vrijdag 16 december 2011

woensdag 14 december 2011

Volgens plan.

Jeremia 29:11 Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven.
Gister las ik een kaartje terug van de HGJB met bovenstaande tekst erop. En ja, wat zou ik graag vol overtuiging zeggen; AMEN! Maar op dit moment kan ik dat gewoon echt eventjes niet. Hoe kan ik nu geloven dat God mijn geluk voor ogen heeft als ik me op sommige momenten zo ongelukkig voel dat ik het allemaal gewoon even niet meer weet. Leuk dat Gods plan vast staat, maar had hij mijn plan niet even iets makkelijker kunnen maken.

Maar toch probeer ik te geloven dat alles zal leiden tot een hoopvolle toekomst. Dat mijn plan anders loopt dan ik zelf wil, dat moet ik dan maar accepteren. Want dit is wel het plan dat zal leiden tot mijn toekomst. Hoe moeilijk het op dit moment ook is. Mijn toekomst; een leven met de man van wie ik houd en met een baan die ik leuk vind.

maandag 12 december 2011

De achtbaan van het leven.

Ik zit in een achtbaan van emoties. Net op het punt dat ik door de geweldige dingen in het leven omhoog word getrokken als door een ketting, komt het hoogste punt en zit ik in een vrije val naar beneden. Van blijdschap val ik zo in verdriet, huilbuien en ruzie's met teveel geschreeuw. Ik weet niet waar de rails heen gaat en dat maakt me zo vaak bang. Ik weet niet wat er gaat komen na het volgende hoogtepunt. Er zijn momenten dat ik mijn handen in de lucht gooi en geniet van ieder klein dingetje, van ieder geluksmomentje. Dat ik geniet en blij ben met mijn leven. Maar er zijn ook van die momenten, die ik zo vaak niet verwacht en waar ik dan ook niet op zit te wachten. Dat zijn de momenten dat ik gil en huil, omdat ik het liefste uit de achtbaan wil. Springend, als het moet. En die momenten zijn moeilijk en zeker te vergelijken met de momenten dat je vroeger bang in een achtbaankarretje zat. Op dat moment was het niet voor te stellen dat je over een paar seconden gewoon weer terug was, waar alles ook begonnen was. Dat alles weer goed zou zijn. Maar voordat je weer terug bent, moet je eerst nog over een paar kleinere verhogingen heen. Nog even doorzetten, want dan komt het goed. De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar het begin moet er ook zijn.

maandag 5 december 2011

HAPPY BIRTHDAY TO ME


Vandaag is het dan zo ver. Ik ben 18. Eindelijk zullen sommige zeggen of denken als ze het zelf al meegemaakt hebben, maar eigenlijk vind ik het niet zo bijzonder. Voor mij betekent het niet veel meer, behalve dan overal heel veel geld voor moeten betalen. Voor mijn rijbewijs heb ik toch niet genoeg geld, dus dat wacht nog maar tot na mijn examens.

Dit jaar is wel het eerste jaar dat ik mijn verjaardag met plezier vier en het ook móest vieren van mezelf en dan gewoon op 5 december (het is zelfs zo erg dat ik een doktersafspraak gepland heb om onder een excursie uit te komen). Want het klinkt misschien overdreven, maar het grootste cadeautje van dit jaar heb ik al gehad; Robbert. Heerlijk cliché, maar ik ben een fan van clichés en vind het zelf totaal geen cliché, want voor mij is het gewoon zo. Het feit dat mijn cadeautje dan ook nog eens naast me wakker werd vanochtend is al helemaal geweldig!

Dit jaar wordt mijn verjaardag dus een keer gevierd, met meer plezier dan ooit. En ik ga zelfs mijn verjaardag voor vrienden vieren! Het moet allemaal ook niet gekker worden. Hasta la vista en tot snel!

zaterdag 3 december 2011

Dat meen je niet?!

Van sommige mensen vraag ik me wel eens af wat de waarheidsquote is van wat de meeste mensen zeggen. Want ik wil best geloven in de goedheid en eerlijkheid van alle mensen op deze aardbol, maar bij sommige mensen heb ik gewoon zo mijn twijfels over hoe erg ze nou daadwerkelijk menen wat ze uitkramen.

De persoon voor wie ik werk zorgt bij mij toch vaak voor de grootste vraagtekens. Misschien is het gewoon het hele toneelstuk om die persoon heen dat me aan het twijfelen maakt. Maar zelfs een simpele: 'Hoe gaat het?' lijkt niet gemeend, omdat die persoon naar mijn mening alleen maar wil weten hoe het moet me gaan om zo door een (voor haar) simpele berekening mijn productiviteit voor die dag te kunnen berekenen. En een werkgever boeit het niet hoe het met zijn of haar werknemers gaan, zolang ze maar werken. Psychologische praatjes komen wel op het gesprek waarin je ontslagen word als laatste redding.



Een ander persoon die ik gewoon nooit zo erg geloof is iemand die ik graag wél zou geloven, maar na al het gebrabbel achter mijn rug om over mij kan ik dat gewoon niet meer. Het is ook gewoon zo dat ik totaal anders in het leven sta dan die vrouw en het gewoon niet eens ben met haar gedachtenpatronen, omdat ik zo anders ben. Maar het is lastig, omdat ik waarschijnlijk nog een heel leven vastzit aan die vrouw.

En echt waar ik heb beide beschreven personen een kans gegeven, en zal ze iedere keer ook weer een kans geven, maar ik snap soms gewoon echt niet of ze het nu wel of niet menen hoe ze zijn, wat ze zeggen en hoe ze denken.

donderdag 1 december 2011