woensdag 28 april 2010

Dromen over later.

Als klein meisje droomde ik al over later. Toen was mijn later, als ik twaalf zou zijn of zestien. Nu ben ik zestien en heb ik weer nieuwe dromen. Misschien nog wel veel meer dan jaren geleden ik als klein meisje had. De laatste jaren moet ik belangrijke keuzes maken voor mijn latere leven, net als veel mensen die ik ken. En die keuzes zetten me aan het denken en laten me weer dromen over het nieuwe later.

De dromen beginnen al bij het slagen voor mijn eindexamen. Ik ga al vier jaar keihard voor mijn school en natuurlijk heb ik ook de periodes dat ik minder doe, maar wie heeft dat niet? Voor mijn VWO moet ik hierna nog twee jaar keihard bikkelen en dat zie ik soms niet zitten. Maar dan ga ik dromen over mijn vervolgstudie en dan weet ik dat ik het toch wel nodig heb.

Mijn studentenleventje heb ik ook al uitgestippeld. Na mijn examen ga ik eerst door Europa touren en naar alle plekken in Europa waar ik al eens heen heb willen gaan of nog een keer heen wil. Als ik dan terugkom wil ik in Ede gaan wonen en studeren. Journalistiek op de Christelijke Hogeschool in Ede. In het weekend ga ik lekker terug naar mijn ouders en mijn vrienden. Ik ga de vier (of drie) jaar als student tot één groot feest maken en ik wil zoveel vrienden maken als maar kan.

In mijn perfecte volwassenendroomwereldje ben ik getrouwd met de liefste jongen van de wereld, woon ik in een dorp in een knus boerderijtje of een gezellig rijtjeshuisje, werk ik bij een tijdschrift of een krant en heb ik twee of drie kinderen.

Dromen kan ik altijd blijven doen, maar leven is als tekenen zonder gum. De lijnen die je zet, kun je niet meer weghalen.

maandag 26 april 2010

Fietsblijheid

In de eerste klas fietste ik nog met een meisje uit mijn oude groep 8 mee, maar nu 4 jaar later fiets ik nooit meer met haar mee. We groeiden uit elkaar, zij ging het populaire pad op, met de populaire mensen in ieder geval en ik bleef gewoon bij mijn heerlijke normale vrienden. Na mijn reis naar Berlijn ga ik meer om met een paar jongens uit 4HAVO, die gelukkig dezelfde kant als mij opfietsen. En met die jongens meefietsen zorgt voor heel veel grappige situaties.

Neem gisteren nou, eerst fietsten we gewoon een beetje naast elkaar (we is: ik, 3 jongens en het zusje van één van de jongens). We brabbelden gewoon wat af en hadden het over het weekend, de korfbalwedstrijd in Oss en over het barbequen van het ZAJW. Na een tijdje kwamen we in Schoonrewoerd. Ik moest voor mijn moeder even boter halen, anders had ik vandaag kaal brood gehad. Dus ik ging zei dat tegen de jongens en zei eigenlijk al 'doei', omdat ik verwachtte dat ze door zouden fietsen. Bij één van die jongens was dat ook daadwerkelijk zo, maar de rest bleef staan. Ik naar binnen die winkel in, kom ik daar terug met boter, gaat één van de jongens net ook de winkel in. 'Wat voor koekjes moet jij?' wordt me nog even toegeworpen. Dus ik loop achter de jongen aan en na tien minuten discussie komen we uiteindelijk weer uit op het eerst voorgestelde koekje. Ik ga alvast naar buiten. Door de koekjes wordt het nóg gezelliger. We fietsen nu natuurlijk nog schever dan we al deden en om de paar minuten ligt er wel iemand bijna met zijn stuur in dat van iemand anders, ontzettend komisch.

