dinsdag 29 november 2011

Het leven is net een rotsblok...

Het leven is net een rotsblok soms komt het gewoon te hard.
Dat is precies het zinnetje dat ik in mijn hoofd kreeg toen ik wilde gaan bloggen over het onderwerp waar ik op dit moment dus over wil gaan bloggen.

Vorige week kwam mijn moeder thuis met het verhaal dat een jongen uit mijn kerk een ongeluk gehad had, ik noem hem maar even Peter omdat ik het niet netjes vind om zijn naam open en bloot hier neer te zetten. Een éénzijdig auto-ongeluk wel te verstaan. Hij raakte een boom, begon te tollen om vervolgens tot stilstand te komen tegen een andere boom. En dat is waarschijnlijk met een vreselijke klap geweest. Sommige zeggen dat hij 'geluk' heeft gehad, omdat hij zijn gordel niet om had (hij klapte met zijn kant tegen de boom).

Op dit moment ligt hij al een week in coma, maar begint hij steeds meer reactie te geven en maakt hij iedere dag positieve stapjes vooruit. Maar op het moment dat je zoiets hoort sta je wel even met beide benen op de grond. Zeker ook omdat Peter iedere maandagavond tegenover me zat de laatste maanden bij belijdeniscathechisatie.

Maar wat ik nou zo ontzettend bijzonder vind, is de manier waarop de familie gesteund word door de complete gemeente. Iedere dag wordt bijna de hele gemeente up-to-date gehouden via de mail, Hyves en Facebook. En het medeleven schijnt gigantisch te zijn. Maar ook het gigantische vertrouwen in God van de familie vind ik echt heel bijzonder. Iedere keer als ik een mailtje lees van Peters moeder krijg ik kippenvel, want wat heb ik een respect voor dat vertrouwen zeg!

Ik wil iedereen die dit leest vragen om te bidden voor Peter en zijn familie of in ieder geval aan hem en zijn familie te denken. Dit wordt waarschijnlijk een hele lange weg en elk gebed zal ook zeker helpen.

maandag 21 november 2011

Strongest man I've ever seen.

Ik denk dat ik je nog niet vaak genoeg heb verteld hoe geweldig ik je vind. Voor mij ben je echt alles. Wat ooit begon met een blog over jou, gaat nu weer verder met de zoveelste blog voor jou.

Ik denk niet dat ik het ooit verteld heb; het feit dat ik je zo ontzettend sterk vind. Als het goed is weet je dat ik er altijd voor je ben, maar waar ik niet meer weet wat ik moet zeggen als het even kut gaat, ga jij gewoon door. Jij bent zo ontzettend sterk. En je weet altijd wel iets om te zeggen of te doen. Al geef je me maar een knuffel, dat doet me al zo ontzettend goed op die momenten. En jij lijkt wel te weten wanneer ik ze nodig heb.



Ik weet niet wat ik had gedaan als ik jou had moeten helpen, zoals je mij helpt. Natuurlijk zou ik proberen te helpen, maar ik denk dat ik lang niet zoveel doorzettingsvermogen zou hebben als jij. Je bent echt sterk, schat. En ik lieg niet als ik zeg dat jij 'mijn rots in de branding' bent. Misschien ga ik het je nog wel heel moeilijk maken de komende maanden, maar ik hoop dat we later er samen op terug kunnen kijken en er misschien zelfs wel om kunnen lachen.

Door jou wordt de lucht weer blauw
En ik ben nergens zonder jou


Dat is nu natuurlijk ontzettend toepasselijk, als ik dat nummer op een single had dan was die CD nu al grijsgedraait, maar in ieder geval; schat ik ben nergens zonder jou!

woensdag 16 november 2011

Help me out.

