vrijdag 16 december 2011

woensdag 14 december 2011

Volgens plan.

Jeremia 29:11 Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven.
Gister las ik een kaartje terug van de HGJB met bovenstaande tekst erop. En ja, wat zou ik graag vol overtuiging zeggen; AMEN! Maar op dit moment kan ik dat gewoon echt eventjes niet. Hoe kan ik nu geloven dat God mijn geluk voor ogen heeft als ik me op sommige momenten zo ongelukkig voel dat ik het allemaal gewoon even niet meer weet. Leuk dat Gods plan vast staat, maar had hij mijn plan niet even iets makkelijker kunnen maken.

Maar toch probeer ik te geloven dat alles zal leiden tot een hoopvolle toekomst. Dat mijn plan anders loopt dan ik zelf wil, dat moet ik dan maar accepteren. Want dit is wel het plan dat zal leiden tot mijn toekomst. Hoe moeilijk het op dit moment ook is. Mijn toekomst; een leven met de man van wie ik houd en met een baan die ik leuk vind.

maandag 12 december 2011

De achtbaan van het leven.

Ik zit in een achtbaan van emoties. Net op het punt dat ik door de geweldige dingen in het leven omhoog word getrokken als door een ketting, komt het hoogste punt en zit ik in een vrije val naar beneden. Van blijdschap val ik zo in verdriet, huilbuien en ruzie's met teveel geschreeuw. Ik weet niet waar de rails heen gaat en dat maakt me zo vaak bang. Ik weet niet wat er gaat komen na het volgende hoogtepunt. Er zijn momenten dat ik mijn handen in de lucht gooi en geniet van ieder klein dingetje, van ieder geluksmomentje. Dat ik geniet en blij ben met mijn leven. Maar er zijn ook van die momenten, die ik zo vaak niet verwacht en waar ik dan ook niet op zit te wachten. Dat zijn de momenten dat ik gil en huil, omdat ik het liefste uit de achtbaan wil. Springend, als het moet. En die momenten zijn moeilijk en zeker te vergelijken met de momenten dat je vroeger bang in een achtbaankarretje zat. Op dat moment was het niet voor te stellen dat je over een paar seconden gewoon weer terug was, waar alles ook begonnen was. Dat alles weer goed zou zijn. Maar voordat je weer terug bent, moet je eerst nog over een paar kleinere verhogingen heen. Nog even doorzetten, want dan komt het goed. De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar het begin moet er ook zijn.

maandag 5 december 2011

HAPPY BIRTHDAY TO ME


Vandaag is het dan zo ver. Ik ben 18. Eindelijk zullen sommige zeggen of denken als ze het zelf al meegemaakt hebben, maar eigenlijk vind ik het niet zo bijzonder. Voor mij betekent het niet veel meer, behalve dan overal heel veel geld voor moeten betalen. Voor mijn rijbewijs heb ik toch niet genoeg geld, dus dat wacht nog maar tot na mijn examens.

Dit jaar is wel het eerste jaar dat ik mijn verjaardag met plezier vier en het ook móest vieren van mezelf en dan gewoon op 5 december (het is zelfs zo erg dat ik een doktersafspraak gepland heb om onder een excursie uit te komen). Want het klinkt misschien overdreven, maar het grootste cadeautje van dit jaar heb ik al gehad; Robbert. Heerlijk cliché, maar ik ben een fan van clichés en vind het zelf totaal geen cliché, want voor mij is het gewoon zo. Het feit dat mijn cadeautje dan ook nog eens naast me wakker werd vanochtend is al helemaal geweldig!

Dit jaar wordt mijn verjaardag dus een keer gevierd, met meer plezier dan ooit. En ik ga zelfs mijn verjaardag voor vrienden vieren! Het moet allemaal ook niet gekker worden. Hasta la vista en tot snel!

zaterdag 3 december 2011

Dat meen je niet?!

Van sommige mensen vraag ik me wel eens af wat de waarheidsquote is van wat de meeste mensen zeggen. Want ik wil best geloven in de goedheid en eerlijkheid van alle mensen op deze aardbol, maar bij sommige mensen heb ik gewoon zo mijn twijfels over hoe erg ze nou daadwerkelijk menen wat ze uitkramen.

De persoon voor wie ik werk zorgt bij mij toch vaak voor de grootste vraagtekens. Misschien is het gewoon het hele toneelstuk om die persoon heen dat me aan het twijfelen maakt. Maar zelfs een simpele: 'Hoe gaat het?' lijkt niet gemeend, omdat die persoon naar mijn mening alleen maar wil weten hoe het moet me gaan om zo door een (voor haar) simpele berekening mijn productiviteit voor die dag te kunnen berekenen. En een werkgever boeit het niet hoe het met zijn of haar werknemers gaan, zolang ze maar werken. Psychologische praatjes komen wel op het gesprek waarin je ontslagen word als laatste redding.



