd gezellig, maar nu deed het me vooral denken aan een kleutercrèche. Ik was volgens mij de oudste en al was er iemand ouder, zo gedroegen ze zich allemaal niet. Ze kwamen al binnen met energy, wat volgensmij heel bijzonder voor ze was en hadden voordat het begon al geen zin meer in de stellingen. Dit was dus niet echt een toppunt van mijn dag. Na het middageten ging ik met mijn vader en oom even naar Zeist. Ik werd in het centrum gedumpd om even een boek te halen voor school. Ik was al drie keer langs de straat met de boekwinkel gelopen, maar vond hem uiteindelijk pas nadat ik de Bruna met een bezoekje had vereerd. Toen ik daar eindelijk mijn boek van Bernlef gevonden had ging ik nog een beetje door Zeist heen wandelen. Uiteindelijk gingen we weer terug naar de camping. Daar ben ik eigenlijk meteen achter de laptop gegaan en ik ben er alleen voor het eten en de afwas vanaf geweest.

Ik begin de camping nu echt ontzettend zat te worden. Het regent de hele dag door, in de voortent is het koud en in de caravan is het gewoon te klein met z´n vijven. Ik zeg iedere keer wel dat ik huiswerk ga maken, maar dat doe ik toch niet. Gewoon omdat ik er geen zin in heb of zo. Dus ik vul mijn dagen maar met hyven, TV kijken en niksen.

Dinsdag
Gisteren ben ik lekker met mijn moeder, tante, nichtje en zusjes in Amersfoort wezen winkelen! Ik heb niet veel gekocht, maar ik was tenminste even weg van de camping. Mijn zusje en ik hebben samen New Moon gekocht, dus die hebben we gisteravond ook meteen maar even gekeken. Dus wij zaten samen met een laag kleren aan, in de voortent, met een kacheltje en een kleed over ons heen. Gisteren ging sneller voorbij dan ik verwacht had, gelukkig.

Woensdag
Vandaag kwam ik om 11 uur mijn bed uitgerold en ben ik na het ontbijten gaan hardlopen. Daarna kreeg ik te horen dat we zouden gaan zwemmen, maar dat ging gelukkig niet door. Dus ik heb de rest van de middag aan mijn CKV-dossier zitten werken en nu ben ik net klaar met mijn wiskunde. Straks ga ik weer verder lezen in mijn boek voor Nederlands en misschien nog wel een beetje van mijn andere huiswerk maken! Ik ben echt heel blij met het zonnetje, nu hoef ik tenminste niet meer met tien lagen kleren over de camping te lopen!

zondag 2 mei 2010

Koninginnedag 2010 & Camping Update 1

Koninginnedag 2010
Om 10 voor 7 liep mijn wekker al af die dag, want eerst moest er gewerkt worden! Dus vol goede moed, met gigantische tegenwind naar de HEMA gefietst. Daar begon het drama al, mijn collega had een beetje scheef gekeken, dus ze had ons de verkeerde lijsten met gebaksbestellingen gegeven. Toen leek het net alsof we te weinig gebak binnen hadden gekregen, dus baaslief naar de bakker gebeld. Kwamen we erachter dat de fout gewoon bij ons zat. Vanaf 9 uur liep het gewoon storm, alle mensen wilde op de één of andere manier tompoucen kopen. Door de regen was het in het koffiebuffet ook ontzettend druk. Dus we zijn tien minuten langer doorgegaan. Op het fietsje weer naar huis, gegeten en toen meteen door naar de trekkertrek. Daar was het weer net zo heerlijk boers als andere jaren! We keken drie uur lang naar trekkers en trucks die sleepwagens met gewicht trokken. 's Avonds at ik bij Marcella thuis en daarna was het wachten op Johan die ons op kwam halen! Toen hij maar niet opnam en ook niet terugsms'te werden we al behoorlijk gek. Uiteindelijk bleek Johan in de finale van een motorcrosswedstridj te zitten en kon hij ons pas om half 11 of 11 uur op komen halen. Dat vonden wij lichtelijk laat, dus toen hebben we zelf maar vervoer geregeld naar het feest waar we 's avonds heen wilden gaan. Toen we daar aankwamen bleek het een halve kinderdisco te zijn in combinatie met een bejaardendisco. Van onze leeftijd [tussen de 15 en de 19] waren er maar vrij weinig en degene die er waren deden mij vooral denken aan losgeslagen refo's. Eerst stonden we dus vooral aan de zijkant te staan. Maar later werd het gelukkig nog reuze gezellig! Uiteindelijk lag ik om kwart voor 2 in mijn bedje en ging om kwart voor 7 de wekker gewoon weer af, maar mijn koninginnedag was helemaal geslaagd!

