zondag 31 oktober 2010

Lange afstands relatie

Nee, ikzelf heb er (gelukkig) geen, een lange afstands relatie. Dat zou namelijk helemaal niks voor mij zijn. Maar onder de preek van vanavond in Culemborg werd ik aan het denken gezet. Over mijn relatie met God en of die eigenlijk wel zo sterk is als ik zelf denk.

Ik ben vaak jaloers op mensen die echt een relatie hebben met God. Mensen waarbij zo'n beetje op hun voorhoofd staat: 'God houdt van mij!'. Ik ben jaloers op mensen die kunnen praten over God zonder ophouden en alles over hem (lijken te) weten. Mijn relatie met God lijkt meer op een lange afstands relatie en dat vind ik echt jammer. Ik spreek Hem bijna niet, ik bid eigenlijk alleen maar als er echt iets bijzonders is, 's avonds voor het eten, in de kerk en als we op school bidden. Ik lees Zijn liefdesbrief, de Bijbel, bijna nooit. Alleen op de momenten dat het moet, af en toe op school, thuis voor het eten en bij cathechisatie.

Ik heb het vaak geprobeerd hoor, om een normale relatie te krijgen met God. Maar toch was er telkens weer iets dat me tegen hield als ik iedere avond voor ik ging slapen bad of als ik uit de Bijbel las. Ik dacht: 'eerst even snel dit doen' of 'ik ben te moe'. En achteraf denk ik dan vaak: 'ik had het wel moeten doen'. Maar dan was ik al te moe om weer te gaan zitten, te lui om op te staan. Ik weet ook dat het mijn eigen schuld is dat ik de moeite niet neem om uit de Bijbel te lezen en te bidden, maar het is zo moeilijk. Je krijgt nooit echt direct reactie terug, als ik heel eerlijk ben heb ik nog nooit iets gevoeld van 'hierboven'. Dat maakt het alleen maar moeilijker om door te zetten.

Maar mijn relatie met God is net zoals iedere andere relatie. Als ik iedere dag maar een steentje erbij metsel, uit de Bijbel lees of bid, heb ik straks een stevige muur om op te bouwen. Ik mag weten, na alles wat ik al gehoord heb over Hem, dat Hij ervoor me is als ik het moeilijk vind om aan deze lastige relatie te bouwen. God wil geen lange afstands relatie, Hij wil mij, Zijn kind, dicht bij Zich. Hij wil een relatie zoals met je man/vrouw, vriend/vriendin. Dat wil Hij niet alleen met mij, maar zeker ook met jou! Ga jij net als ik voor een stevige relatie?

vrijdag 29 oktober 2010

Klaar!

Jaja, hij is weer voorbij: mijn toetsweek. Wat ben ik blij! Het ging echt ontzettend slecht allemaal (en ik lieg niet, mijn eerste cijfer was een 4,5) en ik vrees met grote vrezen. Ik heb dus weer meer tijd om te bloggen, te Hyven en te Twitteren!

xoxo

woensdag 27 oktober 2010

Just trying to find my way back home.

In de nacht van zaterdag op zondag kon ik niet slapen. Na een avond die echt geweldig was op het strand van Scheveningen en later nog in de Mac in Zoetermeer was ik nog helemaal wakker. Dus ik besloot maar even op MSN te gaan. Toen sprak ik iemand die ik al meer dan drie jaar niet meer gesproken had, zomaar opeens weer, Arwin.

Arwin was drie jaar geleden behoorlijk bijzonder voor me. Hij was de jongen waar ik mijn eerste 'date' mee had, ookal was ik pas 13 (vandaar mijn afkeer voor brugklas-verkering, waarschijnlijk). En ik vond hem leuk, hij mij toen ook blijkt nu, drie jaar te laat. Maar het was niet voor niets dat ik hem al zo lang niet meer gesproken heb. In de tijd dat hij me leerde kennen was ik niet de makkelijkste persoon op aarde om mee om te gaan, allesbehalve dat zelfs. Stemmingswisseling, neerslachtigheid en ga zo nog maar even door. Alles heb ik gehad toen volgens mij. Op een dag blokte Arwin me na een heel vreemd gesprek en ik was kapot daarvan. Ik was zelfs zo hopeloos dat ik bijna naar zijn broertje toe ben gegaan om iets tegen hem te zeggen dat hij dan weer tegen Arwin moest zeggen, maar ik deed het niet.

