dinsdag 30 maart 2010

Jij.

Opeens was jij er in mijn leven. Na jaren van isolatie was je toch door mijn muur gedrongen. Jij liet me vanaf dat moment slechte dingen over mezelf denken, je liet me denken dat ik stom was, dik was en ook lelijk. Jij wilde altijd dat ik je bediende op je wenken, je tevreden stelde en me bij de complimenten die ik kreeg neerlag. Jij wilde dat ik stopte met mijn leven, omdat het toch niets waard was. Jij wilde alles wat ik in al die jaren opgebouwd had, zomaar opgeven. Jij wilde gewoon dat ik zomaar stopte met mijn leven!

Jij was het die naast me zat op school en in mijn oor fluisterde 'je hebt wel geleerd, maar het komt toch niet goed.' Jij was het die me mijn zekerheid afnam en me keer op keer liet falen. Jij nam me mee in een negatieve spiraal, zodat ik bijna de volgende klas niet zou gaan halen. Jij ontnam me de lust om op de fiets de stappen, naar school te fietsen en ervoor te gaan. Jij concentreerde je alleen maar op je eigen bestaan.

Jij zat naast me in de kerk en leidde me af. Jij praatte tegen me als ik stil moest zijn. Jij was het die mijn gedachten bezig hield en die me alleen maar deed denken aan de verrekte pijn. Jij hield me tegen als ik voor mijn geloof wilde gaan. Jij wilde dat ik alleen voor jou zou gaan. Jij hield me tegen als ik uit de bijbel wilde lezen, hield me bezig als ik bad.

Jij zorgde ervoor dat ik me afsloot voor andere mensen. Dat ik met mijn ouders nooit meer sprak. Jij zorgde ervoor dat ik meer gaf om mijn computer dan om de mensen in het echte leven. Jij zorgde ervoor dat ik de verkeerde kant opging, met de verkeerde mensen. Zorgde ervoor dat ik ruzie maakte om de stomste dingen met mijn vrienden. Jij verpeste alles in mijn leven.

Jij was het slechte deel in mij.

zondag 21 maart 2010

I LOVE BERLIN

Dinsdag 16 maart
Vandaag, dinsdag 16 maart begon ons Berlijn-avontuur. De dag van tevoren konden we allemaal al niet meer normaal doen van de zenuwen. Want ja, zie maar eens te overleven in een vreemde stad, bij vreemde mensen in huis én met vreemd eten. Het begon al 'geweldig' toen onze bus het niet deed. We hebben bijna een kwartier gewacht en moesten uiteindelijk uit de bus. Een paar sterke jongens hielpen met duwen en de bus startte eindeijk. Tot de grens tussen Nederland en Duitsland hadden we buschauffeur Jacco. Daarna werd deze vervangen door Harry, en daar hadden we er meer van deze reis! De liefhebbers keken naar Der Tunnel, een film over de Berlijnse muur. De reis was behoorlijk lang dus we waren maar al te blij dat we in Wolfsburg naar de Autostadt mochten. Wat op het eerste gezicht totaal niet voor meisjes bestemd leek, was toch behoorlijk leuk. In Autostadt kregen we een rondleiding door de fabrieken in een vet leuke volkswagen-auto, zonder dak met 2 karretjes erachter. Na de Autostadt reden we weer verder naar Berlijn. Eerst zagen we een paar van de highlights van Berlijn en daarna gingen we dan voor het eerst naar onze gastgezinnen toe! Wij (Mariëlle, Ilona en Marcha) zaten bij een man en een vrouw met uithuiszijnde kinderen. We aten aardappeldrap (purree) met magnetron-vissticks en Mariëlle durfde ook nog wat van de komkommerdrap te eten die ook op tafel stond. Marcha durfde dit niet aan en gooide wat in haar schaaltje en uiteindelijk gooide ze het weer terug. Het eten werd hier net heel vies omschreven, maar eigenlijk was het heel lekker! Na het eten poetsten we onze tanden en legde onze Berlijnse papa uit hoe de TV op de kamer van Mariëlle en Ilona werkte. Stiekem vroegen we ons af of hij dat wel wist, want het ging niet helemaal vlekkeloos. De vrouw des huizes vertelde ons dat ze naar bed ging. Na nog wat gepraat te hebben verdween Marcha naar haar kamer en vielen we allemaal in slaap.

