maandag 27 februari 2012

Zegevieren

De laatste sporen van de verse tranen nog op mijn wangen
Een hoofd dat innig bonkt.
Ik ben weer in mijn gedachtenpatroon gevangen.
Bewust van het gevaar dat overal in mij en om mij lonkt.

Ik ben een gevaar voor mezelf geworden,
Ben een gevaar voor mijn relatie.
Ik ben een gevaar voor mezelf geworden,
maar ben blij dat ik dat nu toch wel inzie.

Spijtbetuigingen, huilen, tranen.
Het spijt me zo, neem je me terug?
Ik kan me toch geen leven wanen,
Zonder jou, alleen, liefdeloos, stug.

Ik zal vechten, strijden, zegevieren.
Ik zal knuffelen, kussen, vasthouden, zoenen
Zal lief hebben, vrijen, jou versieren.
Ik zal vechten totdat ik zal zegevieren.

zaterdag 25 februari 2012

Wisdom

Aankondiging: BLOG-8-DAAGSE

Volgende week vertrekt mijn ontzettend lieve vriendje naar één of ander ski-oord (als ik eerlijk ben heb ik geen idee WAAR hij nou precies heen gaat). Om te voorkomen dat ik in een gigantisch zwart gat val, hopeloze pogingen doe om naar hem toe te kunnen of mezelf van kant maak (ok, ik overdrijf graag) heb ik mezelf een opdracht gegeven. In de week dat mijn lieftallige wederhelft weg is, ga ik iedere dag bloggen. Ik ben alvast bezig met opzetjes, brainstormen en meer. Dit alles onder het mom van een 'blog 8-daagse'. Ik begin om zaterdag 3 maart en mijn laatste blog plaats ik op zaterdag 10 maart. Er zullen verschillende soorten blogs voorbij komen, waaronder gewoon een aantal van mijn ´standaard´ blogs. Dus, keep your eyes opened!

donderdag 16 februari 2012

Lyrics; Kiss Me

Settle down with me
Cover me up
Cuddle me in

Lie down with me
And hold me in your arms

And your heart's against my chest, your lips pressed in my neck
I'm falling for your eyes, but they don't know me yet
And with a feeling I'll forget, I'm in love now

Kiss me like you wanna be loved
You wanna be loved
You wanna be loved
This feels like falling in love
Falling in love
We're falling in love

Settle down with me
And I'll be your safety
You'll be my lady

I was made to keep your body warm
But I'm cold as the wind blows so hold me in your arms

Oh no
My heart's against your chest, your lips pressed in my neck
I'm falling for your eyes, but they don't know me yet
And with this feeling I'll forget, I'm in love now

Kiss me like you wanna be loved
You wanna be loved
You wanna be loved
This feels like falling in love
Falling in love
We're falling in love

Yeah I've been feeling everything
From hate to love
From love to lust
From lust to truth
I guess that's how I know you
So I hold you close to help you give it up

woensdag 15 februari 2012

Valentijnsdag 2012

Voor mij was dit mijn eerste officiële Valentijnsdag als 'het vriendinnetje van...' En ik moet je eerlijk vertellen dat ik een gruwelijke hekel heb aan het hele commerciële verhaal rondom Valentijnsdag, maar ik hou van cadeautjes geven aan leuke mensen. Dús voor mij gewoon een extra reden om een cadeau te geven aan Robbert. Of in mijn geval meerdere cadeautjes.

Omdat we allebei echt kleuters zijn en te nieuwsgierig zijn om te wachten, hadden we onze cadeaus al op de 9e aan elkaar gegeven. Ach, toen hadden we tien maanden verkering en zo konden we het leuk combineren laat maar zeggen. Ik heb van Rob de CD van Ed Sheeran <3 gehad, een hele leuke hartvormige hanger voor foto's, een geniaal-grappige Valentijnskaart en een mini-canvasdoekachtig iets met een hele lieve tekst erop.

Voor Robbert heb ik een doos met twaalf verschillende cadeautjes/dagjes weg/things to do 'gemaakt'. Iedere maand hebben we zo dus een extra reden om gezellig wat samen te gaan doen. Nu wist ik met het voorbereiden al dat Robbert en ik een weekend samen thuis zouden zijn in februari. Dús er moest ook gekookt worden. Het idee van deze maand was dus een 'diner voor 2'. Samen boodschappen doen op mijn kosten, samen koken en samen eten. Ik heb heel hard gelachen het was echt ''Robbert en Marcha''. Tijdens het wachten op de opwarmende oven spelletjes spelen op de Playstation, Coldplay heel hard aan en één bonk liefde.



