zondag 31 januari 2010

Heb je ook wel eens het gevoel dat in enkele minuten je hele leven in elkaar stort? Dat je wel eens echt tranen met tuiten kan huilen, zoals het alleen in boeken en op TV gaat? Dat je niets of niemand meer kan uitstaan? Ken je dat gevoel?

Weet je hoe het is om buiten de groep te vallen? Om steken te voelen als mensen lachen? Om te weten dat het gesprek weer over jou gaat? Om te denken dat je weer op kunt staan, maar keihard teruggeduwt wordt? Ken je dat gevoel?

Ken je de pijn? De eenzaamheid? Weet je hoe je je moet verbijten tegen dat alles?





Dan ben je net als ik.

maandag 25 januari 2010

Mijn sluier.

15 Tot op de dag van vandaag ligt er een sluier over hun hart, telkens als de wet van Mozes wordt voorgelezen. 16 Maar telkens als iemand zich tot de Heer wendt, wordt de sluier weggenomen. 2 Korintiërs 3 vers 15 en 16

Deze tekst las ik net in de Bijbel en hij zette me meteen aan het nadenken. Dat heb ik wel vaker bij bijbelteksten, maar deze is zo echt, zo realistisch ook nog in deze tijd.

Iedere zondag hoor ik het, de wet van Mozes, al zo ontzettend oud, door zoveel mensen gehoort. Ook ik heb hem al ontzettend vaak gehoord en het lijkt me steeds minder te doen als ik hem hoor, want ik ken hem tóch wel. Maar eigenlijk is dat niet het enige. Bidden doe ik eerlijk gezegd ook veel te weinig, terwijl dat toch één van de dingen is waardoor je in gesprek kan komen met God. Bijbellezen doe ik wel heel vaak, ook omdat ik van lezen houd, maar vooral om meer van God te begrijpen en door Zijn woord meer van Hem te begrijpen.

Maar toch zijn er dingen die me tegenhouden, mijn sluier. Ik vind het niet erg om over mijn geloof te praten, verre van dat zelfs. Ik ben te vinden op de EO-jongerendag, ScholierenWeekend en HGJB-activiteiten. Het is zeker niet zo dat ik me voor mijn geloof schaam, maar soms, als er mensen om je heen zijn die je niet zo goed kennen, dan ga je anders doen. Dan lijkt er opeens wel een slot op mijn mond te gaan en als mensen me dán naar mijn geloof vragen lijkt het net alsof ik me ervoor schaam. Dan doe ik mijn sluier op en sluit me af voor waar ik vaak zo trots op ben. Maar áls ik dan weer bid, dan mag ik weten dat ik mijn sluier af kan doen. Ik hoef me niet te schamen voor mijn geloof, ik ben een kind van God. Zonder sluier, zonder bedekingen, mooi zoals ik ben, goed zoals ik ben en ik mag zijn als het zout van de aarde. Ik mag vertellen over mijn God en me er niet meer voor schamen. Ik mag leven naar Zijn wil!

woensdag 20 januari 2010

Toetsweken, zenuwen en slapeloze nachten

Deze week is het weer repetitieweek op mijn school, net als op veel andere scholen. Voor mij zijn repetitieweken toch altijd wel behoorlijk shit. Ik ben niet zo'n geweldige leerling en ik kan totaal niet plannen, wat dus wel ontzettend belangrijk is. Op dit moment vertoon ik dus ook weer studie-ontwijkend gedrag door te gaan bloggen. Maar oké, wat maakt het ook uit.

Op dit moment hebben we nog geen cijfers terug, gelukkig! Ik heb maar vijf repetities, dat valt nog wel mee, maar het feit dat al die toetsen al meetellen voor mijn examen maakt me spontaan zenuwachtig.

Dus ik probeer mijn best te doen en met een dosis muziek ga ik dan toch maar leren. Meestal op mijn kamer, maar vanavond even op de kamer van mijn ouders waar de tweede PC staat, zodat ik kan samenvatten. Maarjah, mijn concentratievermogen op computers is echt 0,00000000. Na een kwartier vind ik Hyves, Hotmail en MSN al weer veel interessanter. En nu zit ik dus met een gigantische berg huiswerk. Voor morgen nog ANW voorbereiden, echt één van de meest nutteloze vakken op aarde [naast godsdienst dan] en voor vrijdag economie, nou maar hopen dat economie een beetje goed gaat. Maarjah, ik ga maar eens leren. De gravitatiewet van Newton is ook zóóó interessant!

maandag 11 januari 2010

Verlaten

Heb jij ook wel eens het gevoel dat mensen om je heen je gewoon keihard in de steek laten? Het kan hem al in de kleine dingen zitten. Neem nou dit; je bent al een tijdje ziek, donderdag heb je een presentatie. Eerst zou er een dansje opgevoerd worden, maar er was afgesproken dit toch niet te doen. Krijg je vandaag iemand aan de telefoon: 'Ja, we gaan toch het dansje doen, dus jij kan de hoofdrol niet doen, omdat je ziek bent. (...) doet het nu.' Wat kan je dan anders doen dan ermee instemmen? Natuurlijk, je bent ziek, je kan niet mee oefenen, maar kom op zeg, het is een dansje voor GODSDIENST, heel belangrijk uiteraard, maar er was afgesproken dat het filmpje zou worden geshowd en dat jullie niet zelf zouden dansen.

