donderdag 22 juli 2010

Dankbaar

Na al mijn gezeur van afgelopen zaterdag ben ik nu toch een beetje bedaard. Zondagavond bereikte mijn depressie zijn hoogtepunt en kwam ik erachter dat ik vooral mijn ouders en zusjes heel erg mis én ongesteld moest worden (= nog chagerijniger). Ondertussen denk ik dat ik eigenlijk niet zo moet zeuren en gewoon dankbaar moet zijn voor deze geweldige familie die ik heb. Als ik er aan denkt dat ik bij een paar familieleden nooit zo'n gastvrijheid zou ervaren, dat ze misschien zelfs 'nee' gezegd zouden hebben. Ik mag zo dankbaar zijn dat mijn eten iedere avond klaar staat, mijn bed opgemaakt wordt (terwijl ik er een gigantische bende van maak), ik mag pakken wat ik wil en dat ik het gewoon ontzettend gezellig heb. Mijn neef heeft er waarschijnlijk meer problemen mee dat ik hier slaap, want die slaapt al een tijdje op de bank. Maar hij zegt dat hij het niet erg vindt, dus dan ga ik daar maar vanuit.

Vandaag ben ik naar huis geweest om even in te pakken voor zaterdag. Mijn neef besloot om lopend naar mijn huis te komen en mijn tante kwam ons toen weer ophalen. Ik ben heel blij dat mijn neef thuis is, want ik dacht dat hij vandaag de hele dag bij zijn vriendin zou zijn en daar zou blijven slapen, maar gelukkig gaat hij alleen morgen daar naartoe. Anders was het zo ontzettend saai geweest!

Ik heb vandaag weer contact gehad met mijn ouders (iedere dag tot nu toe eigenlijk) en het was ontzettend warm in Oostenrijk. Zo warm zelfs dat het bijna niet uit te houden was als je uit het water was. Ik heb ontzettend veel zin in mijn vakantie in Oostenrijk en kan echt niet wachten tot zondagavond, dan hopen Piet, Mieke en ik er te zijn. Anders wordt het maandag. Maar mijn Kärnten-card (een soort kortingskaart waarmee je naar heel veel dingen gratis of met korting kan doen) ligt al op me te wachten en ik ga er ook zeker gebruik van maken! Heerlijk musea bezoeken!

zaterdag 17 juli 2010

Refostad

Sinds donderdag zit ik dus bij de broer en zwager van mijn vader. Hartstikke gezellig, met een neef van mijn leeftijd, een ontzettend lieve nicht die iets ouder is met een ontzettend aardige vriend. Allemaal hartstikke leuk hoor, maar toch zijn er een paar dingen waar ik gewoon mijn vragen over heb. Ik zal maar eens beginnen met het allereerste. De eerste avond werd mijn neef rond zes uur thuisgebracht door mijn oom van zijn werk. Ik had verwacht dat mijn oom toen ook wel naar huis zou komen, maar nee hoor; hij presteerde het om pas een uur later thusi te komen. Na het eten ging hij op de bank liggen en voor we uberhaupt aan het Bijbellezen toekwamen lag hij al te snurken. Dat bleef hij dus meer dan een uur doen. Ook helemaal niks mis mee, maar toen hij wakker werd, stond hij op en ging hij weer verder met werken. En ik dacht echt; oke? Is dit normaal hier? Dit is dus normaal hier.

Dit dorp opzich [Leerbroek] is nou ook niet het meest levende dorp op aarde. Buiten zie je echt niks. En als je wat ziet is het altijd een vrouw in een rok tot over haar knie, een meisje met een rok tot aan haar knie, een jongetje met een blouse of een man (oké, die zie je hier bijna niet, maar toch) met een bluose. Mensen van mijn leeftijd heb ik nog niet gezien, ja mijn neef dan. Het irriteert me ook dat iedere vrouw hier in een rok loopt. Oké, het kan wel, gewoon voor de leuk, maar hier worden ze gedragen omdat het al vanaf je geboorte in wordt geprent dat het zo beter is. Rokken zijn voor de vrouw, broeken voor de man. En ik voel me vrij apart als ik door de straat loop in mijn gymbroekje die ergens onderaan mijn kont hangt. maar ik snap het gewoon niet. Ik denk niet dat een rok uitmaakt als het om geloven gaat. Ik geloof echt niet beter met een rok aan. Nouja, de mensen hier in Refostad misschien wel.