Een ander persoon die ik gewoon nooit zo erg geloof is iemand die ik graag wél zou geloven, maar na al het gebrabbel achter mijn rug om over mij kan ik dat gewoon niet meer. Het is ook gewoon zo dat ik totaal anders in het leven sta dan die vrouw en het gewoon niet eens ben met haar gedachtenpatronen, omdat ik zo anders ben. Maar het is lastig, omdat ik waarschijnlijk nog een heel leven vastzit aan die vrouw.

En echt waar ik heb beide beschreven personen een kans gegeven, en zal ze iedere keer ook weer een kans geven, maar ik snap soms gewoon echt niet of ze het nu wel of niet menen hoe ze zijn, wat ze zeggen en hoe ze denken.

donderdag 1 december 2011

dinsdag 29 november 2011

Het leven is net een rotsblok...

Het leven is net een rotsblok soms komt het gewoon te hard.
Dat is precies het zinnetje dat ik in mijn hoofd kreeg toen ik wilde gaan bloggen over het onderwerp waar ik op dit moment dus over wil gaan bloggen.

Vorige week kwam mijn moeder thuis met het verhaal dat een jongen uit mijn kerk een ongeluk gehad had, ik noem hem maar even Peter omdat ik het niet netjes vind om zijn naam open en bloot hier neer te zetten. Een éénzijdig auto-ongeluk wel te verstaan. Hij raakte een boom, begon te tollen om vervolgens tot stilstand te komen tegen een andere boom. En dat is waarschijnlijk met een vreselijke klap geweest. Sommige zeggen dat hij 'geluk' heeft gehad, omdat hij zijn gordel niet om had (hij klapte met zijn kant tegen de boom).

Op dit moment ligt hij al een week in coma, maar begint hij steeds meer reactie te geven en maakt hij iedere dag positieve stapjes vooruit. Maar op het moment dat je zoiets hoort sta je wel even met beide benen op de grond. Zeker ook omdat Peter iedere maandagavond tegenover me zat de laatste maanden bij belijdeniscathechisatie.

Maar wat ik nou zo ontzettend bijzonder vind, is de manier waarop de familie gesteund word door de complete gemeente. Iedere dag wordt bijna de hele gemeente up-to-date gehouden via de mail, Hyves en Facebook. En het medeleven schijnt gigantisch te zijn. Maar ook het gigantische vertrouwen in God van de familie vind ik echt heel bijzonder. Iedere keer als ik een mailtje lees van Peters moeder krijg ik kippenvel, want wat heb ik een respect voor dat vertrouwen zeg!

Ik wil iedereen die dit leest vragen om te bidden voor Peter en zijn familie of in ieder geval aan hem en zijn familie te denken. Dit wordt waarschijnlijk een hele lange weg en elk gebed zal ook zeker helpen.

maandag 21 november 2011

Strongest man I've ever seen.

Ik denk dat ik je nog niet vaak genoeg heb verteld hoe geweldig ik je vind. Voor mij ben je echt alles. Wat ooit begon met een blog over jou, gaat nu weer verder met de zoveelste blog voor jou.

Ik denk niet dat ik het ooit verteld heb; het feit dat ik je zo ontzettend sterk vind. Als het goed is weet je dat ik er altijd voor je ben, maar waar ik niet meer weet wat ik moet zeggen als het even kut gaat, ga jij gewoon door. Jij bent zo ontzettend sterk. En je weet altijd wel iets om te zeggen of te doen. Al geef je me maar een knuffel, dat doet me al zo ontzettend goed op die momenten. En jij lijkt wel te weten wanneer ik ze nodig heb.



Ik weet niet wat ik had gedaan als ik jou had moeten helpen, zoals je mij helpt. Natuurlijk zou ik proberen te helpen, maar ik denk dat ik lang niet zoveel doorzettingsvermogen zou hebben als jij. Je bent echt sterk, schat. En ik lieg niet als ik zeg dat jij 'mijn rots in de branding' bent. Misschien ga ik het je nog wel heel moeilijk maken de komende maanden, maar ik hoop dat we later er samen op terug kunnen kijken en er misschien zelfs wel om kunnen lachen.

Door jou wordt de lucht weer blauw
En ik ben nergens zonder jou


Dat is nu natuurlijk ontzettend toepasselijk, als ik dat nummer op een single had dan was die CD nu al grijsgedraait, maar in ieder geval; schat ik ben nergens zonder jou!

woensdag 16 november 2011

Help me out.

Na mijn vorige (nogal depressieve) blog ben ik heel diep gaan graven in mezelf. Want diep in mijn achterhoofd wist ik echt wel wat de reden was van mijn 'baalmomentjes' en 'baalmaand' was. Toen ik dat na heel veel jankbuien en ruzie's eindelijk toe gaf aan Robbert en het meeste ook wel aan mezelf, moest ik een stappenplan maken. Voor mezelf heb ik een stappenplan gemaakt met daarin wat ik allemaal aan mezelf moet doen, maar er was meer voor nodig. Wil ik mijn lieve vriendje en mezelf niet kwijt raken.