Camping update 1
Op dit moment zit ik een caravan in Woudenberg en het regent. Dat doet het al vanaf vanmorgen en gisteren heeft het ook het grootste gedeelte van de dag geregend. Vanochtend zijn we naar de campingbijeenkomst geweest! De dominee had echt een ontzettend goede preek en ik werd er helemaal happy van! Na de dienst heb ik Rubin even in sneltreinvaart gesproken, na een hele lange tijd. Ookal regent het nu ik vind het hier best. Ik heb dankzij mijn vader nu een internetverbinding, ik heb een televisie, de kachel staat aan dus het is warm, ik heb een mobiel, eigenlijk heb ik gewoon alles wat ik thuis ook heb. Laat mijn moeder maar zeuren over de kou, ik vind het hier best! Op naar morgen
Vanmiddag heb ik de hele middag zitten laptoppen. Eerst alleen, later met Janine en uiteindelijk ook nog met mijn nichtje Nienke. Daar zijn behoorlijk achterlijke webcamfoto´s uitgekomen, zoals je hierboven ook kunt zien, haha.

woensdag 28 april 2010

Dromen over later.

Als klein meisje droomde ik al over later. Toen was mijn later, als ik twaalf zou zijn of zestien. Nu ben ik zestien en heb ik weer nieuwe dromen. Misschien nog wel veel meer dan jaren geleden ik als klein meisje had. De laatste jaren moet ik belangrijke keuzes maken voor mijn latere leven, net als veel mensen die ik ken. En die keuzes zetten me aan het denken en laten me weer dromen over het nieuwe later.

De dromen beginnen al bij het slagen voor mijn eindexamen. Ik ga al vier jaar keihard voor mijn school en natuurlijk heb ik ook de periodes dat ik minder doe, maar wie heeft dat niet? Voor mijn VWO moet ik hierna nog twee jaar keihard bikkelen en dat zie ik soms niet zitten. Maar dan ga ik dromen over mijn vervolgstudie en dan weet ik dat ik het toch wel nodig heb.

Mijn studentenleventje heb ik ook al uitgestippeld. Na mijn examen ga ik eerst door Europa touren en naar alle plekken in Europa waar ik al eens heen heb willen gaan of nog een keer heen wil. Als ik dan terugkom wil ik in Ede gaan wonen en studeren. Journalistiek op de Christelijke Hogeschool in Ede. In het weekend ga ik lekker terug naar mijn ouders en mijn vrienden. Ik ga de vier (of drie) jaar als student tot één groot feest maken en ik wil zoveel vrienden maken als maar kan.

In mijn perfecte volwassenendroomwereldje ben ik getrouwd met de liefste jongen van de wereld, woon ik in een dorp in een knus boerderijtje of een gezellig rijtjeshuisje, werk ik bij een tijdschrift of een krant en heb ik twee of drie kinderen.

Dromen kan ik altijd blijven doen, maar leven is als tekenen zonder gum. De lijnen die je zet, kun je niet meer weghalen.

maandag 26 april 2010

Fietsblijheid

In de eerste klas fietste ik nog met een meisje uit mijn oude groep 8 mee, maar nu 4 jaar later fiets ik nooit meer met haar mee. We groeiden uit elkaar, zij ging het populaire pad op, met de populaire mensen in ieder geval en ik bleef gewoon bij mijn heerlijke normale vrienden. Na mijn reis naar Berlijn ga ik meer om met een paar jongens uit 4HAVO, die gelukkig dezelfde kant als mij opfietsen. En met die jongens meefietsen zorgt voor heel veel grappige situaties.

Neem gisteren nou, eerst fietsten we gewoon een beetje naast elkaar (we is: ik, 3 jongens en het zusje van één van de jongens). We brabbelden gewoon wat af en hadden het over het weekend, de korfbalwedstrijd in Oss en over het barbequen van het ZAJW. Na een tijdje kwamen we in Schoonrewoerd. Ik moest voor mijn moeder even boter halen, anders had ik vandaag kaal brood gehad. Dus ik ging zei dat tegen de jongens en zei eigenlijk al 'doei', omdat ik verwachtte dat ze door zouden fietsen. Bij één van die jongens was dat ook daadwerkelijk zo, maar de rest bleef staan. Ik naar binnen die winkel in, kom ik daar terug met boter, gaat één van de jongens net ook de winkel in. 'Wat voor koekjes moet jij?' wordt me nog even toegeworpen. Dus ik loop achter de jongen aan en na tien minuten discussie komen we uiteindelijk weer uit op het eerst voorgestelde koekje. Ik ga alvast naar buiten. Door de koekjes wordt het nóg gezelliger. We fietsen nu natuurlijk nog schever dan we al deden en om de paar minuten ligt er wel iemand bijna met zijn stuur in dat van iemand anders, ontzettend komisch.

