zaterdag 29 oktober 2011

Coldplay

Zaterdagavond 17 december ga ik samen met mijn geweldige vriendje naar het concert van Coldplay in Ahoy Rotterdam. Dit is mijn verjaardagscadeautje (5 december word ik 18!) Hoe geweldig cool is dat! Whaaaah, ik heb er nu al zo ontzettend veel zin in!

maandag 24 oktober 2011

I have a story to tell

Gisteren was ik een soort van sentimenteel toen ik mijn eigen tekeneningen van 3 jaar lang tekenen terug zag. Natuurlijk heb ik voordat ik in de 4e klas kwam ook al lang getekend, maar dat waren gewoon de standaard opdrachtjes in de klas waar ik dan vrij goed in was volgens mijn lerares (de achten stroomden toen nog binnen). En nu kun je denken 'wat is er zo bijzonder aan 3 jaar lang foto's natekenen'? Het feit dat ik er zo cool aan vind is dit: ook al heb ik 3 jaar lang foto's nagetekend, ik ben erdoor gegroeid en kon er alles in kwijt. Mijn eerste tekening ooit bijvoorbeeld had te maken met teksten. Je moest een tekst verwerken in je tekening. 'When I look to the sky, something tells me you're here with me' was de tekst die ik voor mijn tekening gebruikte, dat is ook het lijflied (When I look to the sky van Train) wat ik bij die tekening gebruikt heb. Want in die tekening heb ik gevoelens die al tien jaar vast zaten eruit getekend. Door middel van kleuren kon ik eindelijk eens kwijt wat ik allemaal kwijt wilde na het verlies van mijn opa in 1999. Het klinkt misschien stom, door tekenen je gevoelens kwijt kunnen en ergens minder mee gaan zitten, maar voor mij heeft het zo erg geholpen toen. Ik kon mijn verhaal kwijt. Toen mijn oma overleed heb ik een foto van haar gebruikt voor een portret dat ik moest tekenen toen. Dat was in de tijd dat ik nog van foto's natekende. Ondertussen ben ik eindelijk zo ver dat ik door middel van heel veel verschillende plaatjes mijn eigen beeld van iets ga scheppen wat ik vervolgens dan weer uitwerk. Door middel van allerlei dingen die ik om me heen zie gebeuren wil ik iets aan de wereld vertellen. Zo heb ik als één na laatste tekening van de vijfde een tafel gemaakt met een meetlint en heel veel make-up. Het onderwerp van die tekening had alles te maken met 'size zero'-modellen en de wereld die perfectie van je eist. Op dit moment ben ik bezig met een tekening waar ik echt voor ga. Ik heb Robbert gestalkt om foto's van onze handen te maken en ik moest perfecte foto's hebben. Daarna ben ik gaan brainstormen en nu ben ik bezig met een tekening van twee handen, vastgebonden aan elkaar met kettingen. En ik wil er zoveel mee vertellen dat ik niet eens meer precies kan verwoorden wát allemaal. Maar oké, nu eindelijk naar mijn punt. Ik kan verhalen schrijven over van alles en nog wat, kan schrijven over allerlei dingen, kan tekenen en foto's maken. Maar dat zijn allemaal manieren om mijn verhaal te vertellen. Ik ben iemand van woorden, maar dan wel de geschreven woorden. Ik wil de wereld verbeteren vanachter mijn laptop, niet omdat ik geen zin heb om mijn handen uit mijn mouwen te steken, maar om het simpele feit dat dáár mijn talenten liggen. Ik heb de wereld een verhaal te vertellen door middel van creatieve dingen. Zoals politieke leiders mooie praatjes kunnen houden, schrijf ik en vertel ik mijn verhaal aan de wereld.

zondag 23 oktober 2011

dinsdag 18 oktober 2011

maandag 10 oktober 2011

zondag 9 oktober 2011

Een paar maanden later...

Een hele tijd geleden (lees: 12 april) liet ik al subtiel merken dat ik verkering had en in de posts die volgden ging het volgens mij ook vaak genoeg over mijn vriendje, Robbert. En ondertussen is het alweer een paar maanden later, zes maanden zelfs al. En mensen, wat ben ik nog steeds gelukkig met mijn ontzettend lieve vriendje. Ik weet dat hij dit vast wel een keer gaat lezen, omdat hij mijn (enige?) die-hard fan is, haha.

De afgelopen maanden is er in ieder geval superveel gebeurd. Robberts vader keeg een scan die negatief leek te zijn (maar gelukkig was alles alsnog goed), ik had nogal wat problemen met overgaan naar mijn examenjaar, mijn oom werd failliet verklaard en mijn opa overleed begin augustus. Dat zijn nog maar een paar dingen die we samen hebben meegemaakt en ook alleen de negatieve dingen. Want er zijn ook genoeg positieve kanten. Samen kamperen, terwijl we nog niet eens een maand verkering hadden, naar de dierentuin, zovaak naar de bios, in de vakantie naar Walibi, Maastricht en Rotterdam, zomaar onverwacht toch nog naar Scheveningen, uit eten in Utrecht en gewoon al die andere dingen die ik nu vergeet, maar zo geweldig waren. Alleen maar omdat jij en ik samen waren en het fijn was.

Ik weet dat ik ontzettend moeilijk ben en ben geweest en dat ik ontzettend kan zeiken over van alles en nog wat. En ik weet dat ik soms ruzie maak over de meest stomme dingen, maar dat doe ik gewoon uit liefde en omdat ik niet meer weet hoe ik zonder je moet leven. Maar ik weet ook dat ondanks de ruzies die we hebben en ondanks mijn onhandelbare gedrag er altijd een plekje voor mij is in jouw hart en een plekje in je armen voor mij om uit te huilen als het even niet meer gaat. Lieverd, we zijn nu 6 maanden verder en zoals ik al zo vaak heb gezegd wil ik dat het nog veel meer maanden worden. Je bent geweldig <3