zaterdag 16 juni 2012

GESLAAGD

Je gaat het nooit geloven als ik het je vertel, maar het is toch echt waar. Ik geloof het zelf nog steeds niet, maar ik, Maria Cornelia Marcha Bruijnes, ben GESLAAGD!

Ik moet zeggen dat ik afgelopen donderdag tussen 13.00 en 13.30 zo'n beetje gek werd en toen ik om iets over half 2 gebeld werd nog gekker! Ik heb gesprongen, ben lachend door het huis heengegaan, had de grootste lol met mezelf en voelde me zoooooo geweldig!

Ik heb mijn VWO-diploma gewoon in da pocket en kan HEERLIJK een totaal ander leven gaan beginnen als student aan de EUR!


maandag 11 juni 2012

Machteloos

Mislukte poging, wanhopig geliefd
Lichaam, tastend, verlangend, verdoemd
Tranen druppelend, wanhopig, verzoend
Onbegrip, begrijpelijk, egoïsme heerst
Wellus, nietus, wel of niet voor het eerst
Beledigende woorden, gekwetst
Ruzie om niets, alles verpest
Anders bedoelt, anders gezegd



Er naar toe gewerkt, grenzen verlegd
Alles verloren, nooit meer aan doen
Tijdperk gesloten, ik moet het er mee doen
Volgens jou, dramaqueen
Volgens mij, gebroken trien

vrijdag 8 juni 2012

Slapeloos

Eindeloos, slapeloos, slechte, nacht
Draaien, woelen, draaien, pracht
Denk je, doe maar, draai maar, slaap
Waar, hier, daar, ja maar
Eenzaam, bang, slapeloos, alleen
Bed, te groot, hoofd, te klein
Hoofd onder deken, ogen dicht
Morgen, beter, slapen, plicht

donderdag 7 juni 2012

woensdag 6 juni 2012

Jong en gelovig

Er is een hele nieuwe generatie gelovigen. Jongeren die opgroeien in een tijd waarin geloven niet meer zo normaal is als vroeger en al helemaal niet meer 'hip' of 'cool'. Een generatie die uitkomen voor het geloof alleen maar moeilijk vind en waarvoor het ook steeds moeilijker is om uit te komen voor je geloof, omdat zo veel mensen je niet begrijpen of met hun eigen ingewikkelde theorieën komen. Het geloof en geloven van een geloof is iets wat telkens blijft veranderen per generatie. Toch worden veranderingen zo veel mogelijk tegen gegaan. Psalmen worden bij ons tegenwoordig ritmisch gezongen, maar het is een nogal heikel punt geweest toen dat allemaal in moest gaan. Er waren zelfs mensen die stug de oude versie door bleven zingen of gewoon helemaal niet meezongen. Belachelijk toch eigenlijk? Overal is vernieuwing zichtbaar, waarom in de kerk dan niet?



Er zijn zoveel mensen die het vreselijk vinden dat de psalmen steeds meer teniet gedaan worden en de jeugd veel liever Opwekking zingt (niet iedereen natuurlijk). Maar bij ons in de kerk blijven mensen weg bij onze 'gemeentedienst' omdat er te veel liederen gezongen worden in plaats van psalmen. We mochten het zelfs geen jeugddienst noemen, omdat ouderen anders helemaal weg zouden blijven.

En dan tussen al die ouderen in die veranderingen tegen willen houden, vind ik het super als een al wat oudere dominee zegt: 'de jeugd gelooft op haar manier en met hun eigen liederen'. Gewoon eindelijk eens iemand die begrijpt dat er vernieuwing is die misschien zelfs wel nodig is. Die snapt dat het orgel ontzettend mooi is, maar niet meer heel modern. En ook al zingen we andere liederen, het hoeft toch niet meteen negatief te zijn? We blijven nog steeds geloven in dezelfde God en hebben dezelfde grondbeginselen als iemand van 80.

maandag 4 juni 2012

Mijn gave?

Gisteravond hadden we een preek over gaven naar aanleiding van 1 Korinthe 12 vers 1-11. Van de preek zelf was ik al behoorlijk onder de indruk, maar het zette me ook behoorlijk aan het denken. In de preek werden verschillende gaven als voorbeeld genoemd: de broeder uit de kerkenraad die niet spontaan kon danken, maar gouden handen had, de zuster die leiding gaf aan een club of zondagschool, een evangelist of iemand zoals Marije Puper, een vrouw die haar hele Nederlandse leventje opgegeven heeft om in Namibië lerares te zijn.

Maar wat is nou mijn gave? Bidden vind ik in een bekende omgeving op zich geen probleem (behalve de hele bijzondere gebeden met Rob, die ik echt een top-bidder vind!), spreken voor een groep vind ik ondertussen ook al niet eng meer en een Bijbelstudie leiden kan ik ook wel, maar zijn dit dan gave? Dingen waarin ik echt uitblink? Is het egoïstisch om over mezelf te zeggen dat ik vind dat ik goed kan schrijven? Ach, de Israelieten maakten er een wedstrijdje van en vonden dat de ene gave boven de andere stond, dus een beetje egoisme is wel gepast.


Mijn talent heb ik nog nooit erg goed toe kunnen passen. Ik blog wel (eens) over mijn geloof, maar heel diepgaand vind ik het nooit. Ik heb voor een jeugdweekend 2 jaar geleden ook een stukje naar aanleiding van een bijbeltekst geschreven en dat was op zich best mooi (KLIK), maar om nou te zeggen dat ik echt Bijbeldagboek-materiaal heb, is wel heel erg overdreven. Maar toch denk ik dat er ooit een moment komt dat ik mijn talent wel kan gebruiken om mensen echt aan te raken. Of misschien is mijn talent wel iets totaal anders en moet ik er gewoon nog achter zien te komen!