Dan komen we langs de kaasfabriek die ontruimd blijkt te zijn. Eén van de jongens begint zo'n beetje te springen, want de brandweer moet uitrukken. Totaal niet boeiend naar mijn mening, maar die jongen was er dus al te blij mee. Dus wij daar een tijdje staan wachten tot die brandweerwagen eruit ging en ondertussen aten we vrolijk verder aan onze koekjes. Uiteindelijk fietste iedereen opeens weg en kwam ik erachter dat die brandweerwagen er dus gewoon vandoor was, haha. We fietsten nog een stukje met elkaar mee en uiteindelijk moest ik alleen verder.

woensdag 21 april 2010

Ik ben wie ik ben

Voor de één alles, voor de ander niks.
Voor de één die grote mevrouw, voor de ander dat kleintje.
Voor de één die irritante puber, voor de ander zijn kleine meisje.
Voor de één knap, voor de ander lelijk.
Voor de één lief, voor de ander gemeen.
Voor de één aardig, voor de ander verwaand.
Voor de één een droom, voor de ander een nachtmerrie.
Voor de één voor altijd, voor de ander maar voor even.
Voor de één een vriendin, voor de ander een vijand.
Voor de één perfect, voor de ander mislukt


Maar voor mezelf, blijf ik wie ik ben. Met al mijn gebreken en pluspunten. Je kunt me haten, verlaten en over me praten. Maar ik blijf wie ik ben.

dinsdag 20 april 2010

The best of me.

Als ik schrijf dan wil ik goed schrijven, niet grammaticaal goed, dat kan me niks schelen, maar ik wil gewoon schrijven wat er in me omgaat. Ik wil mijn gevoelens verwoorden door woorden en mijn gedachten laten zien en dat moet voor mij perfect gaan. Dat moet uitgewerkt worden tot in de puntjes. Want als ik schrijf leg ik zo ontzettend veel van mezelf bloot.

Ik ben een persoon die eigenlijk niet heel veel aan mensen vertelt, dat moeten ze er zelf maar uit zien te trekken. En echt, je krijgt een groot applaus als het je lukt, want dan ben je echt bijzonder. Maar als ik begin te schrijven dan bouw ik een muurtje om me heen en laat ik alles los binnen die vier muren, dan loopt mijn hoofd leeg. Als ik schrijf lijkt het soms wel of ik een emotioneel wrak ben, dan kunnen de tranen zomaar over mijn wangen lopen. Gewoon omdat mijn gedachten soms zo ontzettend veel pijn doen en ik weet dat de dingen die ik denk over mezelf zo vaak niet waar zijn en nergens op slaan.

Als ik schrijf laat ik los wat soms al dagen of weken vast zit in mijn ziel. Dan laat ik los wat me zo ontzettend veel pijn kan doen. Als ik schrijf dan kom het beste van mij naar boven en wil ik dat verwoorden op papier. Als ik schrijf, dat is het moment dat je kunt zeggen; this is the best of me.
Ik kon alles beschrijven,
in zinnen en woorden.
Ik kon mijn gevoelens uitleggen,
wist dat mensen me hoorden.
Ik kon praten en lachen,
en dat iedere dag.
Ik was misschien niet van de vlotte babbel,
maar ook niet meer van dat stille gedrag.
Ik was vrolijk en blij,
dat mocht iedereen horen.
Maar dat alles was opeens ontzettend hopeloos verloren.

Want toen ik jou zag werd mijn mond dichtgesnoerd,
mijn lach was bedorven, die was weggevoerd.
Je liet me dingen zien, die ik nog nooit had gezien,
ik kon alles aanraken, had nog nooit zoveel gezien.

Jij laat me nu lachen,
Heel vaak, zonder woorden.
Jij laat me blozen tot ver over mijn oren.
Jouw stem wil ik horen, iedere dag,
Jij laat me smelten met je geweldige lach.

Je hebt dit misschien vaak gehoord,
gaat het nog vaak horen.
Maar zonder jou in mijn leven,
ben ik eindeloos verloren.

maandag 19 april 2010

Ik mis het.

Ik mis het in slaap vallen tegen je schouder,
Ik mis je warme arm tegen me aan.
Ik mis het praten over alles,
Mis het praten met of zonder woorden,
het fluisteren zodat andere niets hoorden.
Ik mis het naast je zitten urenlang.
Ik mis het film kijken, mijn hoofd op je schouder.
Ik mis het lachen, gewoon naast je staan.
Ik mis je bij me, tegen me aan.

Ik mis je.

vrijdag 16 april 2010

I LOVE AMSTERDAM

Gisteren ben ik met school naar Amsterdam geweest. We gingen naar Amsterdam voor CKV (Cultureel Kunstzinnige Vorming) en hadden ons vooral gericht op de architectuur en kunst in Amsterdam. De dag begon met een busreis vanuit Leerdam naar Amsterdam toe. Uiteraard stond de A2 weer stijlvol als altijd vol met file. Toen we in Amsterdam kwamen gingen we naar de Hermitage. Daar gingen we naar de Hermitage. In de Hermitage kregen we opdrachten in groepjes. Eerst werden de groepjes verdeeld per onderwerp, bijvoorbeeld licht, kleur enzovoort. We liepen de behoorlijk drukbezochte Hermitage zo snel mogelijk door (de mensen waarmee ik was zijn niet echt kunstliefhebbers) en gingen toen een beetje in de museumwinkel rondwandelen. Na de eerste ronde gingen we door naar de tweede ronde. Hierbij gingen we in groepjes met nummers verder die op de kaarten stonden afgebeeld. Deze keer maakte we het rondje niet eens af, haha. Na de tweede ronde moest een groepje allerlei dingen vertellen over de dingen die ze gezien hadden.