Na mijn vorige (nogal depressieve) blog ben ik heel diep gaan graven in mezelf. Want diep in mijn achterhoofd wist ik echt wel wat de reden was van mijn 'baalmomentjes' en 'baalmaand' was. Toen ik dat na heel veel jankbuien en ruzie's eindelijk toe gaf aan Robbert en het meeste ook wel aan mezelf, moest ik een stappenplan maken. Voor mezelf heb ik een stappenplan gemaakt met daarin wat ik allemaal aan mezelf moet doen, maar er was meer voor nodig. Wil ik mijn lieve vriendje en mezelf niet kwijt raken.

Dus na deel 1; mijn probleem onder ogen zien, moest ik nu ook verder met deel 2. Voor mij een hele moeilijke; het aan mijn ouders vertellen. Het is echt niet zo dat mijn ouders me niet begrijpen, gemeen zijn of niet naar me willen luisteren, maar het is gewoon zo dat ik niet de no. 1 prater ben. Met nog meer emoties dan deel 1, is deel 2 ook voltooid. Nu ga ik vol goede moed verder met deel 3; ik ga namelijk heel hard aan mezelf werken zodat ik kan komen tot deel 4; mezelf accepteren zoals ik ben. En dat ga ik doen met iemand die voor mij heel bekend is, mijn oude psycholoog die me vorige keer ook geweldig geholpen heeft, maar die ik nu dus ook weer nodig heb.

En ja, ik mag misschien heel veel gebreken hebben en alles behalve perfect zijn, maar ik moet gewoon leren omaan met mezelf als mens. Want als ik nog niet eens van mezelf kan houden, hoe kan ik dan van Robbert houden? Het is niet zo dat ik niet van hem houd hoor, alles behalve dat dan, maar ik maak het voor hem ook moeilijk. Aangezien ik hem niet geloof als hij me mooi noemt en we daar dan weer eindeloze discussies over hebben die soms weer eindigen in ruzie's die ik helemaal niet wil.

Daarom is het ook zo belangrijk dat ik mezelf moet veranderen en snel, voordat het te laat is. Dus dat ga ik doen, om te komen bij deel 4; mezelf accepteren.

woensdag 9 november 2011

Baalmaand


Natuurlijk kent iedereen zijn baalmomentjes wel, maar de afgelopen maand is voor mij gewoon één grote baal-maand geweest. En ik snap op dit moment nog steeds niet WAAROM. Ik heb eigenlijk alles wat mijn hartje begeerd; een superlief vriendje, een geweldige familie, schatten van vriendinnen, (bijna altijd) geld op mijn bankrekening, een huis en ga zo nog maar eventjes door.

Maar de afgelopen maand (en misschien zelfs wel maanden) ben ik bij het minste of geringste zwaar geïrriteerd, loop ik bijna de hele dag te bokken, maak ik om de onnozelste dingen ruzie met Robbert en moeten mijn ouders het ook maar ontgelden. Daar bovenop heb ik ook nog eens de meest vreemde dromen; ik zie mijn oma in een grafkist liggen of mijn opa opeens weer lopen (ze zijn allebei dood).

Ik denk dat het voor mezef sowieso duidelijk is dat ik echt vreselijk toe ben aan iets nieuws. Ik vind het Heerenlanden College echt een beste school, maar op dit moment irriteert alles me daar gewoon. Net in ons jaar veranderen ze 100 dingen ten nadele van ons. Ik ben het zat om daar al voor het zesde jaar rond te lopen en terwijl ik er alles aan doe om daar weg te komen zijn mijn cijfers ook niet geweldig. Dan zijn er ook nog van die vreselijke mensen in mijn klas die de hele dag op hun luie gat kunnen zitten en dan ook nog eens fluitend een 8 halen voor tentamens. Dat, terwijl ik me rot leer en een 5 haal.

Misschien is het enige wat mij dwars zit gewoon een vreselijk gevoel van jaloezie, omdat het bij mezelf niet lekker loopt en bij hen wel. Misschien moet ik mezelf gewoon eens gaan accepteren zoals ik ben, met mijn vijfjes en gewoon nog een paar maandjes doorzetten tot ik dat verschrikkelijke HLC kan verlaten.

Ja, dit is een berg gezeur. Maar man o man, wat lucht dat lekker op zeg!