Dus na deel 1; mijn probleem onder ogen zien, moest ik nu ook verder met deel 2. Voor mij een hele moeilijke; het aan mijn ouders vertellen. Het is echt niet zo dat mijn ouders me niet begrijpen, gemeen zijn of niet naar me willen luisteren, maar het is gewoon zo dat ik niet de no. 1 prater ben. Met nog meer emoties dan deel 1, is deel 2 ook voltooid. Nu ga ik vol goede moed verder met deel 3; ik ga namelijk heel hard aan mezelf werken zodat ik kan komen tot deel 4; mezelf accepteren zoals ik ben. En dat ga ik doen met iemand die voor mij heel bekend is, mijn oude psycholoog die me vorige keer ook geweldig geholpen heeft, maar die ik nu dus ook weer nodig heb.

En ja, ik mag misschien heel veel gebreken hebben en alles behalve perfect zijn, maar ik moet gewoon leren omaan met mezelf als mens. Want als ik nog niet eens van mezelf kan houden, hoe kan ik dan van Robbert houden? Het is niet zo dat ik niet van hem houd hoor, alles behalve dat dan, maar ik maak het voor hem ook moeilijk. Aangezien ik hem niet geloof als hij me mooi noemt en we daar dan weer eindeloze discussies over hebben die soms weer eindigen in ruzie's die ik helemaal niet wil.

Daarom is het ook zo belangrijk dat ik mezelf moet veranderen en snel, voordat het te laat is. Dus dat ga ik doen, om te komen bij deel 4; mezelf accepteren.

woensdag 9 november 2011

Baalmaand


Natuurlijk kent iedereen zijn baalmomentjes wel, maar de afgelopen maand is voor mij gewoon één grote baal-maand geweest. En ik snap op dit moment nog steeds niet WAAROM. Ik heb eigenlijk alles wat mijn hartje begeerd; een superlief vriendje, een geweldige familie, schatten van vriendinnen, (bijna altijd) geld op mijn bankrekening, een huis en ga zo nog maar eventjes door.

Maar de afgelopen maand (en misschien zelfs wel maanden) ben ik bij het minste of geringste zwaar geïrriteerd, loop ik bijna de hele dag te bokken, maak ik om de onnozelste dingen ruzie met Robbert en moeten mijn ouders het ook maar ontgelden. Daar bovenop heb ik ook nog eens de meest vreemde dromen; ik zie mijn oma in een grafkist liggen of mijn opa opeens weer lopen (ze zijn allebei dood).

Ik denk dat het voor mezef sowieso duidelijk is dat ik echt vreselijk toe ben aan iets nieuws. Ik vind het Heerenlanden College echt een beste school, maar op dit moment irriteert alles me daar gewoon. Net in ons jaar veranderen ze 100 dingen ten nadele van ons. Ik ben het zat om daar al voor het zesde jaar rond te lopen en terwijl ik er alles aan doe om daar weg te komen zijn mijn cijfers ook niet geweldig. Dan zijn er ook nog van die vreselijke mensen in mijn klas die de hele dag op hun luie gat kunnen zitten en dan ook nog eens fluitend een 8 halen voor tentamens. Dat, terwijl ik me rot leer en een 5 haal.

Misschien is het enige wat mij dwars zit gewoon een vreselijk gevoel van jaloezie, omdat het bij mezelf niet lekker loopt en bij hen wel. Misschien moet ik mezelf gewoon eens gaan accepteren zoals ik ben, met mijn vijfjes en gewoon nog een paar maandjes doorzetten tot ik dat verschrikkelijke HLC kan verlaten.

Ja, dit is een berg gezeur. Maar man o man, wat lucht dat lekker op zeg!

zaterdag 29 oktober 2011

Coldplay

Zaterdagavond 17 december ga ik samen met mijn geweldige vriendje naar het concert van Coldplay in Ahoy Rotterdam. Dit is mijn verjaardagscadeautje (5 december word ik 18!) Hoe geweldig cool is dat! Whaaaah, ik heb er nu al zo ontzettend veel zin in!