Met de tram gingen we naar Centraal. Toen we de tram instapten kwamen we er al achter dat we toch echt een stelletje boeren zijn met zijn allen. We dachten dat je de tram in Amsterdam wel vergelijkingen hadden met die in Berlijn. Dus wij hadden ons netjes verspreid over het station waar wij stonden te wachten, blijkt dat we alleen maar voor en achterin in konden stappen! Dus alle mensen in die tram zaten ons behoorlijk vreemd aan te kijken toen we probeerden ons door de poortjes heen te wurmen. En de echte Amsterdamse man moest natuurlijk tot Centraal vertellen hoe dom we wel niet waren en daar kon de hele tram gratis van mee genieten! Uiteindelijk gingen we bij de MacDonalds even wat eten en hadden we gemiddeld zo'n 2 á 3 bijna-dood-ervaringen. Ik liep bijna een fietser om ver (die overigens wel heel knap was) en Heleen werd bijna geplat door een tram. Toen we onze MacDonald-maaltijd zittend op de stoep opgegeten hadden gingen we weer terug naar het verzamelpunt. Daar kwamen de leraren tien minuten te laat aan. We liepen met z'n allen naar de rondvaartboot. Daar zaten we eerst een tijdje binnen in de boot en later zijn we op het achterdek gaan staan, waar het ontzettend lekker was! Heerlijk met een briesje, in de zon alles een beetje bekijken. Het was heel gezellig op de boot en vooral heel knus, haha.


Na de rondvaartboot gingen we naar Arcam. We kregen in twee groepen een rondleiding langs verschillende architectuur highlights. Dat was ontzettend gezellig en ook wel leerzaam. We zijn ook nog in het Wertheimpark geweest en hebben daar naar het oorlogsmonument voor Auschwitz gekeken. Om iets voor half vijf gingen we eindelijk weer weg uit Amsterdam. Onderweg was het zo warm in de bus dat we lekker inkakten. Om kwart over zes kwamen we pas weer aan in Leerdam en we gingen allemaal naar huis toe om te eten. Het was een heel geslaagde dag!

donderdag 15 april 2010

Het recht van de oudste

Al vanaf het begin van de mensheid is er volgens mij een stille afspraak. De oudste heeft gewoon meer rechten dan de jongste. Veel ouders overtreden deze regel dus al (volgens de kinderen in ieder geval). Maar bij mijn familie lijkt het toch altijd fout te gaan.

Mijn zusje van 12 is gewoon ontzettend verwend. En ik ben niet de enige die het zegt, mijn ouders zeggen het ook, maar toch krijgt ze het iedere keer weer voor elkaar om mijn ouders om te krijgen en mij ook.

En de manier waarop ze het doet is echt verschrikkelijk. Ze gilt en schreeuwt net zo lang totdat mijn moeder het zat is en haar zo'n beetje haar zin moet geven. Ook kat ze mij en mijn zusjes af en dat is voor ons nog veel erger dan voor haar.

Mij weet ze ook altijd op allerlei rottige manieren om te kopen. En dat kan ze ontzettend goed. Zo goed zelfs dat ik me er toch altijd weer bij neer moet leggen, omdat ik mezelf anders voor lul zet tegenover andere mensen. Te vertrouwen is ze ook totaal niet. Nu ik haar verteld heb over mijn eerste zoen, koopt ze me daar helemaal mee om. En ik mag niks over een vakantie vertellen tegen mijn ouders, dus dan doe ik dat ook niet. Maar toen ik met haar en haar vriendinnen meefietste moest ik mezelf voor lul zetten en het hele verhaal over mijn ontgroening vertellen.

En nu, na weer een ruzie over wat we op TV gingen kijken, ben ik het gewoon echt zat. Ze is 12 en denkt gewoon het hele huis te kunnen overheersen. Als ik boos op haar wordt, lacht ze me keihard in mijn gezicht uit met haar arrogante lach en ik kan het gewoon allemaal even niet meer uitstaan.



Dit was even een uiting van frustratie.

woensdag 14 april 2010

Die momenten.

Iedereen heeft wel eens van die momenten waarop er wel 1000 verschillende dingen zijn om over na te denken, maar je gewoon niet weet waar je als eerste over na moet denken. Gewoon, omdat er te veel op één moment gebeurt. Dat is zo´n moment dat ik van alles op moet schrijven, maar niet weet waar ik nou eigenlijk mee moet beginnen. Dan lijkt het wel alsof de woorden vastzitten in mijn hoofd en de link met mijn vingers niet maken.