Dit was echt de fijnste Valentijn die ik me kon wensen. Robs, ik hou van je yeaah.

dinsdag 14 februari 2012

Special Quote; Valentines day

Sometimes we make love with our eyes. Sometimes we make love with our hands. Sometimes we make love with our bodies. Always we make love with our hearts. ~Author Unknown

zondag 12 februari 2012

Lyrics; Again

Who ever thought a life gone so wrong, would turn out so lovely?
I'm so glad I found you
Even though my life went so wrong, I wouldn't change a thing
I'd do it all over again
Do it all over again
All I went through, led me to you
So I'd do it all over again
I'd do it all over again
Do it all over again
All I went through, led me to you
So I'd do it all over again

Who ever thought a day gone so wrong, could turn out so lovely?
Who ever thought a day gone so wrong, could turn out so lovely?

(Ik heb hem een beetje veranderd)

vrijdag 10 februari 2012

Opgeven is een opgave

Gisteren kwam ik het concept tegen van een blog die ik ooit wilde schrijven met de titel 'Opgeven is een opgave'. Dit was bij me opgekomen nadat ik voor de zoveelste keer bij de HEMA een Nederlandse vrouw met een hoofddoek gezien had. Dat verbaasde me eigenlijk, want wat moet die vrouw als rasechte Nederlandse wel niet allemaal opgegeven hebben voor haar man.

Zij is niet de enige Nederlandse die ik 'ken' die van Nederlandse omgetoverd is tot moslima. Bij een kennis van mijn vader ging het opgeven van zichzelf namelijk wel heel ver. Een zestienjarig meisje dat verliefd wordt op een moslim, natuurlijk gebeurt dat wel vaker. Een zestienjarige christin die verliefd wordt op een moslim. Of het complete plaatje; een zestienjarige christin midden in haar opleiding werd verliefd, raakte zwanger en trouwde met een moslim. Hoe ver moet het opgeven voor haar dan wel niet gegaan zijn? Zij gaf haar geloof, school en eigenlijk toch wel een groot gedeelte van zichzelf op voor de jongen op wie zij verliefd werd.



Ik vind dat eigenlijk heel erg bijzonder dat er mensen zijn die écht heel veel van zich opgeven om helemaal te gaan voor iemand van wie ze houden. Misschien is het verhaal van het zestienjarige christelijke meisje niet het ideale voorbeeld, maar ik wil maar even laten zien dat zoiets als ware liefde dus echt wel bestaat. Want waarom zou je anders je hele leventje opgeven? Dat doe je naar mijn mening echt niet voor iemand van wie je niet heel veel houdt. Opgeven kan dus een hele opgave zijn, zeker als je zoveel op moet geven om bij degene van wie je houdt te zijn. Maar als het het uiteindelijk allemaal waard blijkt te zijn, is het de dingen die je opgegeven hebt dan niet meer dan waard?

dinsdag 7 februari 2012

Once all struggle is grasped, miracles are possible

Al weer een paar maanden geleden vertelde ik over Peter. Hij lag toen nog in coma en de dokters wisten niet of hij daar überhaupt uit zou komen en hóe hij daar uit zou komen.

Tijdens zijn coma deed hij de meest vreemde dingen (voor mij dan); hij at zelf, dronk zelf, zat in een stoel en nog meer van zulk soort dingen. Hoe het kan, ik heb geen idee, maar het schijnt dus gewoon te kunnen. Op een gegeven moment werd vastgesteld dat Peter uit zijn coma was, maar hij kon nog niet goed praten, zijn geheugen werkte niet goeed en sommige lichaamsdelen werkten nog niet naar behoren.

Ondertussen is het januari. Peter zit tijdelijk in een rolstoel omdat zijn bekken nog niet voldoende hersteld zijn en revalideert op de Hoogstraat in Utrecht. In de weekenden is hij thuis, op maandagavond mag hij naar Zijderveld voor cathechisatie en hij doet ontzettend zijn best om zo snel mogelijk weer helemaal thuis te zijn.

Ik kan vol verwondering naar hem en zijn pad kijken. Hoeveel heeft Peter al niet bereikt de afgelopen maanden. Soms waren het kleine stapjes vooruit, bijna onmerkbaar, maar er waren ook grotere stappen. Al die stappen hebben hem gebracht tot waar hij op dit moment is.

Sommige mensen zeggen dat God vandaag de dag geen wonderen meer doet. Hij doet inderdaad geen wonderen meer door discipelen of door Zijn Zoon Jezus Christus, maar ik mag geloven dat wat ik gezien heb van Peter ook een wonder is. Hij balanceerde op het randje van de dood, maar dankzij God kwam hij terug in zijn bewustzijn en vecht hij nu keihard voor zijn leven. Ik schreef ooit al eens een blog over het feit dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn, maar dat is écht zo. Dit is toch wel weer een ontzettend duidelijk voorbeeld van een geweldig wonder, ook vandaag de dag nog! Hoe groot is God wel niet, als Hij nu nog steeds wonderen doet?! En hoe blind zijn sommige mensen dan wel niet, als ze het niet (willen) zien?!