Zoals je merkt ben ik behoorlijk fucked up. Maar het is altijd hetzelfde liedje. Eén meisje krijgt altijd alle aandacht, overal de hoofdrol van. En nou had ik eindelijk de hoofdrol word ik ziek en is mijn hoofdrol al weggegeven. Natuurlijk is dit de beste oplossing, alhoewel ik liever gewoon het filmpje laat zien.

Deze dingen gebeuren nou zo vaak, misschien komt het omdat ik de dingen wat anders mee maak dan anderen of zo, maar ik vind het gewoon zo kut dat ik wéér op de achtergrond moet blijven en alleen maar door dat stomme rotvirus. Damn, ik voel me verlaten, man.

Nou komt er ook nog eens bij dat het steeds slechter gaat met mijn oma. Ze is al 82, mist ondertussen 2 benen heeft de afgelopen jaren meer in het ziekenhuis gelegen dan er buiten, maar ik kan haar gewoon niet missen!

zondag 10 januari 2010

Goede voornemens

Ik ben niet zo'n goede voornemens-mens, omdat ik me er, net als de rest van Nederland, toch niet aan kan houden. Maar ik heb voor dit blog in ieder geval één goed voornemen. Ik ga proberen meer te schrijven en niet alleen over mijn altijd rondtollende gedachten, maar ook eens een keertje over mijn gewone leven en wat ik mee maak. Wat jullie dit jaar van mijn leven kunnen verwachten:

-In februari is het natuurlijk weer tijd voor Valentijnsdag & ik ga voor de tweede keer op Scholierenweekend, voor degene die niet weten wat dat is; wacht maar af!
-In maart ga ik voor 4 dagen met school naar Berlijn en reken maar dat jullie daar een uitgebreid verslag van krijgen! Ookal ga ik niet met mijn beste vriendinnen, het wordt vast superleuk!
-In mei ga ik weer op vakantie naar Woudenberg en dat beloofd weer supergezellig te worden.
-In juni moet ik vast heeeeeel veel doen voor school, omdat ik in juli al heel vroeg vakantie krijg! En 5 juni is er natuurlijk de EO-jongerendag!
-In juli ga ik voor de 14e keer op vakantie naar Oostenrijk! En dit jaar wordt het extra spannend, want ik ga waarschijnlijk later met de trein of de bus!
-In augustus ga ik voor de derde keer met Marcella op vakantie! Dit jaar gaan we weer met de HGJB mee en ik duim heel hard dat we naar Luxemburg gaan. Anders is onze tweede keus België, maar daar heb ik niet zoveel mee!

Tot zover weet ik het een beetje, de rest komt vanzelf!

Bang.

Steeds vaker denk ik aan later. Nu is alles nog rustig, ik ga naar school, naar mijn werk op zaterdag en doe mijn huiswerk. Natuurlijk heb ik soms tijden dat ik het ontzettend druk heb, zoals de laatste weken en natuurlijk zit niet altijd alles mee. Het is vandaag zondag, ik hoor in de kerk te zitten, maar ik ben ziek. Als ik uit het raam kijk zie ik twee mensen van een jaar of zestig. Ondertussen zijn ze al weg, maar toen ik ze daar zag lopen, toen voelde ik de rillingen weer over mijn rug lopen. De laatste tijd ben ik zo druk bezig met de toekomst. Ik zit pas in 4VWO, maar ik moet al denken aan wat voor opleiding ik wil doen. Hoe kan ik dat nou weer weten? Op dit moment denk ik aan journalistiek, maar vorig jaar dacht ik nog aan een opleiding op de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Wat denk ik over twee jaar, als ik er echt aan moet beginnen? En als ik dan een studie heb gekozen en eraan begin, hoelang duurt het dan voordat ik hem weer zat ben?

Hoe ben ik over veertig jaar, als ik net zo oud ben als die mensen die net langs kwamen lopen? Leef ik dan überhaupt nog wel? Ik ben zo bang voor de toekomst, ik ben bang voor wat komen gaat, bang voor de dood. En misschien denk je; als je net 16 bent hoef je nog niet aan de dood te denken, maar steeds meer hoor ik om me heen van jonge mensen die overlijden. Door ziektes, door verkeersongelukken, door zelfmoord...

En ik durf er niet over te praten. Met niemand niet, zelfs niet met mijn beste vriendin. Fack, ik ben zo bang.