Dan komen we langs de kaasfabriek die ontruimd blijkt te zijn. Eén van de jongens begint zo'n beetje te springen, want de brandweer moet uitrukken. Totaal niet boeiend naar mijn mening, maar die jongen was er dus al te blij mee. Dus wij daar een tijdje staan wachten tot die brandweerwagen eruit ging en ondertussen aten we vrolijk verder aan onze koekjes. Uiteindelijk fietste iedereen opeens weg en kwam ik erachter dat die brandweerwagen er dus gewoon vandoor was, haha. We fietsten nog een stukje met elkaar mee en uiteindelijk moest ik alleen verder.

woensdag 21 april 2010

Ik ben wie ik ben

Voor de één alles, voor de ander niks.
Voor de één die grote mevrouw, voor de ander dat kleintje.
Voor de één die irritante puber, voor de ander zijn kleine meisje.
Voor de één knap, voor de ander lelijk.
Voor de één lief, voor de ander gemeen.
Voor de één aardig, voor de ander verwaand.
Voor de één een droom, voor de ander een nachtmerrie.
Voor de één voor altijd, voor de ander maar voor even.
Voor de één een vriendin, voor de ander een vijand.
Voor de één perfect, voor de ander mislukt


Maar voor mezelf, blijf ik wie ik ben. Met al mijn gebreken en pluspunten. Je kunt me haten, verlaten en over me praten. Maar ik blijf wie ik ben.

dinsdag 20 april 2010

The best of me.

Als ik schrijf dan wil ik goed schrijven, niet grammaticaal goed, dat kan me niks schelen, maar ik wil gewoon schrijven wat er in me omgaat. Ik wil mijn gevoelens verwoorden door woorden en mijn gedachten laten zien en dat moet voor mij perfect gaan. Dat moet uitgewerkt worden tot in de puntjes. Want als ik schrijf leg ik zo ontzettend veel van mezelf bloot.

Ik ben een persoon die eigenlijk niet heel veel aan mensen vertelt, dat moeten ze er zelf maar uit zien te trekken. En echt, je krijgt een groot applaus als het je lukt, want dan ben je echt bijzonder. Maar als ik begin te schrijven dan bouw ik een muurtje om me heen en laat ik alles los binnen die vier muren, dan loopt mijn hoofd leeg. Als ik schrijf lijkt het soms wel of ik een emotioneel wrak ben, dan kunnen de tranen zomaar over mijn wangen lopen. Gewoon omdat mijn gedachten soms zo ontzettend veel pijn doen en ik weet dat de dingen die ik denk over mezelf zo vaak niet waar zijn en nergens op slaan.

Als ik schrijf laat ik los wat soms al dagen of weken vast zit in mijn ziel. Dan laat ik los wat me zo ontzettend veel pijn kan doen. Als ik schrijf dan kom het beste van mij naar boven en wil ik dat verwoorden op papier. Als ik schrijf, dat is het moment dat je kunt zeggen; this is the best of me.
Ik kon alles beschrijven,
in zinnen en woorden.
Ik kon mijn gevoelens uitleggen,
wist dat mensen me hoorden.
Ik kon praten en lachen,
en dat iedere dag.
Ik was misschien niet van de vlotte babbel,
maar ook niet meer van dat stille gedrag.
Ik was vrolijk en blij,
dat mocht iedereen horen.
Maar dat alles was opeens ontzettend hopeloos verloren.

Want toen ik jou zag werd mijn mond dichtgesnoerd,
mijn lach was bedorven, die was weggevoerd.
Je liet me dingen zien, die ik nog nooit had gezien,
ik kon alles aanraken, had nog nooit zoveel gezien.

Jij laat me nu lachen,
Heel vaak, zonder woorden.
Jij laat me blozen tot ver over mijn oren.
Jouw stem wil ik horen, iedere dag,
Jij laat me smelten met je geweldige lach.

Je hebt dit misschien vaak gehoord,
gaat het nog vaak horen.
Maar zonder jou in mijn leven,
ben ik eindeloos verloren.

maandag 19 april 2010

Ik mis het.

Ik mis het in slaap vallen tegen je schouder,
Ik mis je warme arm tegen me aan.
Ik mis het praten over alles,
Mis het praten met of zonder woorden,
het fluisteren zodat andere niets hoorden.
Ik mis het naast je zitten urenlang.
Ik mis het film kijken, mijn hoofd op je schouder.
Ik mis het lachen, gewoon naast je staan.
Ik mis je bij me, tegen me aan.