maandag 24 oktober 2011

I have a story to tell

Gisteren was ik een soort van sentimenteel toen ik mijn eigen tekeneningen van 3 jaar lang tekenen terug zag. Natuurlijk heb ik voordat ik in de 4e klas kwam ook al lang getekend, maar dat waren gewoon de standaard opdrachtjes in de klas waar ik dan vrij goed in was volgens mijn lerares (de achten stroomden toen nog binnen). En nu kun je denken 'wat is er zo bijzonder aan 3 jaar lang foto's natekenen'? Het feit dat ik er zo cool aan vind is dit: ook al heb ik 3 jaar lang foto's nagetekend, ik ben erdoor gegroeid en kon er alles in kwijt. Mijn eerste tekening ooit bijvoorbeeld had te maken met teksten. Je moest een tekst verwerken in je tekening. 'When I look to the sky, something tells me you're here with me' was de tekst die ik voor mijn tekening gebruikte, dat is ook het lijflied (When I look to the sky van Train) wat ik bij die tekening gebruikt heb. Want in die tekening heb ik gevoelens die al tien jaar vast zaten eruit getekend. Door middel van kleuren kon ik eindelijk eens kwijt wat ik allemaal kwijt wilde na het verlies van mijn opa in 1999. Het klinkt misschien stom, door tekenen je gevoelens kwijt kunnen en ergens minder mee gaan zitten, maar voor mij heeft het zo erg geholpen toen. Ik kon mijn verhaal kwijt. Toen mijn oma overleed heb ik een foto van haar gebruikt voor een portret dat ik moest tekenen toen. Dat was in de tijd dat ik nog van foto's natekende. Ondertussen ben ik eindelijk zo ver dat ik door middel van heel veel verschillende plaatjes mijn eigen beeld van iets ga scheppen wat ik vervolgens dan weer uitwerk. Door middel van allerlei dingen die ik om me heen zie gebeuren wil ik iets aan de wereld vertellen. Zo heb ik als één na laatste tekening van de vijfde een tafel gemaakt met een meetlint en heel veel make-up. Het onderwerp van die tekening had alles te maken met 'size zero'-modellen en de wereld die perfectie van je eist. Op dit moment ben ik bezig met een tekening waar ik echt voor ga. Ik heb Robbert gestalkt om foto's van onze handen te maken en ik moest perfecte foto's hebben. Daarna ben ik gaan brainstormen en nu ben ik bezig met een tekening van twee handen, vastgebonden aan elkaar met kettingen. En ik wil er zoveel mee vertellen dat ik niet eens meer precies kan verwoorden wát allemaal. Maar oké, nu eindelijk naar mijn punt. Ik kan verhalen schrijven over van alles en nog wat, kan schrijven over allerlei dingen, kan tekenen en foto's maken. Maar dat zijn allemaal manieren om mijn verhaal te vertellen. Ik ben iemand van woorden, maar dan wel de geschreven woorden. Ik wil de wereld verbeteren vanachter mijn laptop, niet omdat ik geen zin heb om mijn handen uit mijn mouwen te steken, maar om het simpele feit dat dáár mijn talenten liggen. Ik heb de wereld een verhaal te vertellen door middel van creatieve dingen. Zoals politieke leiders mooie praatjes kunnen houden, schrijf ik en vertel ik mijn verhaal aan de wereld.

zondag 23 oktober 2011

maandag 10 oktober 2011

zondag 9 oktober 2011

Een paar maanden later...

Een hele tijd geleden (lees: 12 april) liet ik al subtiel merken dat ik verkering had en in de posts die volgden ging het volgens mij ook vaak genoeg over mijn vriendje, Robbert. En ondertussen is het alweer een paar maanden later, zes maanden zelfs al. En mensen, wat ben ik nog steeds gelukkig met mijn ontzettend lieve vriendje. Ik weet dat hij dit vast wel een keer gaat lezen, omdat hij mijn (enige?) die-hard fan is, haha.

De afgelopen maanden is er in ieder geval superveel gebeurd. Robberts vader keeg een scan die negatief leek te zijn (maar gelukkig was alles alsnog goed), ik had nogal wat problemen met overgaan naar mijn examenjaar, mijn oom werd failliet verklaard en mijn opa overleed begin augustus. Dat zijn nog maar een paar dingen die we samen hebben meegemaakt en ook alleen de negatieve dingen. Want er zijn ook genoeg positieve kanten. Samen kamperen, terwijl we nog niet eens een maand verkering hadden, naar de dierentuin, zovaak naar de bios, in de vakantie naar Walibi, Maastricht en Rotterdam, zomaar onverwacht toch nog naar Scheveningen, uit eten in Utrecht en gewoon al die andere dingen die ik nu vergeet, maar zo geweldig waren. Alleen maar omdat jij en ik samen waren en het fijn was.

Ik weet dat ik ontzettend moeilijk ben en ben geweest en dat ik ontzettend kan zeiken over van alles en nog wat. En ik weet dat ik soms ruzie maak over de meest stomme dingen, maar dat doe ik gewoon uit liefde en omdat ik niet meer weet hoe ik zonder je moet leven. Maar ik weet ook dat ondanks de ruzies die we hebben en ondanks mijn onhandelbare gedrag er altijd een plekje voor mij is in jouw hart en een plekje in je armen voor mij om uit te huilen als het even niet meer gaat. Lieverd, we zijn nu 6 maanden verder en zoals ik al zo vaak heb gezegd wil ik dat het nog veel meer maanden worden. Je bent geweldig <3

maandag 19 september 2011

Winter winds.