Het hele huis hier hangt ook vol met schilderijtjes en alles met christelijke teksten erop. Iedere centimeter van de muur is wel bezet met iets christelijks. Niks mis mee, maar overdrijven is ook een vak. Achja, ik moet het er maar mee doen deze week. Het is gewoon hun manier van leven en ik pas me er wel een weekje aan aan. Morgen ga ik hier naar de kerk, in ieder geval 's ochtends. Ik hoop dat het niet zo erg is als mijn neef zegt, anders ga ik morgenavond naar een andere kerk.

donderdag 15 juli 2010

Echte vrienden.

Sommige mensen kennen me als het meisje met de grote mond,
anderen als het meisje dat niks durft te zeggen.
Er zijn mensen die stoer tegen me praten,
anderen durven zich open te leggen.
Ook zijn er mensen die zeggen me te kennen,
terwijl ze niet weten wat mijn zwaktes zijn, mijn gaten.
Sommige mensen zien me als het meisje met een lach op haar gezicht,
anderen kennen mijn keiharde verleden.
Sommige mensen denken me na twee woorden te kennen,
maar weten niet dat mijn opa & oma zijn overleden.
Er zijn mensen die denken me te kunnen helpen,
maar het heeft toch geen zin.
Want alleen mijn echte vrienden,
die waren er vanaf het begin.

Ik heb internet, dus ik zal af en toe wel updaten!

woensdag 14 juli 2010

-

Vanaf morgen ga ik naar mijn oom & tante in de buurt, omdat mijn ouders al op vakantie gaan. Ik moet nog een weekje werken voordat ik kan gaan. Ik ben daar tot 24 juli, daarna slaap ik een nachtje bij kennissen waarmee ik dan de volgende dag naar Oostenrijk rijd waar mijn ouders al zijn.

Daar ben ik dan tot 3 augustus, dan gaan we eerst koffiedrinken bij kennissen in Duitsland. De volgende dag komen we als het goed is thuis. Vrijdag 6 augustus ga ik dan weer naar Luxemburg tot 13 augustus.

Dus ik ben een tijdje minder of niet online. Misschien update ik wel als ik bij mijn tante ben of even snel op de camping, maar hoop er maar niet te hard op.

Fijne vakantie allemaal!


Liefs!

zaterdag 10 juli 2010

Storm.

Terwijl normale mensen zich druk maken om onweer, maak ik me, lopend door een onweer- en regenbui drukker om hoe mijn haar zit dan om het onweer. Normale mensen willen zo snel mogelijk naar binnen om maar veilig te zijn voor het onweer, ik zodat mijn haar wat beter zit.

Zo ben ik altijd al geweest. Toen ik als meisje van 10 in mijn eentje in een bijzettent naast de caravan sliep, sliep ik gewoon dwars door een gigantische onweersbui heen en toen mijn vader vroeg of ik naar de voortent wilde komen om daar in te slapen keek ik hem alleen maar vreemd aan. Ik vind het heerlijk, onweer. En het geweldigste vind ik het tussen de bergen. Het liefste in Oostenrijk. Ik vind het heerlijk om onder het luifel te staan en dan de lucht boven de bergen helemaal op te zien lichten, geweldig.

Onweer en stormen geven me altijd een soort van rust. Als ze bezig zijn tenminste. Ik word rustig van de harde klappen, van de lichten in de lucht. Ik vind het heerlijk om te zien hoe groot Gods schepping is en hoe hij dit alles heeft kunnen verzinnen. De natuur is zo iets wonderlijks. God is zo groot!

maandag 5 juli 2010

Stoppen.

Hoe makkelijk is het om het verkeerde pad op te gaan,
maar hoe moeilijk is het om te stoppen.
Hoe makkelijk is het om alleen verder te gaan,
zonder te denken aan de gemaakte brokken.
Hoe makkelijk is het te denken dat alles wel goed komt,
terwijl je beter weet.
Hoe makkelijk is het om te jokken,
zelfs als je wel beter weet.

Hoe makkelijk is het om er één te pakken,
hoe moeilijk om de verleiding te weerstaan.
Hoe makkelijk is het achteraf,
zo makkelijk dat je jezelf wel voor je kop kan slaan.
Hoe makkelijk is het tegen anderen,
maar hoe moeilijk is het voor jezelf.
Hoe hard zal je lachen,
Over een jaar? Of elf?