Dat zijn de ergste momenten, de momenten dat ik niet kan schrijven. Dat zijn de momenten dat ik wel wil, maar de woorden gewoon niet in me opkomen. Dan heb je het gevoel dat iemand je dierbaarste bezit afpakt, de foto van een dierbare met zo´n ontzettend mooie herrinering, of je talent. Of hetr gevoel dat je krijgt als je ergens ontzettend veel energie in hebt gestoken, maar alles voor niets blijkt te zijn geweest. Die momenten doen pijn en je wilt dat ze weggaan en niet meer terugkomen.

Tegenover al die momenten dat het even niet goed gaat, staan gelukkig ook momenten dat het wel goed gaat. Dat zijn de momenten dat ik begin te schrijven en niet meer op kan houden. Dat zijn de momenten dat je je éne gevoel na het andere op papier zet en het goed is. En als het dan even niets wordt en je inspiratie zoek is, weet dan dat er een moment komt dat je over lijkt te lopen van de ideeën.

En voor die prachtige momenten, doe je het!

zaterdag 10 april 2010

Hokjes en vakjes

Als ik naar mijn leven kijk, dan kan ik het opdelen in hokjes en vakjes. De hokjes, zijn de verschillende periodes in die zestien jaar. De hokjes zijn de tijden die minder gingen, de diepe dalen. Maar er zijn ook hokjes met blije periodes, tijden waarin ik mijn geluk niet op kon en de hele dag wel kon zingen van blijdschap. Het zijn de periodes van gemengde gevoelens. Als je niet weet hoe je je nou moet voelen of gedragen tegenover andere mensen. Het zijn de periodes waarin er ruzies zijn, die zo snel mogelijk weer bijgelegd worden, of juist niet. Het zijn de hokjes waarin je terug kan kijken naar al die verschillende periodes en kan zuchten, blij omdat ze voorbij zijn, blij omdat ze er geweest zijn of jezelf afvragend hoe je er ooit terecht bent gekomen. In die hokjes zijn er ook de verschillende vakjes. In de vakjes zijn de mensen te vinden die een rol speelden in de film die ´´mijn leven´´ wordt genoemd. Het zijn de mensen de mensen die je steunden in een bepaalde periode. Maar er zijn ook hokjes voor de mensen die ervoor zorgde dat je keihard van de hoge top van de berg viel en zomaar in een nieuw hokje rolde. In het éne hokje zijn er misschien meer vakjes dan in andere, doordat ik mezelf isoleerde van de rest. Gelukkig komen daar tegenover genoeg hokjes die propvol zitten. De periodes van vakantie en van uitgaan, de periodes van nieuwe mensen ontmoeten.

Maar alleen de echte vrienden, de mensen wiens naam diep in je hart gegrafeerd zitten, die zijn te vinden in alle vakjes, in ieder hokje, vanaf het moment dat je ze leerde kennen. Zij zijn het die een hoofdrol spelen in ´´mijn leven´´. Die film kent geen dagen dat hij niet draait en kent geen storingen. Die film gaat altijd door.

dinsdag 30 maart 2010

Jij.

Opeens was jij er in mijn leven. Na jaren van isolatie was je toch door mijn muur gedrongen. Jij liet me vanaf dat moment slechte dingen over mezelf denken, je liet me denken dat ik stom was, dik was en ook lelijk. Jij wilde altijd dat ik je bediende op je wenken, je tevreden stelde en me bij de complimenten die ik kreeg neerlag. Jij wilde dat ik stopte met mijn leven, omdat het toch niets waard was. Jij wilde alles wat ik in al die jaren opgebouwd had, zomaar opgeven. Jij wilde gewoon dat ik zomaar stopte met mijn leven!

Jij was het die naast me zat op school en in mijn oor fluisterde 'je hebt wel geleerd, maar het komt toch niet goed.' Jij was het die me mijn zekerheid afnam en me keer op keer liet falen. Jij nam me mee in een negatieve spiraal, zodat ik bijna de volgende klas niet zou gaan halen. Jij ontnam me de lust om op de fiets de stappen, naar school te fietsen en ervoor te gaan. Jij concentreerde je alleen maar op je eigen bestaan.

Jij zat naast me in de kerk en leidde me af. Jij praatte tegen me als ik stil moest zijn. Jij was het die mijn gedachten bezig hield en die me alleen maar deed denken aan de verrekte pijn. Jij hield me tegen als ik voor mijn geloof wilde gaan. Jij wilde dat ik alleen voor jou zou gaan. Jij hield me tegen als ik uit de bijbel wilde lezen, hield me bezig als ik bad.

Jij zorgde ervoor dat ik me afsloot voor andere mensen. Dat ik met mijn ouders nooit meer sprak. Jij zorgde ervoor dat ik meer gaf om mijn computer dan om de mensen in het echte leven. Jij zorgde ervoor dat ik de verkeerde kant opging, met de verkeerde mensen. Zorgde ervoor dat ik ruzie maakte om de stomste dingen met mijn vrienden. Jij verpeste alles in mijn leven.

