dinsdag 31 mei 2011

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Voor de éne persoon is de definitie van een wonder anders dan voor de andere persoon. Het ontstaan van nieuw leven vind ik misschien wel het grootste wonder op aarde, terwijl een nuchtere klasgenoot het omschreef als 'iets normaals dat volgens vaste wetten gebeurt'. Ik wil het verhaal vertellen van een man uit mijn kerk. Een man voor wie ik diep respect heb, omdat hij al zoveel grenzen heeft verlegd.

Een aantal jaar geleden was ik in het dorp op de verjaardag van een vriend, toen we opgeschrikt werden door wel heel veel sirenes. Een man uit onze gemeente was met een motor achterop een auto geklapt van een oud paar ook uit onze gemeente. Hij was pas een paar jaar getrouwd, maar nu verlamd vanaf z'n middel. In een hele korte tijd was hij ook zijn vrouw nog kwijt. Volgens haar was het al langer aan de gang, maar in ons kleine dorpje waren er natuurlijk genoeg roddels. Voor het ongeluk was hij volgens zichzelf 'ver van God af', hij kwam af en toe naar de kerk, maar hij was er vaker niet dan wel. Maar tegenwoordig is hij een trouwe bezoeker van de kerk. Hij heeft zo hard gerevalideerd. Nu woont hij zelfstandig, werkt hij weer en gaat hij binnenkort trouwen met z'n nieuwe vriendin. Als je ziet wat hij doet, dan sta je werkelijk waar versteld.



Ik vind het een wonder dat deze man niet op heeft gegeven, terwijl er ook zoveel mensen zijn die dat wel doen. Hij heeft doorgezet met revalideren en is gewoon verder gegaan met leven. Ik zie het als een wonder dat God op een misschien niet zo'n fijne manier toch deze man weer terug bij Hem heeft gebracht en dat hij nu ook weer geluk heeft.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

zondag 29 mei 2011

Verlangen.

'Jij was zo toe aan een vent.' Dat is wat een vriendin van mij afgelopen vrijdag tegen me zei. En ik zat me af te vragen; was het ook echt zo?

Een mens vindt het heerlijk om zich gewaardeerd te voelen, mooi. Aangezien ik iemand ben die al jaren kampt met een zelfbeeld dat ver onder 0 zit, is het extra fijn om iemand te hebben die je vertelt dat je mooi bent en leuk. Alhoewel het in z'n algemeen natuurlijk ook fijn is om te horen. Dat hoeft niet eens per se van een mannelijk persoon te zijn, waar je je ook nog eens behoorlijk tot aangetrokken voelt, al is het maar een vriendin die gewoon een keertje vertelt hoe geweldig je bent. Daarmee wil ik niet zeggen dat mijn vriendinnen dat nooit tegen me zeggen, allesbehalve dat zelfs, maar bij mij kwam het op de één of andere gewoon niet echt aan. Ik kon er niet mee omgaan als ik een complimentje kreeg en nu nog steeds wel eens niet.

Wat in mij al vroeg begon was het verlang naar iemand die me mooi vond, gewoon omdat ik mezelf niet mooi kon vinden. Maar ook een stukje geborgenheid en liefde die ik bij mij ouders niet vond (het is niet zo dat mijn ouders mij geen liefde gaven, maar ik kon gewoon geen liefde van hen aannemen). Dat verlangen groeide en groeide. Er waren tijden dat ik zo met mezelf in de knoop zat, dat ik van de éne hopeloze verliefdheid naar de andere ging. Maar zoals anderen misschien ook wel merken of gemerkt hebben; dat werkt gewoon niet. Dus ik besloot om er maar niet meer teveel over na te denken en het allemaal gewoon maar te bekijken. Ik had het toch druk met school en vrienden. Juist op het moment dat ik besloot; ik ga er niet meer achteraan, kwam de liefde achter mij aan. En nu heb ik de liefste vriend van de wereld die me zo ontzettend veel liefde geeft en bij wie ik me helemaal mezelf voel.

Of ik er aan toe was? Ik zou het niet weten, misschien wel, misschien niet. Ik weet in ieder geval dat ik nu ontzettend gelukkig ben met de jongen die alles is wat ik in een vriendje zoek en dat ik nog heel lang gelukkig met hem wil blijven.

maandag 16 mei 2011

Vast.

Ik probeer te schrijven, maar iets houdt me tegen.
Bang voor teleurstelling, of ben ik plots gewoon te verlegen?
De woorden blijven zitten,
Ze zitten vast tussen mijn oren.
Ik wil zoveel vertellen,
maar ben bang dat de verkeerde mensen het horen.
Dus laat ik de woorden zitten,
daar in mijn bovenkamers, tussen mijn oren.
En hoop dat op een dag de goede mensen me horen.

zondag 1 mei 2011

Gelukkig.

















Jarenlang heb ik gedacht dat ik nooit zo gelukkig zou worden als andere mensen. Om me heen leek het geluk soms uit de lucht te vallen voor andere mensen, terwijl het met mijn leven alles behalve fijn ging. Mensen vonden liefde, haalden goede cijfers en alles ging voor de wind. En bij mij leek het altijd minder te gaan dan bij anderen. En ik schrijf 'leek', omdat ik in die tijden de goede dingen niet zag die er toch echt wel waren. Gaandeweg leer je steeds meer genieten van de kleine dingen in het leven en dat klinkt zo lekker standaard, maar het is echt zo. Je leert genieten van spelen met je kleine nichtje, fietsen door de prachtig geschapen natuur en nog zoveel meer.

Net op het punt dat het geluk misschien wel het allerverste weg leek, kwam het zo mijn leven binnenwandelen. Op een moment dat ik het niet verwacht had, een plek waar ik het niet had gezocht en in de vorm van een persoon waarvan ik het allerminst had verwacht. En tegelijkertijd met de liefde tussen ons die groeide, groeide ook mijn 'geluksmetertje'. De gedachte dat ik nooit gelukkig zou kunnen worden bleef op de achtergrond, denkend 'het wordt toch nooit iets tussen ons'. De pogingen om die gedachte op de achtergrond te houden hebben toch geholpen, want kijk waar ik nu ben; het gelukkigste meisje op aarde met de liefste vriend die ze zich maar kan wensen. Ik geniet weer van het leven dat God me heeft gegeven, voel me gelukkiger dan ooit en ben gruwelijk hard verliefd op een geweldig persoon.

Jij gaf me het geluk terug, dat al zolang zoek was. Ik hou van je.