Toen de winter pas net weer was afgelopen keek ik alweer uit naar de volgende winter. De zomer, daar hou ik niet zo erg van. Ik moet dan teveel bloot laten zien om me aangenaam te voelen in mijn kleren. Doe mij maar winter. Heerlijk wegkruipen in een dikke trui, onder een lekker dekentje, met lekkere dikke sokken aan. Beter kan toch niet? Van mij mag de winter ook heel snel weer komen. Natuurlijk heeft de winter ook veel nadelen, maar die vergeten we maar weer snel . Ik wil met een dikke sjaal over straat moeten en een wollen muts op mijn hoofd. Ik wil sneeuwballen gooien na de kerk en mijn vingers niet meer voelen door de kou. Ik wil door de witte sneeuwwereld lopen met onze zwarte hond. Ik kan er geweldig naar uitkijken, zoals je al merkt. Want ik vind het alleen al heerlijk om in een dikke badstoffen pyjama onder twee dekens in bed te kruipen. Aangezien het wel kouder wordt, maar de winter nog niet echt in aankomst is, blijf ik nog maar lekker dromen over winteravonden met kaarsjes.

dinsdag 13 september 2011

Jij daar.

Heb je dan echt niet door dat ik niet zonder je kan leven? Dat het pijn doet als je afscheid neemt, me kust en er vandoor gaat. Heb je soms niet door dat ik alles voor je zou geven? Weet je dat ik het meen als ik zeg dat zonder jou, mij ook niet meer bestaat? En het mag weer ontzettend hopeloos klinken, melodramatisch van aard misschien wel. Maar ik heb soms het gevoel dat het toch niet doordringt als ik het face-to-face vertel. Ik weet dat ik soms het bloed onder je nagels vandaan kan halen, ik weet dat ik je soms dis. Maar dat alles doe ik alleen maar voor dat beetje aandacht, omdat ik je iedere dag zo ontzettend mis. Ik ben te afhankelijk en dat maakt mijn leven zo vreselijk vergankelijk. Het lijkt niet tot me door te dringen, dat er naast mij ook nog zijn, andere dingen. Ik vind dat je moet weten. Dat je echt niet moet vergeten. Dat ik het anders bedoel. Als ik weer probeer te vertellen wat ik voel. Ik vind nooit de juiste woorden, kan mezelf soms wel vermoorden. Als het nou maar één keer blijkt, dat ik het echt niet zo slecht bedoel als ik tegen je zeik. Het spijt me telkens weer. Je moet weten, het doet me zeer. Het is gewoon iets van mij, dat nooit van jou zal zijn.

maandag 12 september 2011

Nobody said it was easy.

4-5 Er wacht u, die door Gods kracht wordt beschermd omdat u gelooft, in de hemel een onvergankelijke, ongerepte erfenis die nooit verwelkt. U ziet de redding tegemoet, die aan het einde van de tijd zeker geopenbaard zal worden. 5 [4–5] 6 Verheug u hierover, ook al moet u nu tot uw verdriet nog een korte tijd allerlei beproevingen verduren. 7 Zo kan de echtheid blijken van uw geloof – zoveel kostbaarder dan vergankelijk goud, dat toch ook in het vuur wordt getoetst – en zo verwerft u lof, eer en roem wanneer Jezus Christus zich zal openbaren. 8 U hebt hem lief zonder hem ooit gezien te hebben; en zonder hem nu te zien gelooft u in hem en ervaart u een onuitsprekelijke, hemelse vreugde, 9 omdat u het einddoel van uw geloof bereikt: uw redding.
Mensen zeggen soms dat de Bijbel niet erg actueel is. Wat hierboven staat bewijst volgens mij maar weer eens het tegengestelde. Hoeveel mensen, in de kerk, maar ook buiten de kerk hebben er geen moeite mee dat ze God niet kunnen zien. Hoe vaak hoor je niet: 'hoe kun je nou in iemand geloven die je niet kunt zien?' Juist daarom heet het geloven. De mensen uit de tijd van de Bijbel geloofden omdat ze Jezus zagen en Hem wonderen zagen doen, maar zelfs toen waren er mensen die niet in Hem geloofden, terwijl hij zo dichtbij was. Hoeveel mensen zijn er op dit moment niet jaloers op mensen die in Jezus' tijd leefden en Hem in de buurt hadden? Je kan uitgescholden of voor van alles en nog wat uitgemaakt worden omdat je gelooft, je kan vervolgt worden omdat je gelooft, maar zoals al in dit Bijbelgedeelte staat; 'het is allemaal om je einddoel van je geloof te bereiken: je redding'. En die redding mag er zijn als je maar gelooft. Natuurlijk is het zwaar om te geloven in iemand die je nog nooit gezien hebt, maar er zijn zo ontzettend veel gelovigen die je willen steunen als je twijfelt. Waarom zouden mensen hun leven op het spel zetten, vervolgt worden en in het geheim samen komen voor een geloof dat nergens op slaat? Dit zijn misschien uitersten, maar ook christenen in Nederland hebben het soms zwaar. Maar er is nooit gezegd dat geloven makkelijk is, dat alles vanzelf gaat. Juist als het niet makkelijk is en het moeilijk is om te geloven mag je bidden. Je mag dan geloven dat er een God is die voor je zorgt en je wilt helpen er door de moeilijke periode heen te komen. En je mag altijd uitkijken naar het moment van je redding. Je mag je 'hierover verheugen'. Laten we dat dan ook doen. Laten we geloven en uitkijken naar het moment van onze redding. Het moment waarop we God mogen zien en met Hem mogen zijn!

maandag 5 september 2011

Praatjesmaker.