Ik mis je.

vrijdag 16 april 2010

I LOVE AMSTERDAM

Gisteren ben ik met school naar Amsterdam geweest. We gingen naar Amsterdam voor CKV (Cultureel Kunstzinnige Vorming) en hadden ons vooral gericht op de architectuur en kunst in Amsterdam. De dag begon met een busreis vanuit Leerdam naar Amsterdam toe. Uiteraard stond de A2 weer stijlvol als altijd vol met file. Toen we in Amsterdam kwamen gingen we naar de Hermitage. Daar gingen we naar de Hermitage. In de Hermitage kregen we opdrachten in groepjes. Eerst werden de groepjes verdeeld per onderwerp, bijvoorbeeld licht, kleur enzovoort. We liepen de behoorlijk drukbezochte Hermitage zo snel mogelijk door (de mensen waarmee ik was zijn niet echt kunstliefhebbers) en gingen toen een beetje in de museumwinkel rondwandelen. Na de eerste ronde gingen we door naar de tweede ronde. Hierbij gingen we in groepjes met nummers verder die op de kaarten stonden afgebeeld. Deze keer maakte we het rondje niet eens af, haha. Na de tweede ronde moest een groepje allerlei dingen vertellen over de dingen die ze gezien hadden.

Met de tram gingen we naar Centraal. Toen we de tram instapten kwamen we er al achter dat we toch echt een stelletje boeren zijn met zijn allen. We dachten dat je de tram in Amsterdam wel vergelijkingen hadden met die in Berlijn. Dus wij hadden ons netjes verspreid over het station waar wij stonden te wachten, blijkt dat we alleen maar voor en achterin in konden stappen! Dus alle mensen in die tram zaten ons behoorlijk vreemd aan te kijken toen we probeerden ons door de poortjes heen te wurmen. En de echte Amsterdamse man moest natuurlijk tot Centraal vertellen hoe dom we wel niet waren en daar kon de hele tram gratis van mee genieten! Uiteindelijk gingen we bij de MacDonalds even wat eten en hadden we gemiddeld zo'n 2 á 3 bijna-dood-ervaringen. Ik liep bijna een fietser om ver (die overigens wel heel knap was) en Heleen werd bijna geplat door een tram. Toen we onze MacDonald-maaltijd zittend op de stoep opgegeten hadden gingen we weer terug naar het verzamelpunt. Daar kwamen de leraren tien minuten te laat aan. We liepen met z'n allen naar de rondvaartboot. Daar zaten we eerst een tijdje binnen in de boot en later zijn we op het achterdek gaan staan, waar het ontzettend lekker was! Heerlijk met een briesje, in de zon alles een beetje bekijken. Het was heel gezellig op de boot en vooral heel knus, haha.


Na de rondvaartboot gingen we naar Arcam. We kregen in twee groepen een rondleiding langs verschillende architectuur highlights. Dat was ontzettend gezellig en ook wel leerzaam. We zijn ook nog in het Wertheimpark geweest en hebben daar naar het oorlogsmonument voor Auschwitz gekeken. Om iets voor half vijf gingen we eindelijk weer weg uit Amsterdam. Onderweg was het zo warm in de bus dat we lekker inkakten. Om kwart over zes kwamen we pas weer aan in Leerdam en we gingen allemaal naar huis toe om te eten. Het was een heel geslaagde dag!

donderdag 15 april 2010

Het recht van de oudste

Al vanaf het begin van de mensheid is er volgens mij een stille afspraak. De oudste heeft gewoon meer rechten dan de jongste. Veel ouders overtreden deze regel dus al (volgens de kinderen in ieder geval). Maar bij mijn familie lijkt het toch altijd fout te gaan.

Mijn zusje van 12 is gewoon ontzettend verwend. En ik ben niet de enige die het zegt, mijn ouders zeggen het ook, maar toch krijgt ze het iedere keer weer voor elkaar om mijn ouders om te krijgen en mij ook.

En de manier waarop ze het doet is echt verschrikkelijk. Ze gilt en schreeuwt net zo lang totdat mijn moeder het zat is en haar zo'n beetje haar zin moet geven. Ook kat ze mij en mijn zusjes af en dat is voor ons nog veel erger dan voor haar.

Mij weet ze ook altijd op allerlei rottige manieren om te kopen. En dat kan ze ontzettend goed. Zo goed zelfs dat ik me er toch altijd weer bij neer moet leggen, omdat ik mezelf anders voor lul zet tegenover andere mensen. Te vertrouwen is ze ook totaal niet. Nu ik haar verteld heb over mijn eerste zoen, koopt ze me daar helemaal mee om. En ik mag niks over een vakantie vertellen tegen mijn ouders, dus dan doe ik dat ook niet. Maar toen ik met haar en haar vriendinnen meefietste moest ik mezelf voor lul zetten en het hele verhaal over mijn ontgroening vertellen.