Woensdag 17 maart
Deze ochtend begon met een frisse douche en lekkere brötchen. We kregen maarliefst TWEE lunchpakketten eme met heel veel chocolade erin. Onze tassen waren meteen heel veel zwaarder. Toen we naar de auto gingen zagen we zomaar een eekhoorn van het dak aflopen. Een kwartier te vroeg stonden we op de ophaalplaats. We wachtten netjes tot de bus ons op kwam halen. Daar hoorden we natuurlijk alle verhalen over de gastgezinnen aan. We vertrokken met de bus naar de Stasi-gevangenis. Daar kregen we een rondleiding door de verschillende gebouwen. De man die ons rondleidde had zelfs ook in de gevangenis gezeten voor ongeveer 5 jaar! Na de gevangenis vertrokken we met de tram naar de u-bahn. We gingen een stukje met z'n allen, maar daarna maakten we verschillende groepjes en kregen we een opdracht. Toen we met de opdracht klaar waren gingen we de uitgekozen gebouwen voor ons CKV-verslag langs. Vlakbij Alexanderplatz kwamen we een stel vreemde Bosnische vrouwen tegen. Het waren zigeuners die naar je toe komen lopen om te bedelen. Marcha kocht een I love Berlin T-shirt en we gingen vanaf Alexanderplatz terug naar Stadtmitte. We zochten een MacDonald's op, maar na alle 13028 MacDonald's die we die dag gezien hadden, was er op de afspreekplek géén te vinden. Uiteindelijk kochten we broodjes en gingen we met de U-bahn naar de bioscoop. Eerst zagen we nog een stukje van de muur. In de bioscoop gingen we met een supercoole glijbaan naar beneden. De film viel toch behoorlijk tegen. Veel mensen keken een eigen film op hun iPod. Ikzelf speelde Sudoku en schreef een stuk voor het dagboek wat we bij moesten houden voor Duits. Nadat velen een peuk op hadden gerookt gingen we weer terug naar de gastgezinnen. We waren vrij laat, dus gingen we nog maar even praten en daarna meteen slapen.

Donderdag 18 maart
Ik begon deze dag weer met een verfrissende douche. Na het ontbijt en het vrouwelijke onderhoud gingen we met de bus naar werkkamp Sachsenhausen in Oranienburg. Daar hield een Russische jongen een presentatie over de geschiedenis van het kamp. Daarna werden we in twee groepen verdeeld en gingen we met Tobi(as) mee. We kregen een rondleiding door het werkkamp. Dit was behoorlijk boeiend en indrukwekkend. We zagen barakken waar 400 tot 600 mensen in werden gepropt. Ook zagen we afdeling Z van het werkkamp. Hierin werden de mensen vermoord. Sachsenhausen stond bescrheven als een werkkamp, maar er werden ook manieren bedacht om zo snel, goedkoop en efficiënt mogelijk van gevangenen af te komen. Na een rondleiding van bijna 2 uur gingen we met de bus naar de East Side Gallery, een stuk van de Berlijnse muur. Hier werden natuurlijk de nodige foto's gemaakt. Vervolgens moesten we voor CKV naar een museum. Wij waren ingedeeld bij de Gemäldegalerie, ontzettend saai. Er waren verschillende waarschuwingen als gevolg van onze zeer matige overtredingen (ik stapte per ongeluk over een strip op de vloer heen, waar je achter moest blijven staan en de flits van Ilona's camera ging aan). Toen we weer opgehaald werden door de bus gingen we langs Checkpoint Charlie, dit was veel minder bijzonder dan we ervan hadden verwacht. Op weg naar het KaDeWe werd onze bus bijna schoongewassen, maar gelukkig ging de bus weer rijden. We werden losgelaten en mochten gaan shoppen. Daar maakten we maar al te graag gebruik van. We gingen naar de grote M! We aten verschillende dingen. Na het shoppen gingen we met de bus nog eens een paar highlights bekijken. Ilona was toen behoorlijk brak en lag met haar hoofd op Mariëlles schouder te hangen. Marcha babbelde gezellig met Tino (alweer). Hierna was het de bedoeling dat we opgehaald werden, maar er was iets verkeerd gegaan met het afspreken. Ilona was nog steeds behoorlijk brak en ging samen met onze leraar in een restaurantje naar de WC. Na drie kwartier wachten werden we opgehaald door onze gastmama. Thuis werd er snel eten voor ons klaar gemaakt en dat aten we maar al te graag op. We hadden onder het eten een heel gezellig gesprek met onze gastpapa over van alles en nog wat. Na het gesprek met onze gastpapa gingen we one tassen een beetje inpakken en schreven we in het dagboek. Daarna gingen we heerlijk slapen.