Jij was het slechte deel in mij.

zondag 21 maart 2010

I LOVE BERLIN

Dinsdag 16 maart
Vandaag, dinsdag 16 maart begon ons Berlijn-avontuur. De dag van tevoren konden we allemaal al niet meer normaal doen van de zenuwen. Want ja, zie maar eens te overleven in een vreemde stad, bij vreemde mensen in huis én met vreemd eten. Het begon al 'geweldig' toen onze bus het niet deed. We hebben bijna een kwartier gewacht en moesten uiteindelijk uit de bus. Een paar sterke jongens hielpen met duwen en de bus startte eindeijk. Tot de grens tussen Nederland en Duitsland hadden we buschauffeur Jacco. Daarna werd deze vervangen door Harry, en daar hadden we er meer van deze reis! De liefhebbers keken naar Der Tunnel, een film over de Berlijnse muur. De reis was behoorlijk lang dus we waren maar al te blij dat we in Wolfsburg naar de Autostadt mochten. Wat op het eerste gezicht totaal niet voor meisjes bestemd leek, was toch behoorlijk leuk. In Autostadt kregen we een rondleiding door de fabrieken in een vet leuke volkswagen-auto, zonder dak met 2 karretjes erachter. Na de Autostadt reden we weer verder naar Berlijn. Eerst zagen we een paar van de highlights van Berlijn en daarna gingen we dan voor het eerst naar onze gastgezinnen toe! Wij (Mariëlle, Ilona en Marcha) zaten bij een man en een vrouw met uithuiszijnde kinderen. We aten aardappeldrap (purree) met magnetron-vissticks en Mariëlle durfde ook nog wat van de komkommerdrap te eten die ook op tafel stond. Marcha durfde dit niet aan en gooide wat in haar schaaltje en uiteindelijk gooide ze het weer terug. Het eten werd hier net heel vies omschreven, maar eigenlijk was het heel lekker! Na het eten poetsten we onze tanden en legde onze Berlijnse papa uit hoe de TV op de kamer van Mariëlle en Ilona werkte. Stiekem vroegen we ons af of hij dat wel wist, want het ging niet helemaal vlekkeloos. De vrouw des huizes vertelde ons dat ze naar bed ging. Na nog wat gepraat te hebben verdween Marcha naar haar kamer en vielen we allemaal in slaap.

Woensdag 17 maart
Deze ochtend begon met een frisse douche en lekkere brötchen. We kregen maarliefst TWEE lunchpakketten eme met heel veel chocolade erin. Onze tassen waren meteen heel veel zwaarder. Toen we naar de auto gingen zagen we zomaar een eekhoorn van het dak aflopen. Een kwartier te vroeg stonden we op de ophaalplaats. We wachtten netjes tot de bus ons op kwam halen. Daar hoorden we natuurlijk alle verhalen over de gastgezinnen aan. We vertrokken met de bus naar de Stasi-gevangenis. Daar kregen we een rondleiding door de verschillende gebouwen. De man die ons rondleidde had zelfs ook in de gevangenis gezeten voor ongeveer 5 jaar! Na de gevangenis vertrokken we met de tram naar de u-bahn. We gingen een stukje met z'n allen, maar daarna maakten we verschillende groepjes en kregen we een opdracht. Toen we met de opdracht klaar waren gingen we de uitgekozen gebouwen voor ons CKV-verslag langs. Vlakbij Alexanderplatz kwamen we een stel vreemde Bosnische vrouwen tegen. Het waren zigeuners die naar je toe komen lopen om te bedelen. Marcha kocht een I love Berlin T-shirt en we gingen vanaf Alexanderplatz terug naar Stadtmitte. We zochten een MacDonald's op, maar na alle 13028 MacDonald's die we die dag gezien hadden, was er op de afspreekplek géén te vinden. Uiteindelijk kochten we broodjes en gingen we met de U-bahn naar de bioscoop. Eerst zagen we nog een stukje van de muur. In de bioscoop gingen we met een supercoole glijbaan naar beneden. De film viel toch behoorlijk tegen. Veel mensen keken een eigen film op hun iPod. Ikzelf speelde Sudoku en schreef een stuk voor het dagboek wat we bij moesten houden voor Duits. Nadat velen een peuk op hadden gerookt gingen we weer terug naar de gastgezinnen. We waren vrij laat, dus gingen we nog maar even praten en daarna meteen slapen.