Ik moet zeggen dat we best een intiem gesprek gehad hebben, die zaterdagnacht. Toen ik hem vertelde wat hij toen had gedaan schrok hij en hij wist niet eens meer dat hij het had gedaan, maar hij had ontzettend veel spijt. Het was niet zo dat ik hem niet vergeven kon, ik heb hem vergeven, meerdere malen zelfs, maar het was gewoon moeilijk voor me dat ik weer moest denken aan die tijd van toen. De tijd die nu nog steeds in mijn hoofd zit en er maar niet uit kan, maar tijdens dat gesprek kreeg ik dit gemaild via DagelijksWoord.nl:Dit zegt de HEER: Ga op de kruispunten staan, denk na, kijk naar de oude wegen. Welke weg leidt naar het goede? Sla die in, en vind rust. -- Jeremia 6:16

Ik denk dat die tekst toch wel even heel veel impact heeft gehad. Op mij in ieder geval wel. Het is zo dat ik nogal vaak blijf hangen in mijn verleden, moeite blijf hebben met wat ik gedaan en gedacht heb. Maar als ik hier dan lees dat ik moet kijken naar de oude wegen en de goede weg moet kiezen, dan weet ik dat ik al het gebeurde kan vergeten. Dan weet ik dat ik de goede weg kan kiezen en rust kan vinden, omdat God weet wat ik heb gedaan en Hij me neemt zoals ik ben en was. Hij kent mijn verleden, maar Hij kent ook mijn toekomst. Hij weet nu al of ik de goede weg gekozen heb en of ik de goede weg ga kiezen als ik ga studeren, verkering krijg, ga trouwen en als ik sterf. Hij weet het allemaal en Hij geeft de rust die ik zo hard nodig heb!

Arwin is niet de echte naam van de jongen en veranderd wegens privacyredenen.

vrijdag 22 oktober 2010



I'm not coming back
I've done something so terrible
I’m terrified to speak the truth you'd expect that from me
I’m mixed up, I’ll be blunt
Now the rain is just washing you out of my hair
And out of my mind
keeping an eye on the world
So many thousands of feet off the ground
I'm over you now I'm not home in the clouds
Towering over your hair


matthijn buwalda - oudegracht

Vrienden.

Het is tien over half één in de nacht als ik begin aan deze blog. Een rottijd, maar ik kan niet slapen. Ik kwam net thuis en dan krijg je te horen dat je opa naar het ziekenhuis is gebracht. Alweer, maar deze keer weet ik bijna zeker dat hij niet meer terug thuis komt. En als hij wel terug komt, dan zal hij thuis moeten zitten wachten tot hij dood gaat. Maar ik lag net in bed na te denken over mijn vrienden en vond dat ik wel eens een blogje aan ze mocht wijden. Want mijn vrienden zijn bijzonder. Natuurlijk zegt iedereen dat over zijn vrienden, maar je kunt zeggen wat je wilt die van mij zijn echt stuk voor stuk bijzonder. En het heerlijke is, ze zijn allemaal verschillend en dat maakt ons juist sterker.

Vanavond waren we nog met een paar van ons bij de Sleurhut, ons nederige onderkomen bij twee vrienden in de tuin. Een beetje drinken, muziekje erbij, supergezellig natuurlijk! Toen zat ik ze allemaal eens te bekijken. Mijn vrienden zijn soms zo ontzettend onnozel dat je alleen daarom al keihard kan lachen. Negen van de tien keer hebben ze niet half door hoe grappig ze zijn. Eén van mijn vrienden is een soort van grote broer voor me, terwijl hij een paar jaar jonger is. Ik kan ontzettend hard met hem lachen, maar ook heel serieus met hem praten. Samen kunnen we altijd lekker sneaky roken en het boeit hem niet dat ik rook (hij is één van de weinige die er niks om geeft). Terwijl een andere vriend van me juist naar me toekomt, vraagt waarom ik rook en mijn sigaret bijna uit mijn hand rukt. Niet om grappig te zijn, maar gewoon omdat hij bezorgd is en alles. Die tweede vriend brengt me ook altijd thuis en ik kan altijd met zijn broer meerijden als ik het vraag. We zijn me ook wel een stelletje met z'n allen. We hebben geen alcohol nodig om gezellig te zijn, we liggen al rollend over de grond door domme opmerkingen en stomme grapjes die toch weer grappig zijn. Als iets ons niet zint kunnen we het gewoon tegen elkaar zeggen en als we ergens bezorgd om zijn ook. We zorgen voor elkaar en zijn er voor elkaar, geweldig toch? Ik zou over iedere vriend(in) nu iets kunnen gaan vertellen, maar ik weet dat dit niet nodig is. Ze lezen dit niet en als ze het wel lezen zullen ze het me vast niet kwalijk nemen dat ik niks over ze heb geschreven. Welterusten, wereld.