Vrijdag 19 maart
De laatste dag alweer! 's Ochtends aten we en pakten onze laatste spullen in. Na het afscheid van onze gastpapa verdwenen we weer naar de ophaalplek voor de bus. Daar knuffelde onze gastmama ons nog en zwaaiden nog naar haar. We gooide onze spullen in de laadruimte van de bus en gingen naar de bus om vervolgens weer te mogen shopppen. We kochten nog de nodige souvenirs voor thuis en om elf uur gingen we alweer terug richting Nederland. De terugreis was nog zwaarder dan de heenreis, omdat je weet wat er gaat komen. We keken twee verschillende films, aten bij de MacDonalds's, praatten een beetje met elkaar en dommelden om de paar minuten weg. Om tien voor negen 's avonds waren we dan toch echt weer terug in Nederland. Iedereen nam afscheid van elkaar en ik weet zeker dat er die nacht heel veel en heel lang geslapen is! ]

Of ik nog een keer naar Berlijn ga, weet ik niet. Het lijkt me wel geweldig om nog een keer te gaan, gewoon zelf zonder alle regeltjes van de school, maar dat zullen we vanzelf wel zien. Ik weet in ieder geval dat ik altijd welkom ben bij mijn gastpapa en mama in Berlijn!

maandag 15 maart 2010

Jongen

Jongen, je hebt niets door.
Je hebt niet door dat haar vriendschappen kapot gaan,
je hebt niet door dat er grotere kloven ontstaan.

Je pakt haar in en laat haar kleven,
je bent nu alles in haar leven.
Je denkt dat je met praatjes hier, een cadeautje daar,
haar kunt krijgen, nou geloof me maar.

Je hebt haar al zover in je macht,
dat ik steeds minder van haar verwacht.
Je neemt haar in beslag,
neemt haar helemaal in je op.
Zegt dat je van haar houd,
Jongen hou alsjeblieft je kop.
Ik doorzie je praten,
kan niets anders dan je haten.
Het liefst zou ik zeggen;
je moet hem verlaten.

Maar liefde verblind,
dat blijkt zo maar weer.
Doe haar geen pijn,
je doet haar geen zeer!

zaterdag 6 maart 2010

De zon

Als de zon niet langer scheen,
en de nacht niet zou verdwijnen.
Als het licht er niet meer was,
om onze dagen te beschijnen.
Als we even niet meer dachten,
aan de wereld, aan het leven.
ALs de zon niet meer zou schijnen,
hoe moesten wij ons dan bewegen?
Als de zon niet meer zou schijnen,
de nacht nooit meer dag werd.
Hoe zou ik dan moeten vertellen,
dat alles steeds verandert?
Dat levens weer kleuren,
door zonnestralen.
Dat het de zon is,
die me niet meer van de weg af laat dwalen.