Donderdag 18 maart
Ik begon deze dag weer met een verfrissende douche. Na het ontbijt en het vrouwelijke onderhoud gingen we met de bus naar werkkamp Sachsenhausen in Oranienburg. Daar hield een Russische jongen een presentatie over de geschiedenis van het kamp. Daarna werden we in twee groepen verdeeld en gingen we met Tobi(as) mee. We kregen een rondleiding door het werkkamp. Dit was behoorlijk boeiend en indrukwekkend. We zagen barakken waar 400 tot 600 mensen in werden gepropt. Ook zagen we afdeling Z van het werkkamp. Hierin werden de mensen vermoord. Sachsenhausen stond bescrheven als een werkkamp, maar er werden ook manieren bedacht om zo snel, goedkoop en efficiënt mogelijk van gevangenen af te komen. Na een rondleiding van bijna 2 uur gingen we met de bus naar de East Side Gallery, een stuk van de Berlijnse muur. Hier werden natuurlijk de nodige foto's gemaakt. Vervolgens moesten we voor CKV naar een museum. Wij waren ingedeeld bij de Gemäldegalerie, ontzettend saai. Er waren verschillende waarschuwingen als gevolg van onze zeer matige overtredingen (ik stapte per ongeluk over een strip op de vloer heen, waar je achter moest blijven staan en de flits van Ilona's camera ging aan). Toen we weer opgehaald werden door de bus gingen we langs Checkpoint Charlie, dit was veel minder bijzonder dan we ervan hadden verwacht. Op weg naar het KaDeWe werd onze bus bijna schoongewassen, maar gelukkig ging de bus weer rijden. We werden losgelaten en mochten gaan shoppen. Daar maakten we maar al te graag gebruik van. We gingen naar de grote M! We aten verschillende dingen. Na het shoppen gingen we met de bus nog eens een paar highlights bekijken. Ilona was toen behoorlijk brak en lag met haar hoofd op Mariëlles schouder te hangen. Marcha babbelde gezellig met Tino (alweer). Hierna was het de bedoeling dat we opgehaald werden, maar er was iets verkeerd gegaan met het afspreken. Ilona was nog steeds behoorlijk brak en ging samen met onze leraar in een restaurantje naar de WC. Na drie kwartier wachten werden we opgehaald door onze gastmama. Thuis werd er snel eten voor ons klaar gemaakt en dat aten we maar al te graag op. We hadden onder het eten een heel gezellig gesprek met onze gastpapa over van alles en nog wat. Na het gesprek met onze gastpapa gingen we one tassen een beetje inpakken en schreven we in het dagboek. Daarna gingen we heerlijk slapen.

Vrijdag 19 maart
De laatste dag alweer! 's Ochtends aten we en pakten onze laatste spullen in. Na het afscheid van onze gastpapa verdwenen we weer naar de ophaalplek voor de bus. Daar knuffelde onze gastmama ons nog en zwaaiden nog naar haar. We gooide onze spullen in de laadruimte van de bus en gingen naar de bus om vervolgens weer te mogen shopppen. We kochten nog de nodige souvenirs voor thuis en om elf uur gingen we alweer terug richting Nederland. De terugreis was nog zwaarder dan de heenreis, omdat je weet wat er gaat komen. We keken twee verschillende films, aten bij de MacDonalds's, praatten een beetje met elkaar en dommelden om de paar minuten weg. Om tien voor negen 's avonds waren we dan toch echt weer terug in Nederland. Iedereen nam afscheid van elkaar en ik weet zeker dat er die nacht heel veel en heel lang geslapen is! ]

Of ik nog een keer naar Berlijn ga, weet ik niet. Het lijkt me wel geweldig om nog een keer te gaan, gewoon zelf zonder alle regeltjes van de school, maar dat zullen we vanzelf wel zien. Ik weet in ieder geval dat ik altijd welkom ben bij mijn gastpapa en mama in Berlijn!

maandag 15 maart 2010

Jongen

Jongen, je hebt niets door.
Je hebt niet door dat haar vriendschappen kapot gaan,
je hebt niet door dat er grotere kloven ontstaan.

Je pakt haar in en laat haar kleven,
je bent nu alles in haar leven.
Je denkt dat je met praatjes hier, een cadeautje daar,
haar kunt krijgen, nou geloof me maar.

Je hebt haar al zover in je macht,
dat ik steeds minder van haar verwacht.
Je neemt haar in beslag,
neemt haar helemaal in je op.
Zegt dat je van haar houd,
Jongen hou alsjeblieft je kop.
Ik doorzie je praten,
kan niets anders dan je haten.
Het liefst zou ik zeggen;
je moet hem verlaten.

Maar liefde verblind,
dat blijkt zo maar weer.
Doe haar geen pijn,
je doet haar geen zeer!

zaterdag 6 maart 2010

De zon

Als de zon niet langer scheen,
en de nacht niet zou verdwijnen.
Als het licht er niet meer was,
om onze dagen te beschijnen.
Als we even niet meer dachten,
aan de wereld, aan het leven.
ALs de zon niet meer zou schijnen,
hoe moesten wij ons dan bewegen?
Als de zon niet meer zou schijnen,
de nacht nooit meer dag werd.
Hoe zou ik dan moeten vertellen,
dat alles steeds verandert?
Dat levens weer kleuren,
door zonnestralen.
Dat het de zon is,
die me niet meer van de weg af laat dwalen.

vrijdag 26 februari 2010

Een weekendje bijbel lezen, praisen en gezellig doen

Een groep van 330 tieners, 50 sterretjes, 50 mentoren en 45 medewerkers ging in het weekend van 19 februari tot en met 22 februari naar de Betteld in Zelhem. In dit scholierenweekend voor christelijke jongeren werd er veel gepraat over wie zij zijn, wie God is en wij de jongeren zijn in God. Dit alles rond het thema ‘Who am I?’