Vriendschap is het enige cement dat de wereld bij elkaar kan houden.

donderdag 14 oktober 2010

Essay; Modebewuste na-aper

11 augustus 2007, een dag die de ouders van Sophie Lancaster, een jong meisje uit het Verenigd Koninkrijk nooit zullen vergeten. Toen Sophie samen met haar vriend in het donker terug liep via het park kwam ze een groepje dronken jongeren tegen. Eerst werd haar vriend geslagen en toen hij in elkaar gezakt was begonnen ze op Sophie in te slaan. Een getuige zei later dat ze Sophie tegen haar hoofd trapten en zelfs op haar hoofd op en neer sprongen. Sophie overleed in het ziekenhuis aan haar verwondingen na twee weken coma. En waarom? Alleen maar omdat zij en haar vriend ‘moshers’ waren, gothics dus.
Kleding is ontzettend belangrijk voor de tegenwoordige maatschappij. Je uiterlijk heeft al snel te maken met je identiteit, wie je bent en wie je voorstelt. Kleding kan een masker zijn, door kleding kun je verschuilen wie je nou werkelijk bent en wat jou mening is. En daar wil ik het vandaag over hebben.

Mensen en hun kleding
Alle mensen kleden zich verschillend. Als je jong bent kleedt je moeder je aan en koopt zij kleren voor je. Aan het eind van de basisschool kies je zelf de kleding uit die je samen met je moeder hebt gekocht en als je naar de middelbare school gaat wil je zelf je kleding gaan kopen. Als je groeit, verandert ook je kledingstijl mee. De kledingstijlen in Nederland zijn in verschillende hokjes te stoppen. Jezelf wil je eigenlijk niet zomaar in een hokje zetten en vaak is het ook niet één ‘hokje’ waar je in past. Zoals uit de intro al blijkt is kleding een ontzettend makkelijke manier om mensen te discrimineren. Je kunt ze afkraken op de manier waarop ze erbij lopen. Omdat ze ‘andere na-apen’ of juist omdat ze ‘echt geen smaak hebben.’

Waarom mensen zich kleden zoals ze zich kleden
Neem nou bijvoorbeeld muziek. Je kunt je muzieksmaak, en dan vooral de muzieksmaak van (hard)rockers etc., nogal makkelijk door laten schijnen bij het dragen van bandshirts. Tegenwoordig zijn bandshirts al minder in trek bij jongeren. Maar als er dan aan je gevraagd wordt: ‘Welke band is dat, van welk liedje?’ En je weet niet eens wat voor muziek de band speelt is het vooral om op te vallen. Ik persoonlijk vind dat je bandshirts alleen moet dragen als je ook echt fan bent van de band waar je een shirt van hebt en dat wilt laten zien door dat shirt te dragen. Je voelt je vertrouwt als je zo’n shirt aanhebt, omdat het iets is waar je van houdt en dat is fijn.

Op TV, in tijdschriften en zelfs in kranten wordt je er mee doodgegooid: ‘de mode’. In het woordenboek wordt het omschreven als: ‘De smaak waarin kleding en andere zaken op een moment het meest gewaardeerd worden.’ En als je mode hebt, heb je volgers van die mode. Het is, gelukkig, niet verplicht om met de mode mee te lopen en alles te kopen wat ‘in de mode is’. Je hebt altijd dingen die je niet staan of die je gewoon ontzettend lelijk vind. Maar waarschijnlijk vinden de meeste mensen die met de mode meelopen, die mode helemaal niet leuk. Het is vaak een manier om makkelijk mee te lopen met wat je vrienden doen. Je denkt dat je beter in de smaak valt als je kleren draagt die overal op de covers staan. Als je dat doet dan hebben je kleren helemaal niks te maken met wie je echt bent. Het is gewoon een simpele manier om erbij te horen en vrienden te maken.