Ik weet nog wel hoe mijn vriendje me geweldig bang zat te maken toen ik voor de eerste keer zijn ouders zou zien. In de trein was het enige waarover ik gestresst was de overstap in Dordrecht en op Rotterdam Centraal en of ik wel op de goede plek uitkwam. De reis ging goed en ik was eigenlijk totaal niet zenuwachtig. Totdat mijn geliefde vriendje tegen me begon te praten. Me eigenlijk gewoon zenuwen aan begon te praten.

En ik wil hiermee niets negatiefs over mijn vriendje zeggen, maar meer over mezelf. Ik laat mezelf gewoon teveel dingen wijs maken. Gisteravond durfde ik bijvoorbeeld mijn eigen huis niet meer in omdat vriendlief weer tegen me had zitten praten. Natuurlijk weet ik al langer dan vandaag dat mensen me alles aan kunnen praten. Zoals ik al vaker gezegd heb, ben ik gepest en heb ik ook altijd geloofd wat mensen tegen me zeiden.



Ook mezelf kan ik alles aan praten wat ik wil. Op het moment van schrijven heb ik bijvoorbeeld net mijn jaarkalender van school gezien en heb ik het gevoel dat mijn examens morgen al zijn (ik denk dat ik daar vannacht een nachtmerrie over krijg) en dat ik er TOTAAL niet klaar voor ben. Ik heb nu gewoon al examen-buikpijn, kan het nog erger? Ik moet echt eens leren om mezelf niet zo gek te maken en mezelf ook niet altijd gek te laten maken.

dinsdag 23 augustus 2011

The end.

Dit is het dan; mijn laatste jaar vwo als alles goed gaat. En ik ga er ook van uit dat alles goed gaat komen dit jaar. Er zijn weer lekker veel veranderingen aangebracht in ons hele schoolsysteem en die zijn niet echt positief te noemen, maar ik moet het er nog tot mei mee doen. Volgend jaar mei heb ik 3 weken lang examens (oké, niet alle dagen, maar toch) en ik schijt hem eerlijk gezegd nu al (en dat meen ik). Over 9 maandjes hoop ik bijna van school af te zijn, heerlijk toch?! We zullen allemaal wel zien hoe het gaat. Ik ben heel benieuwd.

dinsdag 2 augustus 2011

I'm sorry.

Sorry for being the bitch I used to be before.
Sorry for hurting you over and over.
Sorry for making trying to make you the perfect person I want you to be.
Sorry for making you cry all the time.
Sorry for saying things I shouldn't say to someone so lovely.
Sorry for trying to change you the way I want it.
Sorry for making everything looks like shit.


Sorry for being someone different than me.
Sorry for not loving the way it should be.

zondag 24 juli 2011

I am 70 and I am tired.

Ik las dit toevallig op www.vrijspreker.nl en vond dat er wel een behoorlijke kern van waarheid in zit.

By: Robert A. Hall
Robert A. Hall is a Marine Vietnam veteran who served five terms in the Massachusetts State Senate.

I’m 70. Except for having 4 children with only a 6 week maternity period , I’ve worked, hard, since I was 17. Despite some health challenges, I still put in 50-hour weeks, and seldom called in sick in seven or eight years. I made a good salary, but I didn’t inherit my job or my income, and I worked to get where I am. Given the economy, retirement is hard, and I’m tired. Very tired.

I’m tired of being told that I have to “spread the wealth” to people who don’t have my work ethic. I’m tired of being told the government will take the money I earned, by force if necessary, and give it to people too lazy to earn it.



I’m tired of being told that Islam is a “Religion of Peace,” when every day I can read dozens of stories of Muslim men killing their sisters, wives and daughters for their family “honor”; of Muslims rioting over some slight offense; of Muslims murdering Christian and Jews because they aren’t “believers”; of Muslims burning schools for girls; of Muslims stoning teenage rape victims to death for “adultery”; of Muslims mutilating the genitals of little girls; all in the name of Allah, because the Qur’an and Shari’a law tells them to.

I’m tired of being told that out of “tolerance for other cultures” we must let Saudi Arabia use our oil money to fund mosques and mandrassa Islamic schools to preach hate in America and Canada , while no American nor Canadian group nor Australia is allowed to fund a church, synagogue or religious school in Saudi Arabia to teach love and tolerance.

I’m tired of being told I must lower my living standard to fight global warming, which no one is allowed to debate.