Het scholierenweekend bestaat al een aantal jaar. Wat ooit begon met een groep van nog geen 50 mensen is nu uitgegroeid tot een compleet evenement met bijna 500 mensen! Dit alles is georganiseerd door de HGJB, een organisatie voor en door christelijke jongeren.

Vrijdag 19 februari
We zijn er weer! De toon voor het weekend is meteen al gezet als we bepakt en bezakt binnenkomen en er een hele boog aan schreeuwende mensen voor ons klaar staat. Na het inschrijven gaan we onze bedden vast klaar maken. Om half acht is het dan eindelijk zover, het programma gaat starten! We begonnen met een openingsdans en daarna werd het weekend geopend door een gebed. Hierna gingen we door met het spelletjescircuit! Deze spelletjes zorgen ervoor dat je je mentor en je groep beter leert kennen. Na de spelletjes en de pauze gingen we zingen. Daarna keken we naar een theaterstuk over het jaarthema van de HGJB. Na het theaterstuk gingen we voor het eerst praten met onze groep. We hadden het over het theaterstuk en over andere dingen. Om kwart voor 12 hadden we nog een ontzettend leuk cabaretstuk en een foto- en filmflashback van de dag. Na dit alles gingen we nog even naar het café, maar daarna gingen we al snel naar bed, om krachten te sparen voor de volgende dag.

Zaterdag 20 februari
Als je om kwart over 7 al weer wakker wordt gemaakt, ben je eerst niet al te wakker. Dat was ook zeker te merken. Na het gezamenlijke ontbijt, wat net als altijd weer ontzettend gezellig was (hoe kan dat ook anders, als je met 500 mensen tegelijk zit te eten) hadden sommige groepen corvee. Andere konden kiezen uit een wandeling, vrije tijd of stille tijd. Om kwart voor tien begon er een zangdienst. Zo geweldig om met 500 mensen God te prijzen! Woorden schieten te kort als je dat gevoel wilt verwoorden! Na de ontzettend goede Bijbelstudie van Jordy hadden we pauze en daarna weer gesprekken in de kleine groepjes. Na de lunch, die ook heel gezellig was hadden we een centrale start van het middagprogramma waarin workshops gedaan werden. Door het weer waren de workshops die buiten waren helaas niet mogelijk, maar dit werd opgelost met het kijken van de herhalingen van schaatsen. Na vrije tijd en het diner hadden we weer een cabaretvoorstelling. Hierna startte de viering en hadden we een Bijbelstudie van Jurrien. Daar hebben we ook weer over gepraat in de kleine groepen. En om kwart voor 11 barstte het SW-feest pas echt los! Geleid door een blauwe smurf en zijn twee vrienden op het podium deden we allerlei spelletjes. Na het ontzettend leuke themafeest waarin het er totaal niet uitmaakte hoe lelijk je erbij liep gingen we het café weer in. Omdat de dag toch behoorlijk vermoeiend was gingen we al snel ons bed weer in.

Zondag 21 februari
Zondag is de rustdag, dus mochten we heerlijk uitslapen. Na het ontbijt hadden we ook nog een heuse kerkdienst met een echte dominee. Na de preek hadden we pauze en daarna lunch. Hierna hadden we weer gesprekken in de kleine groepjes. Veel groepen kozen ervoor om te wandelen in de omgeving. Na de pauze hadden we weer workshops. De workshops, die vooral heel leerzaam waren werden gevolgd door het diner. Na het diner hadden we weer een viering. De zondagavond viering is altijd de mooiste viering van het hele weekend. Hierin spreken jonge mensen hun getuigenissen, zingen ze of doen ze een toneelstuk. Het is zo mooi om te zien hoe een jongen die totaal niet van praten houdt toch de kracht van God ontvangt om te praten voor een overvolle zaal. Na deze prachtige viering was er een pauze en gingen we door met cabaret. Daarna hadden we nog een heuse Amerikaanse veiling waarin we geld ophaalden voor Haïti. Opeens werd er wel vijftig euro betaald voor een bakje patat! Na de veiling gingen we nog naar het café en uiteindelijk naar bed.

Maandag 22 februari
Voor je het weet is het weer voorbij. Dat is het algemene gevoel op een maandag. Om kwart over 7 werden we met veel kabaal wakker gemaakt. De persoon die dit deed had er alle plezier in en gooide ook nog eens water over de schotten heen. Na het ontbijt was er een grote opruiming van de slaapzalen en alle andere ruimtes. Sommige groepen moesten verplicht een wandeling gaan maken door de omgeving. Het weekend werd nog afgesloten met een gebed en we zongen nog enkele liederen. Daarna komt het afscheid. De mentoren werden gekust en de tieners omhelsde elkaar. Dat was me nog eens een weekend!