En nu, na weer een ruzie over wat we op TV gingen kijken, ben ik het gewoon echt zat. Ze is 12 en denkt gewoon het hele huis te kunnen overheersen. Als ik boos op haar wordt, lacht ze me keihard in mijn gezicht uit met haar arrogante lach en ik kan het gewoon allemaal even niet meer uitstaan.



Dit was even een uiting van frustratie.

woensdag 14 april 2010

Die momenten.

Iedereen heeft wel eens van die momenten waarop er wel 1000 verschillende dingen zijn om over na te denken, maar je gewoon niet weet waar je als eerste over na moet denken. Gewoon, omdat er te veel op één moment gebeurt. Dat is zo´n moment dat ik van alles op moet schrijven, maar niet weet waar ik nou eigenlijk mee moet beginnen. Dan lijkt het wel alsof de woorden vastzitten in mijn hoofd en de link met mijn vingers niet maken.

Dat zijn de ergste momenten, de momenten dat ik niet kan schrijven. Dat zijn de momenten dat ik wel wil, maar de woorden gewoon niet in me opkomen. Dan heb je het gevoel dat iemand je dierbaarste bezit afpakt, de foto van een dierbare met zo´n ontzettend mooie herrinering, of je talent. Of hetr gevoel dat je krijgt als je ergens ontzettend veel energie in hebt gestoken, maar alles voor niets blijkt te zijn geweest. Die momenten doen pijn en je wilt dat ze weggaan en niet meer terugkomen.

Tegenover al die momenten dat het even niet goed gaat, staan gelukkig ook momenten dat het wel goed gaat. Dat zijn de momenten dat ik begin te schrijven en niet meer op kan houden. Dat zijn de momenten dat je je éne gevoel na het andere op papier zet en het goed is. En als het dan even niets wordt en je inspiratie zoek is, weet dan dat er een moment komt dat je over lijkt te lopen van de ideeën.

En voor die prachtige momenten, doe je het!

zaterdag 10 april 2010

Hokjes en vakjes

Als ik naar mijn leven kijk, dan kan ik het opdelen in hokjes en vakjes. De hokjes, zijn de verschillende periodes in die zestien jaar. De hokjes zijn de tijden die minder gingen, de diepe dalen. Maar er zijn ook hokjes met blije periodes, tijden waarin ik mijn geluk niet op kon en de hele dag wel kon zingen van blijdschap. Het zijn de periodes van gemengde gevoelens. Als je niet weet hoe je je nou moet voelen of gedragen tegenover andere mensen. Het zijn de periodes waarin er ruzies zijn, die zo snel mogelijk weer bijgelegd worden, of juist niet. Het zijn de hokjes waarin je terug kan kijken naar al die verschillende periodes en kan zuchten, blij omdat ze voorbij zijn, blij omdat ze er geweest zijn of jezelf afvragend hoe je er ooit terecht bent gekomen. In die hokjes zijn er ook de verschillende vakjes. In de vakjes zijn de mensen te vinden die een rol speelden in de film die ´´mijn leven´´ wordt genoemd. Het zijn de mensen de mensen die je steunden in een bepaalde periode. Maar er zijn ook hokjes voor de mensen die ervoor zorgde dat je keihard van de hoge top van de berg viel en zomaar in een nieuw hokje rolde. In het éne hokje zijn er misschien meer vakjes dan in andere, doordat ik mezelf isoleerde van de rest. Gelukkig komen daar tegenover genoeg hokjes die propvol zitten. De periodes van vakantie en van uitgaan, de periodes van nieuwe mensen ontmoeten.

Maar alleen de echte vrienden, de mensen wiens naam diep in je hart gegrafeerd zitten, die zijn te vinden in alle vakjes, in ieder hokje, vanaf het moment dat je ze leerde kennen. Zij zijn het die een hoofdrol spelen in ´´mijn leven´´. Die film kent geen dagen dat hij niet draait en kent geen storingen. Die film gaat altijd door.