I’m tired of being told that drug addicts have a disease, and I must help support and treat them, and pay for the damage they do. Did a giant germ rush out of a dark alley, grab them, and stuff white powder up their noses while they tried to fight it off?

I’m tired of hearing wealthy athletes, entertainers and politicians of both parties talking about innocent mistakes, stupid mistakes or youthful mistakes, when we all know they think their only mistake was getting caught. I’m tired of people with a sense of entitlement, rich or poor.

I’m real tired of people who don’t take responsibility for their lives and actions. I’m tired of hearing them blame the government, or discrimination or big-whatever for their problems.

Yes, I’m damn tired. But I’m also glad to be 70. Because, mostly, I’m not going to have to see the world these people are making. I’m just sorry for my grandchildren.

Robert A. Hall is a Marine Vietnam veteran who served five terms in the Massachusetts State Senate.
There is no way this will be widely publicized, unless each of us sends it on! This is your chance to make a difference.
” I’m 70 and I’m tired.”

dinsdag 19 juli 2011

Big girls don't cry

Big girls don't cry ~ Dat is wat ik mezelf voor houd als het leven even niet op rolletjes loopt en ik liever de handdoek in de ring gooi en opgeef. En ik denk het zelfs als ik in de armen van mijn geweldige vriendje lig en me zwaar klote voel. En ja, ik denk het zelfs als ik hem hoor zeggen: 'voor mij hoef je je niet groot te houden'. Ik hoor niet alleen dat, maar ook mijn vaders stem 'je bent een Bruijnes'. Ja, ik ben een Bruijnes en die geven niet op, die huilen ook niet. Maar ik zou zo graag een stem horen die zei; cry me a river

My own little palace


Nu ik alleen thuis ben begin ik steeds meer te verlangen naar de tijd dat ik gewoon lekker vrij van mijn ouders ben. Niet dat ik het niet goed heb thuis hoor, ik vind het heerlijk. Maar het bevalt me eigenlijk wel om zelf alles te regelen (en zelfs het wassen en schoonmaken vind ik tot nu toe niet erg). Zeventien is misschien iets te jong om op mezelf te gaan wonen, maar als het financieel een beetje uit gaat komen dan ga ik misschien toch maar weer kijken of ik gewoon op kamers kan als ik straks ga studeren. Het lijkt me heerlijk om verantwoordelijk te zijn voor wat ik doe en wat ik niet doe. Ik zie op dit moment waarschijnlijk alleen de goede kanten van op mezelf wonen, maar ik kijk er echt naar uit.

maandag 18 juli 2011

vrijdag 15 juli 2011

Uno.

Eén geheim


Heel flauw, maar een geheim is geen geheim meer als je het vertelt. Dus geen geheim van Marcha.

donderdag 14 juli 2011

Lovesong

Twee lievelingsliedjes

Aangezien mijn lievelings liedjes zo'n beetje om de minuut kunnen veranderen zet ik nu gewoon maar 2 nummers neer die ik op dit moment heel erg kan waarderen.



linkin park - iridescent



coldplay - lost!

dinsdag 12 juli 2011

Utopia.


utopia - Een bedachte plaats waar alles goed en mooi is.

Ik hou ervan om te dromen. Dromen over later is mijn favoriete bezigheid als ik niks te doen heb of als ik heel veel te doen heb en daar nou nét niet aan wil denken. En aangezien ik me in deze vreselijke regenbui behoorlijk aan het vervelen ben, heb ik gewoon weer even lekker zitten dromen. De laatste keer dat ik openbaar heb gedaan is april 2010 en ik wil gewoon weer lekker dromen.

Allereerst wil ik slagen voor mijn vwo-diploma. En nu ik over ben naar 6 vwo is dat al een stuk dichter bij. Ergens tussendoor wil ik ook nog ontzettend graag mijn rijbewijs halen en genieten van de vrijheid die je krijgt als je een eigen rijbewijs hebt.



Mijn studentenleventje wordt de vierjarige bachelor-opleiding Communication and Multimedia Design in Rotterdam of Utrecht. Het liefste Rotterdam, ik weet niet wat ik met die stad heb, maar ik vind het er heerlijk. Dat wordt gewoon iedere dag lekker heen en weer treinen en nog steeds naar Leerdam blijven fietsen. Ik wil stage lopen en misschien zelfs wel een paar maandjes naar het buitenland voor mijn studie.