Kleding kan ook heel wat schaamte opwekken. Dit is bijvoorbeeld het geval als je ouders je kleding uitkiezen. Hoe hard je ook tegenstribbelt, je moeder blijft maar aandringen dat ze mee wilt als je gaat winkelen. En als je met vriendinnen iets hebt gekocht dat haar niet zint, mag je het gewoon terug gaan brengen. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je helemaal geen interesse hebt in kleding kopen. Het maakt je allemaal niet uit wat je aan hebt, zolang je maar iets hebt om aan te trekken. Zelf heb ik er een ontzettende hekel aan als ik met mijn moeder ga winkelen. Ze heeft altijd wel iets op de kleren die ik wil kopen aan te merken, terwijl de kleding die mijn zusje wilt altijd geweldig is. Als het aan mijn moeder ligt liep ik al jaren op schoenen uit het jaar 0 of ver daarvoor.

Kleding is ook een slim iets om je achter te verschuilen. Het is een soort masker en je gebruikt het om erbij te horen. Ik heb daar zo’n hekel aan, vooral omdat ik het zelf ook gedaan heb. Het is zo makkelijk om kleding te kopen die erg op die van je vriendinnen lijken, omdat je er dan ‘bij hoort.’ Kleding is niet de manier om vrienden te maken. Als je vrienden of vriendinnen alleen vrienden met je willen zijn als je dezelfde kleding koopt als zij dan is het geen echte vriendschap. Je hoeft er niet hetzelfde uit te zien. Iedereen is toch anders en uniek op zijn of haar eigen manier? Dat ligt niet aan shirtjes of het soort broek wat je aanhebt.

Er zijn natuurlijk ook mensen die op willen vallen door de kleding die ze dragen. Ze dragen korte shirtjes, lage broeken, iets té korte rokjes. Het enige wat ze willen bereiken is dat mensen naar ze kijken. Ik snap zulk soort mensen niet, maar het zegt behoorlijk wat over wie ze zijn. Ik zou zeggen: hopeloos. Maar ze vinden zichzelf waarschijnlijk ontzettend stoer. Dat is dan hun mening.

De laatste is misschien wel de voor de hand liggende. En dat is: status. Je zult een premier Rutte niet snel in een spijkerbroek met een T-shirt naar zijn werk zien gaan. Gewoon om de simpele reden dat je dan minder aanzien en dus minder status hebt. Hoe netter je kleding, hoe meer aanzien je hebt. En aanzien is fijn, want dan kijken mensen tegen je op.

Het meisje uit de inleiding wilde dus alleen maar zichzelf zijn. Haar vriend hield van haar zoals ze was. Maar haar ‘gothic’-zijn kostte Sophie het leven. Ik denk dat kleding heel veel te maken heeft met wie je bent en wat je wilt zijn naar de rest van de samenleving toe. Kleding zal altijd iets blijven waar mensen door gediscrimineerd worden en op aan gekeken. Ik kleed me gewoon zoals ik zelf wil. En ik hoop dat iedereen dat doet. Just be yourself!

maandag 11 oktober 2010

#

Ondanks al mijn geweldige voornemens van september merk ik dat ik het verschrikkelijk druk heb met school. Ik zal dus minder online zijn. Af en toe update ik misschien wel iets, maar tot eind oktober ben ik sowieso minder online. Ik zal binnekort wel een essay op mijn blog zetten of iets anders.

xoxo Marcha


mumford & sons - liar

zondag 3 oktober 2010

#



You got a piece of me & obviously; my life would suck without you.

Blessed.

Misschien vind je het wel moeilijk om thuis tijd te nemen om uit de Bijbel te lezen of om op school voor je eten te bidden. En het is ook moeilijk. Als je wordt gevraagd of je gelooft is het zoveel makkelijker om snel ergens anders over te beginnen en God even opzij te schuiven. Maar God wil niet dat je Hem vergeet. Hij is je Vader en Hij kent jou door en door zoals in Psalm 139 al geschreven staat. God verlangt ernaar dat jij Hem ook wilt leren kennen. Hij wilt je leren kennen, gewoon zoals je bent, met al je tekortkomingen en je pluspunten. Hij wil er zijn als een Vader, maar ook als een Vriend aan bij wie je alles kwijt kunt. Hij wil je zegenen en er voor je zijn!
Als je het misschien moeilijk vindt om voor je geloof uit te komen of als je twijfels hebt over je geloof dan mag je weten: God is met je. Want in Mattheus 28:20 staat het al ‘ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van de wereld.’ God is met je als je jezelf eenzaam voelt, als je huilt en verdriet hebt, maar ook zeker op de momenten dat je met volle teugen van het leven geniet. Hij doorgrondt en kent jou en Hij zegent jou iedere dag weer. Misschien merk je dat niet altijd, maar Hij is er.