Na mijn studie wil ik nog steeds trouwen met een lieve jongen en ergens in een knus huisje gaan wonen. En als het aan mij ligt heb ik die lieve jongen al gevonden. Twee kindjes mogen het worden, als die gegeven worden door God natuurlijk. Ik wil oud en gelukkig worden en werken op een plek waar het leuk en gezellig is. Ik wil leven in mijn eigen Utopia.

maandag 11 juli 2011

Follow my blog with Bloglovin

Impulsief


im·pul·sief bn, bw aan de opwellingen vh ogenblik gehoor gevend

Een weekje geleden meldde ik nog dat ik niet op vakantie ging en lekker thuis zou blijven, maar nu typ ik een berichtje onder het luifel op de camping. Aangezien 4 weken thuis zonder camping toch wel saai was, ben ik gisteren maar naar Woudenberg gegaan en ben ik nu de logée van mijn tante, oom en nog een oom. Lekker weertje hier, in de rest van Nederland waarschijnlijk ook. Ik ben hier nog tot donderdag en zal wel veel bloggen, aangezien ik eigenlijk niet heel veel behoefte heb om vrienden te maken (en mensen volgens mij ook niet echt behoefte hebben om vrienden met mij te zijn).

donderdag 7 juli 2011

-


dinsdag 5 juli 2011

Genieten.



Deze vakantie ga ik niet weg en dat heb ik zelf zo geregeld dus eigenlijk vind ik het helemaal niet erg. Alleen het feit dat ik mijn ouders en zusjes 3 weken niet ga zien én ik iedere avond alleen ben en voor mezelf moet zorgen (als in eten koken, wassen etc.) vind ik niet zo geweldig. Niet dat ik het niet wil doen, maar ik ken mezelf gewoon en na mijn werk ben ik echt kapot, dus ik ben benieuwd hoe ik dat ga doen. Aan het eind van deze week heb ik heerlijk 2 weekjes vrij, waarin mijn familie er 1 week nog wel is. Dan wordt het twee weekjes boemhard werken en daarna 2 weken genieten met Robbert <3, gewoon lekker in Nederland leuke dingen doen. Ik weet niet of ik de komende weken meer of minder ga bloggen, mdat zien jullie vanzelf wel.

Three.

Drie talen die ik prachtig vind

Italiaans
Duits, (vele zullen het niet met me eens zijn)
Engels

maandag 4 juli 2011

Oordeel zelf.

God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door hem te redden. -- Johannes 3:17

Jezus kwam niet op aarde om ons te veroordelen. Hij wist al van al onze zonden voordat hij überhaupt naar ons toe kwam. Hij keek niet naar ons zoals mensen naar elkaar kijken. Hij had geen blik van 'hij heeft gestolen' of 'zij is vreemdgegaan'. Jezus kent ons zoals geen ander. Hij werd mens om te worden zoals wij, maar toch was hij niet helemaal zoals wij. Hij oordeelde niet en nu oordeelt hij nog steeds niet. Jezus denkt niet 'zij zondigt, terwijl ze weet dat ik voor haar gestorven ben aan het kruis'. Hij is al gestorven, dat is natuurlijk geen reden om vrijuit alles te doen wat God verboden heeft, maar Jezus is al voor ons zondaars gestorven. Hoe cool is dat eigenlijk! Gewoon een keertje niet veroordeelt worden, maar geliefd zijn. Natuurlijk is het niet zo dat alle mensen mensen veroordelen en vooroordelen hebben over anderen, maar velen toch wel. Maar de Zoon van God is zo perfect dat Hij niet oordeelt, maar liefheeft en de wereld redde toen Hij aan het kruis stierf. En nog iedere dag mogen we Gods liefde zien en voelen. In de kleine dingen en misschien niet direct in je eigen leven, maar misschien wel in het leven van een ander of je voelt de liefde van Jezus en God door iemand die Hij op je pad zet. Laat je niet veroordelen, maar veroordeel ook anderen niet op wat ze gedaan hebben of wat ze willen doen.

Four.

Vier zaken die ik aantrekkelijk vind

Ogen

Charmant/galant
Spieren
Lach

vrijdag 1 juli 2011

Note to self.

De laatste keer dat ik duidelijke doelen/goede voornemens voor mezelf gesteld heb is volgens mij vorig jaar september. Hoog tijd om jullie eens mede te delen wat mijn doelen op dit moment zijn:

- Slagen! Voor mijn vwo-diploma én (bij genoeg geld) ook voor mijn rijbewijs
- Beter gaan kickboxen (en misschien ook meer)
- Mijn Duitse grammatica verbeteren, spreken kan ik wel, maar schrijven faalt
- Lekker cliché -> afvallen
- En nog een ander cliché die ik hier maar niet neer ga zetten
- Sommige dingen eindelijk verwerken/vergeven/vergeten
- 10 x meer van alle mensen om mij heen houden
- Het leven nemen zoals het is en er blij mee zijn
- Heel gelukkig blijven met meneer Berkhout
- Heel veel lezen, want dat doe ik echt te weinig
- Meer bloggen en meer verhalen (af)schrijven
- Heel veel bijbel lezen
- Mijn kamer restylen

Juist, het zijn er dus weer een hoop. Dit is eigenlijk een soort van reminder voor mezelf en ik vind het ook wel grappig om het te delen.

Five.

Vijf dingen die ik heel leuk vind.

Muziek maken
Schrijven

Samen zijn met vriendinnetjes
Kickboksen

Samen zijn met Robbert